Plus Blikvangers

Kunstwerk met '1000 zonnen' is een desoriënterend spel

De stad staat vol met kunst, van wereldvermaarde kunstenaars tot anonieme beeldhouwers. Wat zijn de verhalen achter deze beelden? Dit keer: Duizend Zonnen.

Zoveel cirkels, zoveel zonnen. Maar hoeveel ziet de toeschouwer er in de Vinkenstraat? Beeld Carly Wollaert

Wie waarneemt, probeert grip te krijgen op de zichtbare werkelijkheid. Sommige kunstenaars scheppen er genoegen in om de kijker met een uitgestoken voetje onderuit te halen. Roland Schimmel (1954) is er zo een.

Schimmel maakt grote en kleine spierwitte schilderijen met nevelige cirkels in alle kleuren van de regenboog. Dat wil zeggen, hij gebruikt alleen de primaire kleuren rood, geel en blauw, maar door deze op het doek of wand te spuiten ontstaan allerlei mengkleuren.

Na eerdere monumentale wandschilderingen kreeg hij in 2009 de opdracht voor een complete gevel. In de Vinkenstraat zit een vreemd gat in het stratenpatroon, veroorzaakt door de sloop van een aantal panden in het verleden. Nu ligt er een klein speeltuintje, een beetje onhandig doorsneden door de Mouthaansteeg.

Het grenst aan de achterkant van de huizen op de Haarlemmerdijk. Tegen de hekken rond de speelplaats staan veel fietsen geparkeerd.

Langs de Vinkenstraat staan meer fietsenrekken, er is een elektriciteitskast en ander straatmeubilair. Hoog boven deze kakofonie rijst de schildering van Schimmel uit, aangebracht op de kopse kant van een van de panden.

Irritant
Duizend Zonnen heet het werk. Wat het eerste opvalt is een reeks zwarte stippen. Die blijken zorgvuldig over het muurvlak verdeeld. Onderin zit een kleintje, ze worden met een denkbeeldige slingering steeds groter en helemaal bovenin nemen ze weer wat af in omvang.

Zo lijken de stippen de zwaartekracht te trotseren. Aan de randen van het pand zijn de kleuren blauwer. Op een mooie dag wordt de schildering opgenomen in de lucht.

Duizend Zonnen

Sinds 2009
Kunstenaar Roland Schimmel
Waar Vinkenstraat 83 I

Naast de opvallende zwarte cirkels zijn er ook witte en gekleurde exemplaren, die wat vager zijn. Sommige cirkels zijn nauwelijks zichtbaar. Vooral dat laatste is irritant. Onwillekeurig proberen je ogen houvast te zoeken in deze oersoep.

Dat lukt het best bij de zwarte cirkels. Daar krijgen je ogen grip. Net als zwarte gaten in de ruimte lijkt alles te worden aangetrokken door het oneindige niets van deze zwarte stippen. Maar of je het wilt of niet, na een tijdje gaan je ogen toch weer ronddwalen.

En juist dan ontstaat er een desoriënterend spel met complementaire nabeelden die overspringen naar andere delen van het schilderij. En het is alsof Schimmel die nabeelden ook weer geschilderd heeft. Bovendien zie je rondom de cirkels een soort aura verschijnen.

Of niet? Als je een tijdje intensief naar de schildering kijkt, weet je eigenlijk niet meer zo goed wat nou echt is en wat niet. Je ogen zijn verwikkeld in een soort interactief spelletje met de muur. Schimmel laat zien dat kijken een dynamische bezigheid is.

Lees ook het vorige deel uit de serie: Hoe een omstreden beeld op een psychiatrische kliniek terecht kwam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.