Kunstenaar WK Interact exposeert zowel in galerie als op straat

De vermaarde straatkunstenaar WK Interact exposeert voor het eerst in Amsterdam. Hij doet dat in een galerie, maar ook op straat.

Beeld Allard van der Werff

De Frans-Amerikaanse straatkunstenaar WK Interact - zwarte jas vol verfspetters, legerpetje - staat op een hydraulische lift in de doorgang naar de Jan Schaeferbrug onder Pakhuis De Zwijger. In zijn ene hand heeft hij een lijmkwast, in de andere een verwaaid stuk papier. WK is bezig een 4,5 meter hoog, ruim 20 meter breed werk aan te brengen. In zwart-wit, stoer, vol beweging. De energie spat er vanaf. Met pijlen, lijnen, fietsers, skaters, vogels, grafische weergaven van motoronderdelen, barcodes. 'De harde wind maakt mijn werk heel ingewikkeld,' zegt hij.

Er rijdt een politieauto langs, een agent geeft een knikje. WK lacht, terwijl hij van de lift stapt. 'De zaken zijn radicaal veranderd. De politie zit allang niet meer achter me aan. De laatste keer - ik klopt het af - was in New York. Drie politiewagens, twaalf agenten. Ik had geluk. De baas van het stel kende mijn werk. Hij nam mijn posters in en zei dat ik naar een andere buurt moest gaan. Later werd ik gebeld: ik moest op het bureau mijn posters komen signeren. Zoiets is me in Parijs ook eens overkomen. Maar nu kan ik meestal ongestoord mijn gang gaan. Alleen de wind speelt me nu parten. Man, wat waait het hier hard! Er is al een stuk gescheurd, dat moet ik vanavond opnieuw uitprinten.'

Vrij werk
WK (Caen, 1969) maakte zijn eerste werken in Frankrijk. Op zijn 21ste verhuisde hij naar New York, waar hij naam maakte met muurtekeningen in Soho en de Lower East Side. Inmiddels is hij een veelgevraagd kunstenaar, die werkt voor bedrijven als Nike, Adidas en Spotify, en in opdracht van steden over de hele wereld. Ook maakt hij vrij werk; vrijdagmiddag opent een soloexpositie bij galerie Kallenbach.

'Met de klanten die ik nu heb, hoef ik nooit meer op straat te zijn. Maar ik vind het het leukste wat er is. Ik omarm de straat. En ik zal de straat nooit vergeten. Alles wat ik heb bereikt, is door de straat. Ik heb naam gemaakt op straat toen dat nog kon. In een museum marginaliseer je je bereik, want niet iedereen kan het zich veroorloven een kaartje te kopen. Maar de straat is gratis, je bereikt er een enorm publiek.'

Twee werelden
Het zijn twee gescheiden werelden, zijn werk op straat en zijn kunst in galeries en musea, meent WK (Interact laat hij de laatste jaren weg, de letters WK betekenen niks, hij vond de vorm gewoon mooi). 'Toen ik 17 jaar geleden voor het eerst naar binnen ging, vond ik dat heel moeilijk. Omdat de textuur en het industriële van de stad zo bepalend zijn voor mijn werk, moest ik enorm wennen aan het canvas. Sterker: ik vond het maar niks. Inmiddels heb ik een goeie vorm gevonden. Op straat recycle ik de locatie, door iets toe te voegen. In de galerie recycle ik dingen die ik op straat aantref. Dat kan alles zijn: karton, steen, hout, motoronderdelen, een wieldop.'

Het werk in de fietstunnel past niet in een galerie, vindt WK. 'Ik zou het in stukken snijden, maar dat werkt niet. Binnen is dat zwart-wit te grafisch, te saai, buiten werkt het. Als er een bus voorbijkomt, of iemand langs rijdt op een scooter, brengt dat kleur in mijn werk. Mijn werk is een soort achtergrond, het komt tot leven door de mensen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden