Review

Krankzinnig plan leidt in Chez Nous tot apotheose tijdens botenparade van de Gay Pride ***

Je kunt natuurlijk zeggen: 100.000 Jan Smitfans can't be wrong. Hoe dan ook, er bestaat een grote kans dat aan het eind van de week Ate de Jong in Utrecht een Gouden Kalf krijgt als publieksprijs voor Het bombardement, een van de drie genomineerde films in die categorie.

null Beeld Pief Weyman
Beeld Pief Weyman

Door bizarre spelregels, laat dat maar aan het Nederlands Film Festival over, doen de twee populairste films van het jaar, Verliefd op Ibiza van Johan Nijenhuis en Spijt van Dave Schram, niet mee. Beide films trokken een veelvoud van het aantal bezoekers van Het bombardement. Maar ja, die Jan Smitfans hè? Dat krijg je met internetverkiezingen.

Over de kwaliteit van Het bombardement is inmiddels genoeg gezegd, maar nu die film op het jaarlijkse Nederlandse filmfeestje uit zijn as dreigt te herrijzen, krijgt ook de Ate de Jongformule voor het maken van een succesvolle publieksfilm ('Men beent een Amerikaanse succesfilm uit en overgiet deze met Volendamse saus') een tweede leven.

Godzijdank dat er in Nederland nog andere ideeën zijn over het maken van grote publieksfilms. Neem de makers van Alles is familie en productiemaatschappij BosBros, bekend om de uitstekende familiefilms. Met Big Bos Bros willen ze zich ook op het terrein van de volwassen film voor het grote publiek begeven.

Chez nous van Tim Oliehoek, naar een scenario van Frank Houtappels, de scenarist achter successen als de Gooische vrouwen-film en de Schaep-serie, is hun eerste volwassen productie. Chez nous is een romantische gay-komedie met een heist (overval)-twist. Houtappels schetst in de persmap de wat moeizame totstandkoming van het project, dat zijn oorsprong vond in de Spaanse documentaire Yo Soi Asi, portret van een café chantant en de bontgekleurde klantenkring in Barcelona.

Chez nous vertoont opvallende gelijkenis met de structuur van De marathon. Ditmaal wordt niet een garage, maar een gaycafé met sluiting bedreigd. De uitbater heeft een slopende ziekte, er wordt een krankzinnig plan uitgebroed om de tent open te houden en de apotheose wordt tijdens een volksfeest opgenomen, waarbij de acteurs als figuranten in de menigte opgaan. In De marathon was dat de marathon van Rotterdam, in Chez nous is dat een juwelenkraak tijdens de botenparade van de Gay Pride.

In de kleine scènes, het gedoe met de stamgasten, zit het wel goed met Chez nous, dankzij acteurs als Thomas Acda en Alex Klaasen - hoewel regisseur Oliehoek hier een palet hanteert dat meer televisie dan cinema lijkt. Maar die kraak, en al het gedoe eromheen, werkt als dramatisch middel maar heel matig; dan was het lopen van een marathon door een stel ongetrainde garagisten een sterkere vondst.

Maar wie weet wat het publiek wil?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden