Review

Kevin Canty - Waar het geld bleef ****

De Amerikaanse schrijver Kevin Canty (1953) heeft een probleem dat gemakkelijk is op te lossen. Hij is een grootmeester, maar volgens velen een grootmeester van het verkeerde genre.

Canty heeft drie aardige romans op zijn naam staan, daar niet van - vier zelfs, als je zijn script van de speelfilm Rounders (1998) meerekent. Maar sinds hij in 1994 debuteerde met A stranger in this world blijkt telkens weer waar zijn talenten pas écht tot hun recht komen. Dat bleek acht jaar geleden, toen hij een reeks schitterende liefdesbluesjes verzamelde in Honeymoon, en in zijn derde bundel, Waar het geld bleef, blijkt het nu opnieuw: in korte verhalen dus.

Neem het verhaal Ze waren vervangbaar. Alleen de eerste zin al: 'Na je dood kwam het jaar van televisiekijken.'

En lees dan verder. Over die weduwnaar die praat tegen zijn overleden geliefde, vertelt over de avonden dat hij zich opsloot, alleen met zijn afstandsbediening, omdat oorlogsfilms en American football hem de verdoving gaven die hij nodig had. Die opbiecht dat hij een pornofilm kocht, waarin die ene actrice - ondanks haar andere gezicht en haar enorme borsten - hem soms een paar hartverscheurende seconden kon laten wegdromen, 'een moment waarop ze haar gezicht naar het licht keerde, net voordat haar gezicht volledig in beeld kwam, een glimp vuil blond haar en een klein oor en een glimpje hals - dan zette ik dat beeld wel eens stil omdat ik het idee had dat jij het was'. En die praat over zijn verwarring en schuldgevoelens toen hij in de armen viel van Eleanor; een vrouw die niet eens op haar líjkt, maar die er wel is, en die er, bij al zijn verzet en innerlijke worstelingen, ook blijft.

Een klein verraad? Zo voelt hij het misschien. Totdat hij tot die ene, onvermijdelijke conclusie komt: 'Dit is wat ik je wilde vertellen, lief: dat het leven het leven liefheeft.'

Het zijn maar zestien pagina's, ja. Maar in die zestien pagina's schetst Canty wel zo'n beetje een heel leven. En dat met een diepte en een zeggingskracht waar de gemiddelde epische roman nog een puntje aan kan zuigen. Hij laat je een keerpunt in iemands bestaan meemaken, van binnenuit beschreven - intiem, complex en ontroerend - en bovendien op een toon die altijd net laconiek en nuchter genoeg is om de klippen van het melodrama te omzeilen.

Bluesy, zou je Canty's stijl kunnen noemen, zoals zijn thematiek ook veel gemeen heeft met de stoere, maar kwetsbare pijn van Muddy Waters of Robert Johnson. Mannen worstelen bij hem met zichzelf, de liefde, hun plek in de wereld. Ze willen voor één keer iets goeds doen, iets wat lúkt.

Zoals de verteller van Op de brandplek, die het tienjarige zoontje van zijn vriendin Nancy stiekem meeneemt voor een ritje achterop de motor. De relatie met zijn moeder heeft nog een paar druppels over voordat die definitief is doodgebloed, maar die dromerige Eddie kan hij nu nog iets laten zien van wat hem maakt tot de man die hij is: het gevoel van vrijheid op de motor; de plek waar hij, als brandweerman, zijn brood verdient. Samen die hond redden die, denken ze, achter is gelaten door zijn gevluchte familie.

Een verhaal van mineurakkoorden is het, maar ook een van prachtige details en een misschien hoopvolle coda. Net als Schone slaapster, waarin een vrijgezel wordt teleurgesteld door de ontrouw van zijn gehuwde vrienden, maar er tegelijkertijd onverwacht geluk uit put. Of, in elk geval wat de details betreft, Er is geen plaats voor jou in deze wereld, waarin een vader je in de eerste alinea zijn onalledaagse probleem voorlegt: 'Mijn zoon heet Walter, hij is vier en hij bijt andere kinderen. Hij bijt niet vaak. Maar als hij bijt, bijt hij door, zo hard dat ze bloeden.'

Dus, om op Canty's probleem terug te komen, je houdt niet van korte verhalen? Van deze korte verhalen wel. Echt.

De oplossing is simpel: lees ze, en je bent verkocht. (DIRK-JAN ARENSMAN)

Kevin Canty - Waar het geld bleef
Vertaald door Frans van der Wiel,
De Harmonie, €16,90.

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden