Plus

Klassieke muziek voor en door kinderen op het Amstelveld

Voor de zesde keer zet pianiste Tatiana Chevtchouk dit weekend met een paar medewerkers en een leger vrijwilligers Klassiek op het Amstelveld neer. 'Ik wil alle kinderen omarmen met muziek.'

Tatiana Chevtchouk is artistiek leider van Klassiek op het Amstelveld Beeld Ivo van der Bent

Al snel kreeg ze de bijnaam 'Bosmeisje'. De ­Oekraïense Tatiana Chevtchouk (50) groeide op in de militaire kampen van de Sovjet-Unie, waar haar vader als procureur werkte.

Zoals ze de hekken eromheen beschrijft: "Achter ijzeren gordijnen." Gordijnen die pas opengingen toen op haar zestiende werd ontdekt als pianotalent.

In 2000 kwam ze voor de liefde naar Amsterdam en dit weekend tovert ze voor het zesde jaar op rij het Amstelveld om tot concertzaal in de open lucht, waar klassieke muziek voor en door kinderen voor iedereen gratis toegankelijk te beluisteren is.

Haar woning aan het plein dient als het epicentrum: voor in de woonkamer de vleugel, waaraan ze 80 leerlingen per week lesgeeft. Achterin de grote tafel waar 'het gebeurt', daar wordt het festival voorbereid.

En het hele Amstelveld leeft en doet mee: alle optredende kinderen en jongeren die met hun ouders uit het buitenland komen, zijn bij buren ondergebracht.

Hoe is die passie voor klassieke muziek bij u ontstaan?
"Ik groeide op met duizenden kilometers bos om me heen. Niemand in mijn familie had een muzikale achtergrond, dus ik heb er lang over nagedacht waar het bij mij vandaan komt. De soldaten die liederen zongen? Het kwinkeleren van de vogels? Maar ik denk dat de kiem al eerder is gelegd, ik koester herinneringen die voor mij heel emotioneel en ontroerend zijn."

"Het leven van mijn familie in Oekraïne was heel zwaar, de armoede was - en is, ik ben er net voor het eerst in 20 jaar geweest - ongelooflijk. Maar er werd altijd gezongen. Dat is de traditie van ons volk."

"En ik herinner me hoe de gezichten van mijn oma, van mijn ooms en tantes oplichtten als ze samen zongen - dat was voor hen de redding van hun ziel. Je hoeft geen muziek te hebben gestudeerd om uit je hart te zingen. Uit je hart, dat is ook wat ik mijn leerlingen wil meegeven. Probeer die muziek met je hele hart beleven en geef zo elke noot door."

Maar hoe kon u zich muzikaal ontwikkelen, ­afgesneden van de rest van de wereld?
"Ik had van mijn mama en papa een speelgoedpianootje gekregen, dat was mijn eerste muziekwereld, ik kon er klanken mee maken. Ik zette het altijd onder een grote stoel, dat was dan mijn concertzaal, en mijn pop was het publiek. Want ik wilde toen al zo graag delen wat ik voelde door die muziek."

"Toen ik zeven was, hebben mijn ouders een echte piano voor me gekocht. Ik speelde vanaf het moment dat ik wakker werd tot ik naar bed moest. Mijn enige bron was een piepkleine ­radio in de keuken. Alles wat ik hoorde, schreef ik op, boekjes helemaal vol-, vol-, volgeschreven; ik begon stijlen, componisten, uitvoerenden te herkennen."

"Klassieke muziek, wist ik toen al, was mijn grote vriend, die mij nooit zou verlaten. Me nooit zou verraden, zoals mijn ­vader. Ik kon mijn moeder ermee troosten toen mijn vader was vertrokken. Ik was negen, wij bleven in het kamp, waar moesten we naartoe? 'Mama, mama, kom luisteren,' riep ik altijd. Ik voelde dat zij door de muziek haar triestheid even kon loslaten. We waren heel arm, maar in ons huis was iets moois."

U werd ontdekt, ging naar het conservatorium, maar kreeg nooit die gedroomde carrière als concertpianiste. Hoe kijkt u daar nu op terug?
"Alles wat ik hier doe, is gebaseerd op wat muziek voor mij als kind betekende, hoe muziek mij heeft gevormd. Ik was afgestudeerd, cum laude. Droom bereikt zou je zeggen. Maar ik had ook een dochtertje, ik was op mijn negentiende getrouwd en haar vader had ons in de steek gelaten."

"De perestrojka begon, de grote machtswissel. We leefden in volledige armoede en in plaats van dat grote podium na te streven, moest ik zien te overleven. Ik voelde me verplicht op te staan voor mijn familie, voor mijn moeder en kind en mijn zusje en haar gezin. Ik verkocht Canadese lingerie van deur tot deur; westerse producten waren nieuw en gewild. Daarvoor moest ik zware en gevaarlijke reizen maken. Ik heb door die tijd veel verloren als artieste."

"Diep in mijn hart huil ik dat ik nooit heb kunnen realiseren wat ik wilde, maar als ik bedenk hoeveel kinderen ik de kans heb gegeven om op dat podium te staan, mag ik geen spijt hebben. Ik weet hoe verrijkend het is om die diepe emoties van de muziek samen te doorleven. Dat wil ik mogelijk maken voor alle kinderen, mijn droom duizenden keren vermenigvuldigd."

Programma

Klassiek op het Amstelveld begint morgen van 10.00 tot 13.30 met een open podium van Nederlands en buitenlands talent van 5 tot 18 jaar. Daarna is op het Amstelveld een optreden van de Bijlmer Steelband Kids.

Van 15.00 tot 22.00 uur is het hoofdprogramma, gepresenteerd door ­Dominic Seldis; met onder anderen pianist Andrei Makarov (16), winnaar van het Steinway Pianoconcours, ­violiste Luna van Leeuwen (14), winnaar van het Koninklijk Concertgebouw Concours, New Trombone Collective, Noordhollands Jeugdorkest en Amsterdam Opera Koor. Zondag zijn er masterclasses en workshops.

www.klassiekophetamstelveld.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.