Review

La piel que habito ***

null Beeld

Regie: Pedro Almodóvar
Met: Antonio Banderas, Elena Anaya

Het klassieke griezel- en horrorgenre - van Hitchcock tot Frankenstein - klinkt sterk door in Pedro Almodóvars melodramatische wraakthriller La piel que habito (De huid waarin ik woon) over een gestoorde plastisch chirurg.

Almodóvar kent zijn klassiekers. Zijn toelichting in de persinformatie op La piel que habito leest als een beknopte filmencyclopedie. Buñuel en Hitchcock, maar ook Fritz Lang en de Italiaanse horrorregisseur Mario Bava, noemt hij als inspiratiebronnen. Ook het klassieke melodrama, de gotiek en de film noir komen langs. Met Almodóvars historische filmkennis zit het wel goed. Misschien te goed: La piel que habito wordt zelden meer dan een pastiche op de klassieke griezelcinema.

Het navertellen van de plot is zoals altijd bij Almodóvar onbegonnen werk. De film draait om een plastische chirurg (Antonio Banderas), die met een oude huishoudster (vaste Almodóvar-actrice Marisa Paredes) in een afgelegen landhuis woont, waarin hij een jonge vrouw (Elena Anaya) gevangen houdt. Als een variant op de klassieke krankzinnige professor experimenteert hij op haar met hittebestendige huid. Als met carnaval een man in een tijgerkostuum (Roberto Álamo) het huis binnendringt, vallen de maskers en is niets wat het lijkt te zijn. Er zijn bizarre familierelaties, de jonge vrouw is geen toevallig slachtoffer, maar een doelbewust wraakobject en de chirurg heeft een traumatisch verleden.

Zoals in alle films van Almodóvar ontbreekt het in La piel que habito niet aan neurotische, gestoorde en excentrieke personages. Ook liggen de vaste thema's van de regisseur voor het oprapen: het ontbreken van een vaste identiteit, het spel met mannelijk en vrouwelijk, perverse seksualiteit en schijn en werkelijkheid.

Almodóvar blijft steken in spielerei. La piel que habito is een film waarvan de grote production value - fraai camerawerk, imponerende decors, uitstekende acteurs - de indruk wekt dat hij meer is dan een amusante zeepbel. Much ado about nothing is het gevoel dat na afloop overheerst.

Daar kan ook het sterke optreden van Antonio Banderas niets aan veranderen. Hij schittert als een getraumatiseerde man, die achter zijn blanco gezicht intense wraakzucht verbergt. (Jos van der Burg)

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden