La prima linea ***

null Beeld

Regie: Renato De Maria
Met: Giovanna Mezzogiorno, Riccardo Scamarcio
Italiaanse filmmakers hebben het maar druk met het recente linkse terroristische verleden. Het politieke melodrama La prima linea is de zoveelste film over het onderwerp. Een ex-terrorist blikt terug op de gewelddadige periode.

''We waren ervan overtuigd dat we altijd gelijk hadden. Dat we ongelijk hadden, wisten we toen nog niet.'' Dertiger Sergio (Riccardo Scamarcio) blikt in 1989 in een gevangenis in Turijn met afschuw terug op de gruweldaden die hij tien jaar eerder met de linkse terreurgroep Prima Linea (Fontlinie) pleegde.

De toenmalige leider van de groep probeert te begrijpen hoe het geweld zo vreselijk uit de hand kon lopen. Hij stelt vast dat de activisten hun menselijkheid verloren toen ze de strijd tegen de gevestigde orde met wapens gingen voeren. Het leidde tot aanslagen en liquidaties, waarvoor Sergio zich altijd verantwoordelijk zal blijven voelen.

Met lange flashbacks toont La prima linea, waarvoor tv-regisseuse Renato De Maria het scenario schreef en de regie deed, het spoor van het geweld (ruim twintig doden) dat de terreurgroep tussen 1976 en 1982 aanrichtte.

Sergio stapt er na drie jaar al uit (''Ik realiseerde me dat we de bodem raakten''), maar komt in 1982 nog één keer in actie. Met het opblazen van een gevangenismuur wil hij zijn geliefde Susanna, een tot levenslang veroordeelde Prima Linea-strijdster (Giovanna Mezzogiorno, ook nog te zien als Mussolini's minnares in Vincere) bevrijden.

Het doet denken aan romantische heldenverhalen over ridders die jonkvrouwen uit torens redden, maar de geschiedenis van La prima linea, na de Rode Brigades de grootste Italiaanse linkse terreurgroep, is doordrenkt met bloed. Ook bij deze bevrijdingsactie viel een dode: een oude man die toevallig langs de gevangenismuur liep toen deze werd opgeblazen werd bedolven onder puin.

Het door Luc en Jean-Pierre Dardenne geproduceerde La prima linea had misschien beter Kroniek van een bekeerling kunnen heten, omdat de film kijkt door de ogen van de terugblikkende Sergio, die spijt heeft en het boetekleed aantrekt. Zijn kritische zelfreflectie komt goed uit de verf, maar de film schiet tekort in de verklaring van links-terrorisme. Waarom raakten idealistische jongeren in de ban van blind geweld? Ook valt het niet mee om in het aardige vriendenclubje in La prima linea een meedogenloze terreurgroep te zien. We missen de stalinistische diehards, die het in werkelijkheid voor het zeggen hadden. Het verklaart de klacht van de slachtoffers van de terreur van Prima Linea dat de film een romantisch beeld schetst. (JOS VAN DER BURG)

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden