Recensie

Kidnapping Freddy Heineken is een schertsvertoning (*)

Vier jaar na De Heineken Ontvoering is er Kidnapping Freddy Heineken, een jongensboekverfilming voor de internationale markt. Zelfs Anthony Hopkins kan de film niet redden.

Anthony Hopkins speelt Freddy Heineken, maar kan de film niet redden. Beeld Kidnapping Freddy Heineken
Anthony Hopkins speelt Freddy Heineken, maar kan de film niet redden.Beeld Kidnapping Freddy Heineken

Alle gekheid op een stokje: terwijl Willem Holleeder voor een reeks liquidaties wordt vervolgd, verschijnt er een tweede speelfilm over zijn roemruchte vlegeljaren in de bioscopen.

Vier jaar na Maarten Treurniets De Heineken Ontvoering bewerkt Daniel Alfredson de lijdensweg van de biermagnaat en diens chauffeur tot een soort jongensboekverfilming voor de internationale markt.

Australische tongval
Kidnapping Freddy Heineken (internationale titel: Kidnapping Mr. Heineken) werd opgenomen in Amsterdam, Brussel, Antwerpen en New Orleans, dat dankzij lokale subsidies doorgaans als decor voor b-films met Nicolas Cage dient. De verfilming van het boek van Peter R. de Vries beschikt over een internationale rolbezetting met een aardige marktwaarde, maar de bij elkaar geharkte lokaties en acteurs ondermijnen de geloofwaardigheid en spanning.

Willem H. wordt vertolkt door Sam Worthington, die geen enkele moeite doet om zijn Australische tongval te verbergen, en als Mel Gibson in de oude Mad Max-films klinkt. De slordig geblondeerde Jim Sturgess, die Cor van Hout speelt, spreekt met een Brits accent, waarmee het idee dat de twee gabbers in dezelfde stad opgroeiden geen post kan vatten. Dat komt er van, wanneer een Zweedse regisseur een intercontinentaal ensemble tot een Nederlandse eenheid moet smeden.

Knipogende Hopkins
Als stadsbewoner kijk je na tien minuten al niet meer naar een spannende misdaadfilm, maar naar een schertsvertoning. Zo duikt er bij een kraakpandontruiming door de bende een roedel feestwinkelpunks op, en oogt Amsterdam meer dan eens te modern en bovendien Belgisch.

Oscarlaureaat en Heinekenvertolker Anthony Hopkins kan de film niet redden. Plaats hem in een cel en de associatie met The Silence of the Lambs en Hannibal Lecter is onontkoombaar.

Alfredson had er verstandig aan gedaan iedere overeenkomst met die films te vermijden, maar knipoogt net zo nadrukkelijk naar Hopkins' verleden als de acteur naar de camera doet. Het is duidelijk dat Freddy Heineken zo zijn ontvoerders wil bespelen, maar die knipoog onderstreept vooral dat deze hele onderneming niets meer dan een geintje is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden