Kan terrorisme ooit gaan wennen?

Bij de eerdere aanslagen overheerste de afschuw. Nu klinkt in de reacties ook een zekere moedeloosheid door. Zal terrorisme ooit normaal worden?

Centraal station, Brussel, woensdagmorgen Beeld AP
Centraal station, Brussel, woensdagmorgenBeeld AP

Nee, echt wennen zullen ze nooit, de beelden van doden en gewonden op straat. De ontreddering en het verdriet op de gezichten van mensen die hun geliefden verloren toen zij op een willekeurige dinsdagochtend slachtoffer werden van een doorgedraaide ideologie waarin waanzin de norm is.

Het onbegrip is ook te groot om te kunnen wennen aan aanslagen als deze: welk gezwel woekert in onze samenleving waardoor mannen bereid zijn zichzelf op te blazen te midden van onschuldige mensen op weg naar hun werk? Mannen die om hun imaginaire paradijs met 72 maagden te bereiken kinderen de dood in sleuren?

Maar na de zoveelste 'aanslag op onze manier van leven', zoals premier Mark Rutte het pleegt te noemen, treedt er onmiskenbaar enige vorm van gewenning op. De reacties op 'Brussel' kenden een patroon dat we ook zagen na voorgaande aanslagen.

De krachtige statements van politici die ambtshalve vastberadenheid uitdragen, de oproepen aan moslims om afstand te nemen, de discussie of moslims wel afstand moeten nemen, de adhesiebetuigingen op sociale media, John Lennons Imagine. En ook gisteren werden gebouwen over de hele wereld uitgelicht met de vlag van het getroffen land, zoals dat in november na de aanslagen in Parijs ook gebeurde in de Franse driekleur.

undefined

Je suis Charlie

Maar verschillen waren er ook. Na de aanslag op de redactie van Charlie Hebdo stroomde de Dam vol. Je suis Charlie, riep iedereen. Gisteren circuleerde er in hetzelfde lettertype een andere veelzeggende kreet op Twitter en Facebook, die behalve afschuw ook een zekere moedeloosheid verraadde: 'Je suis sick of this shit'.

De aanslagen van gisteren zullen niet de laatste zijn. De realiteit dwingt ons om onder ogen te zien dat West-Europa voorlopig nog niet van de gruwelijke terreurdaden van islamitisch geïnspireerde gekken is verlost.

'Het komt nu wel heel dichtbij' is een loze kreet: het is er.

undefined

Leven van alledag

Maar de perverse paradox is ook: hoe meer aanslagen er zullen volgen, hoe minder groot de impact zal zijn. Het absorptievermogen van een samenleving is groot, laat het verleden zien. West-Duitsland kende de RAF-terreur, Spanje ging decennia gebukt onder aanslagen van de ETA, in Engeland zorgde de strijd van de IRA voor honderden doden. In al die landen gold: hoe vaker er bommen ontploften, hoe sneller de paniek, woede en rouw weer plaatsmaakten voor het leven van alledag.

Wennen aan dood en verderf, aan de angst voor het noodlot dat elk moment toe kan slaan: het lijkt geen aantrekkelijk toekomstbeeld. Maar bijzonder veel keuze hebben we niet.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden