Plus PS

Klusduo's à la Buurman & Buurman: 'We beginnen de dag met strubbelingen'

Een beetje klusduo wordt al gauw Buurman & Buurman genoemd. Daar weten deze vier koppels alles van. Samen klussen levert nu eenmaal gestuntel en ergernissen op, maar ook mooie momenten. 'Als we weer iets hebben gefixt, volgt er een boks.'

Mattijn Hartemink (links) en Dimme Treurniet Beeld Ivo van der Bent

Mattijn Hartemink (46) en Dimme Treurniet (48) zijn acteurs én klussers, en oprichters van Het Amsterdams Timmercollectief.
Treurniet: "Ik ken Mattijn van de Toneelschool in Maastricht. In plaats van
's avonds naar een toneelstuk te gaan, klusten wij liever aan een bootje of verbouwden we een huis."

Hartemink: "We zaten allebei in het toneelcircuit, waar de bezuinigingen hard aankwamen. Er verdween voor ons veel werk. Bij televisie en film lagen de rollen ook niet voor het oprapen."

Treurniet: "Met een gezin en een hypotheek werd dat steeds lastiger om vol te houden. We besloten naast het acteren te klussen en werken veel samen."

Hartemink: "Het komt voor dat ik 's ochtends bij een verbouwing sta, dan naar huis race om te douchen en me om te kleden voor een auditie. Soms zit ik daar met het purschuim nog op mijn handen."

Treurniet: "Als acteurs zijn we sociaal vaardig, dat helpt. We voldoen niet aan het stereotiepe beeld van de lompe bouwvakker, al kunnen we, als we op een steiger staan, ineens heel flauwe grappen maken."

Hartemink: "Het klussen is uit nood geboren, maar ik zou nu niet anders meer willen. Het is prettig om niet alleen maar in mijn hoofd te hoeven zitten. En het timmert heel lekker als er weer een leuke acteerklus in het verschiet ligt."

Treurniet: "Ik ben op dit moment vooral een klusser die ook acteert, maar dat kan volgende maand weer anders zijn. Mattijn was laatst aan het draaien op Curaçao. Hij werd op de set flink in de watten gelegd, terwijl ik hier een keuken stond af te werken. Dan denk ik wel: dat wil ik ook!"

Hartemink: "'Meneer is weer de gebraden haan aan het uithangen!' zei je toen. Maar wij gunnen elkaar al het acteerwerk en vangen elkaar ook op als de ander moet draaien of spelen."

Klussers Rob van der Pol (41 ) en Roy de Smidt (41) zijn zwagers en vrienden voor het leven.
Van der Pol: "We kennen elkaar al ons hele leven. Even was ons contact verwaterd, maar tijdens het stappen kwamen we elkaar weer tegen. We werkten allebei in de bouw en besloten samen te klussen."

De Smidt: "Rob kreeg op z'n 21ste verkering met mijn zus en nu zitten we voor altijd aan elkaar vast. We zien elkaar ook veel buiten het werk om."

Van der Pol: "We hebben ieder een eigen bedrijf, maar werken altijd samen. Roy is gespecialiseerd in keukens, ik ben van het traditionele timmerwerk. Er zijn maar twee mensen op de wereld die het met mij uithouden: Roy en zijn zus. Ik ben nogal eigenwijs, wil alles graag op mijn manier. We beginnen de dag meestal met wat strubbelingen, maar na vijf minuten zeggen we: 'Bakkie?' en dan is alles weer oké."

De Smidt: "Rob is nogal een dominant mannetje, maar gelukkig heb ik een heel dikke huid."

Van der Pol: "'Daar heb je ze weer hoor: Buurman & Buurman,' horen we vaak als we bij een klus aankomen. We herkennen onszelf ook wel in die twee. Wij proberen elkaar altijd te helpen, net als zij. Al is het bij hen wel vaak van de regen in de drup."

De Smidt: "Wij hebben ook wel van die typische Buurman & Buurman momentjes. Tijdens het voorstrijken van een muur kwastte ik een keer heel flauw 'HÈ KUT' op de muur. Wat denk je? De letters kwamen later dwars door het stucwerk heen."

Van der Pol: "De opdrachtgever kon er gelukkig wel om lachen en we hebben het netjes kunnen oplossen."

Rob van der Pol (rechts) en Roy de Smidt Beeld Ivo van der Bent

Jet Key (64, links) en Tamara Vrielink (48) gooiden het roer om en werden klusvrouw. Ze spelen elkaar werk toe.
Key: "Ik heb altijd organisatorische banen gehad, was onder meer directeur van Sail Amsterdam en werkte jaren in de RAI. Toen ik mijn baan kwijtraakte, kwam ik vanwege mijn leeftijd niet meer aan de bak."

"Ik had geen zin om niks te doen en omdat ik twee rechterhanden heb, deed ik een buurtonderzoekje in Zuid, waar veel oudere mensen wonen. 'Heeft u behoefte aan een klusjesman?' vroeg ik. 'En mag die klusjesman ook een klusvrouw zijn?' Binnen de kortste keren had ik een uitgebreide klantenkring."

Vrielink: "Ik werkte als personal assistent, na een reorganisatie kwam ik moeilijk aan een geschikte baan. Klussen was altijd al mijn hobby, dus ben ik voor mijzelf begonnen. Ik stuurde Jet een berichtje, om onze krachten te bundelen."

"De simpelste dingen kunnen mensen niet meer zelf repareren. Of ze hebben er geen tijd meer voor. Sinds ik begonnen ben, heb ik nog geen dag zonder werk gezeten."

Key: "Oudere dames lijken liever een klusvrouw om zich heen te hebben dan een klusman. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen. Mensen denken dat je een vrouwelijke klusser wel kunt vertrouwen en dat ze geen troep maken. Wat niet klopt, is het vooroordeel dat vrouwen niet kunnen klussen. Wij zijn echt wel een stuk handiger dan Buurman & Buurman."

Vrielink: "Ik ben meer van het grotere werk, Jet van de kleinere klussen. We spelen elkaar regelmatig werk toe."

Key: "Een keer heb ik tijdens een klus een dame naar het ziekenhuis begeleid, ze had een herseninfarct, zo bleek. Ze had geen familie of vrienden, uiteindelijk werd ik zelfs haar executeur. Op zulke momenten denk ik wel: hoe ben ik hier als de klusvrouw in verzeild geraakt?"

Jet Key (links) en Tamara Vrielink Beeld Ivo van der Bent

Karlijn Bluijs (34), orthomoleculair therapeut, en haar vriend Guido van Meeteren (42), liftontwerper, verbouwen hun huis.
Bluijs: "Toen we besloten om te gaan samenwonen in Guido's huis, was het meteen duidelijk: we wilden zelf gaan verbouwen. Mijn vader heeft altijd een klusbedrijf gehad, zo heb ik het nodige opgepikt en Guido is heel handig."

Van Meeteren: "We vullen elkaar goed aan. Ik ben van het grove werk, zoals waterleidingen aanleggen, Karlijn van het schilderen en tegelen. De klussen die ik minder leuk vind, doet Karlijn juist graag en andersom. En we helpen elkaar: ik zaag de tegels en Karlijn plaatst ze. Als we iets niet weten, kijken we een instructiefilmpje op YouTube. De zelfverzekerdheid waarmee Karlijn klussen aanpakt, vind ik heel aantrekkelijk."

Bluijs: "Irritaties hebben we vrijwel nooit, alleen toen de verhuizing steeds dichterbij kwam en de vloer nog niet lag, raakten we wat gestrest. Op zo'n moment zoeken we allebei even de stilte op."

"En tussendoor geven we elkaar een knuffel of we gaan even wandelen of fietsen. Voor we aan de verbouwing begonnen, hebben we afgesproken dat we altijd aardig tegen elkaar zullen blijven. Dat is tot nu toe gelukt."

Van Meeteren: "Als we weer iets hebben gefixt, zeggen we net als Buurman & Buurman 'A je to!' tegen elkaar en geven we elkaar een boks."

Bluijs: "Hoewel bij hen alles misgaat, blijven ze altijd heel positief. Zo zijn wij ook, als dat bij ons eens een keer gebeurt."

Van Meeteren: "Een keer spoot het water uit de leidingen, dat was schrikken, maar verder hebben we nog geen klusrampen meegemaakt. Zelf klussen geeft vooral veel voldoening, omdat je weet hoeveel werk erin zit."

Bluijs: "De verbouwing is nog niet klaar, maar we denken al na over het volgende project: de tuin."

Buurman & Buurman toeren door het land met de nieuwe theatervoorstelling A je to!

Karlijn Bluijs (34) en Guido van Meeteren (42) Beeld Ivo van der Bent
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden