Koken in de buik van de stad

FRENK DER NEDERLANDEN

Tv-kok breekt record In Food Center: bijna 400 loempia's 'zonder frituurgezeik'.

Mijn vrouw kan nogal lekker koken, en dat is zowel een voor- als een nadeel. Het goede nieuws is dat in huize Der Nederlanden elke dag een koningsmaal op tafel komt, maar daardoor voel ik nauwelijks nog de behoefte zelf achter het fornuis te kruipen en de spaarzame keren dat ik dat wel doe, val ik terug op bekende recepten. ''Alweer bouillabaisse?''

Omdat ik wel nog wel een paar tips kon gebruiken, besloot ik een kijkje te nemen bij Adhd-kok Pierre Wind, die in het kader van De week van de Smaak de grootste kookles aller tijden verzorgde. Dat gebeurde op het terrein van het Food Center Amsterdam, de buik van de stad. Verder in vers! Natuurlijk goed!

Voor het filiaal van De Kweker, Walhalla voor lekkerbekken, was een enorme feesttent neergezet, maar ik maakte eerst nog even een rondje langs de markthallen. Vrachtwagens en bestelbusjes reden af en aan en ik noteerde de reclameleuzen: 'Eet champignons en leef langer'; 'Op ieders terras een Bolsius glas'; 'Bommels haring, een openbaring'.

Op een lichtkrant prees meesterpoelier Pieter van Meel zijn waren aan: 'Heden verse aanvoer van herten, reeën, wilde zwijnen, gemzen, moeflons, patrijzen, wilde konijnen, wilde eenden, wilde ganzen, wilde duiven en sneeuwhoenders.'
Ik vervoegde me bij de persbalie, waar ik streng werd toegesproken door de pr-dame van dienst. ''Vanwege de strenge regels van het Guiness Book of Records is het niet toegestaan tussen de tafels door te lopen. U mag alleen vanuit het middenpad verslag doen.''

Dat was mijn eer te na en ik vroeg of ik niet mee kon doen. ''Geen probleem,'' zei ze, en even later vond ik mezelf terug tussen een stel opgewonden leerlingen van het ROC. Zij voorzagen me van een messenset, een pollepel en een snijplank. De bijbehorende koeltas bevatte paprika, tomaat, sjalotjes, bosuitjes, knoflook, taugé, kip en rijstvellen. Op tafel zag ik bosjes verse koriander, olijfolie, teriyakisaus, peper en zout. De ceremoniemeester riep: ''De deuren gaan nú dicht.''

Dat was het sein waarop de ROC-leerlingen hadden gewacht. Tegenover me begon een meisje met haar pollepel op de snijplank te slaan en binnen de kortste keren was het een pandemonium van je welste. De hormonen stuiterden door de tent. De jonge koks produceerden een immens kabaal en sommigen sloegen hun pollepel kapot. Ik was blij dat ik geen leraar was.

Het wachten was nu op Gerda Verburg, het boerinnetje onder de ministers. ''Wie is dat?'' vroeg mijn buurvrouw. Ze trok een pruillip en zei: ''Nooit van gehoord.'' Maar toen de bewindsvrouwe de tent betrad, juichte ze haar hartstochtelijk toe. ''Boeren! Boeren! Boeren!''

We waren er helemaal klaar voor. Het vorige record dateerde uit 2003 - toen maakte Cas Spijkers met 357 mensen paella - en nu waren we met zeker vierhonderd man, dus dat moest lukken. ''Het is een historische dag,'' zei Gerda, ''ik vind het fantastisch.''

Onder de bezielende leiding van Wind gingen we aan de slag. Op het menu stond loempia, 'zonder frituurgezeik'. We hakten en we sneden en we mengden en we knoeiden. ''Het is net seks,'' brulde Wind, en na precies 51 minuten en zes seconden kwamen we klaar. De controleurs inspecteerden het resultaat en een half uur later konden we aan de prosecco: de recordpoging was geslaagd. Wind sprong op en neer, als een kikker op speed. Het zweet gutste van het kale hoofd en het scheelde weinig of hij had de afgevaardigde van het Guinessbook de lucht in gesmeten.

De teller bleef steken op 398. ''Maak er maar vierhonderd van,'' zei een Kwekermannetje. "We bestaan tenslotte veertig jaar."
Eten is meten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden