Kösebasi

Turks genieten aan de Amstel

Als de dag van gisteren herinner ik me nog het eerste en toen enige Turkse restaurant in Amsterdam, diep in de Jordaan. Wie nu bij Iens naar het aantal Turkse zaken in Amsterdam kijkt, komt tot 62! Vooral de laatste jaren is de Turk sterk in opkomst. Het economische succes van Turkije, de toeristische aantrekkingskracht en de uitstekende keuken zijn daar debet aan. Turkije is allang onderdeel van Europa, Geert!

De restaurants variëren van eenvoudige snackbar tot luxezaak en van alles ertussenin. Kösebasi is ongetwijfeld een zaak uit de luxeafdeling.

Kösebasi zit in een monumentaal hoekpand aan de Amsteldijk, waar ooit het Amstel Badhuis en een sigarenmagazijn zaten. Later stelde Van der Mark er zijn Rileys en Wolseleys tentoon. Daarna verhuisde garage De Berebyt van de andere hoek hierheen en ten slotte vestigde zich er Restaurant Altmann.

De inrichting van die zaak was modern en luxueus en dat is zo gebleven bij deze franchise (zestien zaken, waarvan de meeste in Turkije en het Midden-Oosten) van wat doorgaat voor een luxueuze Turkse restaurantkeuken. Zelf hebben ze het overigens niet over de Turkse keuken, maar over die van Zuid-Anatolië. Anatolië is Turkije zonder het Europese deel.

Wat ten opzichte van Altmann vooral opvalt, is de grote houtskoolgrill bij de ingang van de keuken, waarachter de bekwame grilleur op een rijdende stoel heen en weer schiet. De grote zaak (honderd stoelen) heeft zijn fraaie bar behouden.

Het menu is in alle zaken van Kösebasi vrijwel identiek. En als de kwaliteit dat ook is, kan ik me voorstellen dat ze alom geprezen worden. Het begint al met de voorgerechten. Hoewel ze alle keurig op de kaart worden omschreven, komt de zeer gedienstige en vriendelijke ober met een groot blad aanzetten waar ze voor je opgesteld zijn, behalve dan de warme. Stuk voor stuk worden ze dan ook nog met verve toegelicht. Zo beginnen we met Çig köfte, rauw vlees dat met lente-uien, pepers en fijne bulghur gemalen is en dat je eet op een schepje van sla met wat druppels citroensap, vergelijkbaar met Kibbe Nayeh uit Libanon. Een verrukking (€7,00).

De humus, tegenwoordig welbekend, is hier van een bijzonder romige consistentie en wordt, als je dat wilt, met reepjes pastirma opgediend - pastirma is de moeder van de pastrami, een oorspronkelijk Noord-Indiaas gerecht dat door de Turken naar het westen en door de Joden naar New York werd meegenomen (€7,50).

Abagannus is wat we meestal Baba ganush noemen, (abu = baba = vader), aubergine met yoghurt en olijfolie; meestal ook met nogal wat knoflook, maar dat missen we hier. Het resultaat is wel erg romig en lekker (€5,50). Als extratje krijgen we er nog een minipizzaatje bij, dat buitengewoon goed valt. Met de ook al uitstekende linzensoep (€5,50) hebben we, met het heerlijke lavasbrood, eigenlijk al voldoende gegeten. Overigens valt wel op dat vrijwel alle voorgerechten vegetarisch zijn.

Voor een hoofdgerecht komen we dus even in problemen. In elk geval iets van de grill, dat is duidelijk, maar voor ons allebei een gerecht? We besluiten tot een enkele mixed grill en willen daar dan een salade bij, maar dat hoeft ook al niet, want een salade is inbegrepen. Twee worden ons aangeduid, maar dat blijken er in de praktijk vier te worden - ze weten inmiddels wie hier zit en waarom. Nou ja. De Karisik kebab (€23,50) bevat kip, lamskarbonade, gemarineerd lamsvlees, 'de signature lamb kebab', buitengewoon sappig en kruidig en daarom werkelijk voortreffelijk, en gegrilde tomaten en groene pepers. De salades zijn de Toros salata (met kruiden en granaatappel), de Gavurdagi salata (met tomaat en kruiden), een salade van gegrilde groenten (met complimenten van de grilleur) en één van fijngesneden paarse ui, die erg goed met de grillgerechten samengaat.

De desserts zijn ook op dit hoge niveau. De Kunefe is een taartje van kadaif (een knapperige kluwen fijn deeg) gevuld met zachte kaas en kaymak (Turkse 'clotted cream') - een verrukking (€7,50). En de Dondurma

li Irmik is een bruinige warme (!) griesmeelpudding, gevuld met vanille-ijs (€6,50). We dronken water en een goed glas rode Kavaklidere (€3,70), om te klinken op een werkelijk uitstekend maal in een comfortabele omgeving met goede bediening. Bravo!

9,5

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden