Column

Kan ik echt verliefd zijn op mijn hond, op mijn pen of computer?

Theodor HolmanBeeld Wolff

Gisteren liet ik een fragment zien uit de film Her (2013) van Spike Jonze, een van mijn lievelingsfilms vanwege de ijzersterke dia­logen.

Het verhaal in één regel luidt: een man, Theodore, wordt verliefd op een 'operating system' (dat een eigen stem heeft) van een computer. De stem - 'Samatha' - geeft de juiste antwoorden, voert de beste gesprekken, neemt de juiste beslissingen, want 'het' past zich aan de gebruiker aan.

Kan zo'n liefde bestaan? Bestaat verliefdheid op (de stem van) een computer?

Eén van de zinnen die het 'verliefde stel' in de film uitwisselt is: "Ik ben van je - en ik ben niet van je."

Mijn grote liefde is een hond, die nog nooit één woord tegen me heeft gesproken. Ik herinner me dat ik me rot voelde toen ik mijn auto weg deed. En over mijn ouderlijk huis dat ik onlangs verliet, heb ik nog steeds liefdesverdriet. Iedere keer als ik hoor dat het boek over tien, twintig jaar niet meer bestaat, breekt mijn hart.

Ik moet bekennen dat ik meer van dingen en dieren houd dan van mensen; mensen hebben de neiging je liefde af te wijzen, voorwerpen en dieren bijna nooit.

Het gekke is dat - als het mensen zijn - je tegen iedereen die je liefhebt kan zeggen wat in de film wordt gezegd: "Ik ben van je - en ik ben niet van je." Maar juist bij dingen en dieren kan dat niet: een auto, een hond, een boek kan alleen van jou zijn - en niet van iemand ­anders.

Kan ik echt verliefd zijn op mijn hond, op mijn pen of computer?

Ik weet zeker dat ik verliefd ben op mijn hond (die stervende is, trouwens), en wanneer ik mijn mooie vulpen kwijtraak waarmee ik zo'n dertig boeken heb geschreven, moet ik rouwen.

Ik vraag me de hele tijd af hoe dat kan. Om vervolgens te concluderen dat ik vrees dat ik nog steeds niets weet van de liefde. Het is er, of het is er niet, en er is altijd te weinig van, en als het er is, maakt het je oneindig treurig.

Ik zou best een relatie willen met een 'Samantha' als ik maar wist dat ze altijd bij me zou blijven en pas na mij zou 'sterven'.

Dat iets kan sterven, ­kapot kan gaan, voor altijd verdwijnt, lijkt mij een voorwaarde voor echte liefde.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden