Column

Klootwijk: een man op de zak

De pasta van Jamie Oliver. Foto GPD

Schokkend is het. Je held afgebeeld op een zak macaroni in de supermarkt. Hij was al niet echt een held meer sinds hij met Tefalpannen langs de deur gaat. Maar Jamie Oliver, de Engelse televisiekok, heeft harten gestolen met zijn brutale aanpak in de keuken. Alleen al om de manier waarop hij een citroen uitknijpt wil je subiet met hem trouwen.

Televisiebekenden kan het overkomen dat ze als merk gaan werken, een merknaam die je op een ding kunt zetten om het beter te kunnen verkopen. Ze laten het zich graag aanleunen, hun kop voor vet geld op een verpakking, kan niet schelen wat er in zit.

Dat gaat niet altijd even goed. De kant-en-klare maaltijden van Joop Braakhekke - wie herinnert ze zich nog? - zijn allang weer verdwenen van de schappen. Dat komt omdat ze wel duurder waren maar ook nog eens niet lekker.

Jamie Oliver is ook te koop, en laat zich gebruiken voor de tuttigste handel. Net als de Nederlandse bekendo, Herman den Blijker die theedoeken bij Blokker heeft hangen. Er zijn Jamie Oliver place mates. Van die verschrikkelijk matjes voor onder de borden op tafel, bedoeld om op te knoeien, maar knoei je er op bij je deftige tante thuis, dan jammert ze dat ze dat het matje nu in de was moet. De matjes van de held zijn van spijkerbroekenstof. Er is een kontzak op genaaid waar het bestek in moet. Zo is er een dunschillertje met zijn naam er op en een onhandige knoflookknijper.

Ook een pastamachine is naar Jamie Oliver vernoemd. Een bijzondere machine? Welnee, het bekende glimmende walsje met een slinger. Tussen twee cilinders wordt een lap deeg gedraaid die daarna met een opzetstuk in slierten gesneden wordt. Het ontwerp bestaat al een eeuwigheid, ze zijn duur in kookwinkels en af en toe in de aanbieding bij stuntkruideniers.

Achter in honderdduizend aanrechtkastjes staat zo'n ding te verstoffen. Weinig mensen houden het vol om zelf verse pasta te maken met dit persje waarvoor je drie handen nodig hebt. Maar zelf pasta maken hoeft ook niet, er is een keur aan nepverse te koop in de supermarkt en nog veel groter is de keus in gedroogde pasta's.

En kijk, daar heb je Jamie Oliver weer. Met iets beters? Nee, met iets duurders. Bijvoorbeeld de 'penne'. Pijpjes van pasta, maar dan zonder bocht, dus geen elleboogjes. De pijpje van Jamie kosten meer dan vier keer zoveel als puike macaroni van het onderste schap. En drie keer zoveel als pasta van dezelfde vorm; 'penne' maar dan zonder beroemdheid op de zak.

De handelsonderneming die de Oliverpasta op de markt brengt vindt het niet de moeite om ook in het Nederlands op de zak te zetten wat de voormalige kookheld in deze bezielt. Er staat op dat goede pasta door een bronzen matrijs geperst moet worden. Beter dan door roestvrij staal.

Pasta die door brons geperst werd voelt wat ruwer aan en dat ruwe maakt dat saus er beter aan blijft hangen. Elke Italiaan kan je dat vertellen en nu hoor je het ook eens uit Engeland. Maar er is niks nieuws aan, menig pastafabrikant gebruikt bronzen matrijzen. Om het verhaal van de saus. Wat vooral een verhaal is.

Er is geen werkelijk goede reden om pasta te kopen met het portret er op van een Engelse kookheld. Geef mij liever De Cecco. Italiaanse pasta, door een bronzen matrijs geperst, met op de verpakking de grootmoeder van Sofia Loren op een graanveld. Onzin, maar dan mooi.
(WOUTER KLOOTWIJK)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden