Plus

L'Avenir

Wie zegt dat je niets aan filosofie hebt? Filosofiedocent Nathalie (de zoveelste prachtrol van Isabelle Huppert) vindt er in het rijke drama L'Avenir veel steun in als ze wordt verlaten door haar man.

Filosofiedocent Nathalie (Isabelle Huppert) voert scherpzinnige discussies met haar briljante leerling Fabien Beeld L'Avenir
Filosofiedocent Nathalie (Isabelle Huppert) voert scherpzinnige discussies met haar briljante leerling FabienBeeld L'Avenir

Heb je iets aan filosofie? Woody Allen vindt van niet. Vorig jaar liet hij een filosofiedocent in zijn film Irrational man zeggen dat veel filosofie verbale masturbatie is.

De docent twijfelt aan het nut van zijn vak. Wat schiet de wereld op met het nadenken van filosofen? Kun je niet beter een concrete daad stellen? De filosofiedocent zou beter moeten weten, want als de wereld ten onder gaat, zal dat niet komen door nadenken, maar door fanatieke daadkracht.

Radicale jaren
Nathalie, die op een middelbare school in ­Parijs filosofie doceert, heeft er beter over nagedacht. Zij heeft lering getrokken uit de radicale jaren zestig en zeventig en streeft niet naar ­revolutionaire actie, maar wil jongeren stimuleren om zelf na te denken.

Haar afwijzing van radicaliteit maakt haar in de ogen van de briljante leerling Fabien (Roman Kolinka), die in een anarchistisch collectief zit en met wie ze scherpzinnige discussies heeft, tot een salonintellectueel.

Het tamelijk vrijblijvende gefilosofeer wordt voor Nathalie concreet als haar man (André Marcon) haar na 25 jaar verlaat voor een andere vrouw.

De rationele intellectueel die Nathalie is, reageert niet met wanhoop en woede op zijn vertrek, maar benadert haar nieuwe levenssituatie kalm als een filosofische opgave. "Nu ­ervaar ik totale vrijheid en het is buitengewoon," stelt ze na een tijdje vast over het alleen leven. Ook fijn: ze hoeft nu in de auto nooit meer naar Brahms en Schumann te luisteren, de favoriete componisten van haar man.

Geen snotterdrama
Regisseur Mia Hansen-Løve, die we kennen van intelligente empathische drama's (Le Père de Mes Enfants, Un Amour de Jeunesse) maakt van L'Avenir geen snotterdrama over een in de steek gelaten vrouw, maar een veelzijdig portret van een intelligente vrouw, voor wie het leven meer te bieden heeft dan een liefdesrelatie.

"Ik heb het geluk een rijk intellectueel leven te leiden, dat is genoeg," stelt Nathalie vast. Ze spiegelt zich aan Rousseaus heldin Heloïse, die als ze niet mag omgaan met haar geliefde genoeg heeft aan haar verbeelding om gelukzalige momenten te beleven.

L'Avenir

Regie Mia Hansen-Løve
Met Isabelle Huppert, Edith Scob
Te zien in Eye, Cinecenter, Rialto, Filmhallen, The Movies

Natuurlijk is dat voor Nathalie ook een manier om zichzelf moed in te praten; ze kent genoeg eenzame momenten, maar die horen net zo goed bij het leven als liefde en geluk, lijkt de boodschap van de film. Nathalie ontleent haar kracht aan op filosofische inzichten gestoeld relativeringsvermogen. Ze neemt het leven serieus, maar dat staat ironie en humor niet in de weg.

Ze is het tegendeel van haar moeder, een actrice en drama queen (grappige rol van veteraan Edith Scob), die haar depressiviteit geëxalteerd theatraal uitdraagt.

"Voor iemand die depressief is, zie je er goed uit," prikt Nathalie als begroeting ironisch door haar moeders façade heen. Relativering is voor Nathalie levenskunst. Wat er ook gebeurt: deze vrouw zal nooit kopje onder gaan in het leven. Mede dankzij de steun van filosofie. Ook Woody Allen moet L'Avenir gaan zien.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden