La Oliva

Een Spaanse succesformule

Aan een hoofdgerecht kom je bijna niet toe, als je bij La Oliva een aantal pintxos, een soort supertapas, uitkiest aan de bar.

De hoek van de Egelantiersstraat en de Tweede Egelantiersdwarsstraat is een mooie locatie voor een restaurant. Le Dé Doré zat daar en Grieks restaurant Plaka en het alternatieve De Vrije Vork. Nu zit er sinds vijf jaar La Oliva Pintxos y Vinos en dat heeft veel succes. Op internet vind je wel zestien sites met recensies en op Iens staan er zelfs 104, vanaf 3 maart 2008 tot nu. En dan is er nog een publicitair YouTubefilmpje; aandacht genoeg dus. We verbazen ons dus hogelijk als, eenmaal gezeten, de prima ober ons vertelt dat we van de eigenares wel mogen eten, maar er niet over mogen schrijven.

Dat bepaal ik zelf wel, denk ik. Bij het afrekenen vraag ik naar de motivatie van dat schrijfverbod. Het eerste argument is dat ik alleen over nieuwe zaken schrijf en zij bestaan al lang - onzin, ik schrijf over rijp en groen - en het tweede argument dat ze zonder reclame goed draaien en niet op Het Parool zitten te wachten. Dat wordt door de genoemde stortvloed van besprekingen op recenciesites gelogenstraft. Vandaar dit stukje.

Ze hoeven zich overigens nergens voor te schamen. De aankleding is eenvoudig, maar efficiënt, de bediening uitstekend en de formule misschien wat lastig, maar begrijpelijk.

Pintxos zijn een soort supertapas, klein gerechtjes op broodsokkeltjes. Ze staan op de bar te pronken en je loopt er met de bediening langs die in sneltreinvaart opsomt wat het is. Je maakt je keuze, en omdat vrijwel alle pintxos warm moeten worden opgediend, verdwijnen die naar de keuken. Dan kun je aan je tafeltje wachten tot ze terugkomen; vaak zijn ze dan meer lauw dan warm. Ook het brood met tomaat en ham - koud - komt pas met de warme happen mee. Het systeem laat je als gast wachten met het beeld op je netvlies en de geur in je neus; een tantaluskwelling. Maar de kwaliteit is prima: fantasierijke combinaties. Er is konijn, aubergine of courgette met serranoham, te veel om op te noemen. Hoeveel het kost, merk je pas als je de rekening krijgt, waar al die pintxos apart en met naam op vermeld staan. De prijzen variëren van €3,75 tot €4,75 voor wat wij kiezen.

Omdat we vroeg zijn, is alles er nog. Ze maken de pintxos van tevoren en op is op.

Er is ook een gewone kaart met vier koude voorgerechten; van worsten, oesters en ansjovis met paprika (à €2,75) tot serranoham (€20). Er zijn acht warme voorgerechten; daarvan bestellen we de Cantabrische vissoep (€9,50), goed gevuld met allerlei schaal- en schelpdieren, alles van uitstekende kwaliteit en een portie scheermesjes van de bakplaat met citroen, zeezout en peterselie: royaal en lekker (€8,75).

Het plan is eigenlijk om ook nog twee hoofdgerechten te bestellen; er zijn er drie met vis en drie met vlees. Maar de pintxos en de tussengerechten zijn zo vullend dat we met zijn tweeën nog niet eens een heel hoofdgerecht de baas kunnen. Dat is de Pez rombo con salsa de cava y setas de temporada: heilbot met een saus van cava en seizoenspaddenstoelen (€23,75). Een mooie moot met een wat zoete saus; die vis zou profiteren van iets meer zuur. We hebben nog een dispuut met de kok of een pez rombo een tarbot of een heilbot is.

Volgens hem is rombo de lokale naam voor heilbot, maar alle geleerde (ook Spaanse) naslagwerken geven aan dat het een naam voor tarbot is (o.a. Rhombus maximus), ook in Baskenland, naast rodaballo. Heilbot is flétan (bij de Basken), halibut, of hipogloso. Nou ja, we eten heilbot, dat staat vast.

De Catalaanse crème brûlée is uitstekend (€5,50) en de selectie kaas uitgebreid en à point; ze staan alle acht keurig op de kaart en je mag er vier uitkiezen - of ze maken de keuze voor je (€12). We drinken goede cava - natuurlijk zijn er diverse soorten- er zijn veel wijnen per glas en er is goed Spaans prikwater (Sant Aniol, €6 per liter).

Al met al een aangename avond met goed eten; een enkel slippertje en een wat merkwaardige bejege

ning van uw boodschapper die ook maar zijn werk wil doen om u te vertellen wat er te koop is. Nu ja, daar zijn we tegen bestand. Ik hoop dat La Oliva tegen dit stukje bestand is. Moet kunnen!

8,5

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden