Plus Ten Slotte

Joris Lenselink (1991-2018) was charmant en vol branie

Als Joris kwam, dan was het feest. Hij was een jongen die enorm goed kon luisteren, die twee weken later terug kon komen op iets wat je hem verteld had. Die echte interesse toonde, zeggen zijn vrienden.

Joris Lenselink Beeld Isabelle Smits

Bij advieskantoor Deloitte op de Zuidas beschrijft zijn leidinggevende Pablo Hoezen hem als een charmante kameleon. "Hij kon een gesprek voeren met de meest corporale blaataap, maar ook met de ingetogen types op kantoor."

Joris Lenselink (26) was vrijdagavond met een paar collega's gaan borrelen in Café De Sluyswacht, Jodenbreestraat. Om elf uur stapte hij op zijn fiets, maar hij kwam nooit thuis aan. Twee dagen later bleek hij te zijn verdronken in het water van de Groenburgwal.

"Het voelt alsof hier een bom is afgegaan," zegt Hoezen. "Iedereen is er stuk van. Joris heeft in de paar jaar dat hij hier werkte zo veel indruk op mensen gemaakt."

Nul zenuwen
Bij zijn sollicitatie had hij ze omvergeblazen. "Ik dacht van tevoren al, toen ik zijn cv en brief had bekeken: dit is een hele soepele Harry. Dat was ook zo: hij had nul zenuwen, maar was totaal niet arrogant."

"Na het gesprek zeiden mijn collega en ik tegen elkaar: waar kan deze man tekenen? Hij was fiscaal en communicatief heel sterk, hij kon alleen geen nee zeggen. Als hij al drie dingen had die op vrijdagmiddag af moesten, nam hij rustig op donderdagavond om half negen nog een nieuwe klus aan."

Joris Lenselink werd in 1991 geboren in De Bilt. Hij begon aan de studie economie in Utrecht en switchte een jaar later naar fiscaal recht. Philip Wynands leerde hem kennen in hun eerste jaar. Ze belandden samen in studentenmuziekgezelschap Tzigane, waar Joris bassist was.

Tzigane is een hechte groep, zegt Wynands. Elke zomer tourden ze drie weken door de Provence. "Joris had gezegd: ik ga pas rijles nemen na Tzigane," zegt Wynands. "En dus moest altijd iemand anders de bob zijn. Maar hij was dan wel de sfeermaker achterin."

Er zijn talloze verhalen te vertellen over hoe charmant en onhandig tegelijk hij kon zijn. Hoe hij in Parijs nieuwe schoenen kocht voor 'date night' - de avond dat de vriendinnen en eventuele gelegenheidsdates uit Nederland werden ingevlogen tijdens de tournee van Tzigane - en dat hij twee rechterschoenen bleek te hebben aangeschaft.

Of de avond na zijn afstudeerfeest, waar hij en Philip Wynands zichzelf hadden verloren in een nachtelijke fietswedstrijd en in plaats van bij de naborrel per ongeluk in Vinex-wijk IJsselstein belandden - drie kwartier daarvandaan.

Tranen met tuiten
Hij was vol branie, maar ook ambitieus, zegt Joris' vader Harold Lenselink. "Na de eerste dag kleuterschool kwam hij thuis met de mededeling: ik wil ook auditieve training. Had ie ergens opgepikt."

Hij bediende zich van een vooroorlogs taalgebruik. "Als we appten, schreef hij niet 'oh zit dat zo' maar 'ah, in dier voege'." Pablo Hoezen: "Had hij een brief geschreven, dan zeiden wij: het klopt als een bus, maar je klinkt als Willem-Alexander! We hebben tranen met tuiten gelachen."

Sinds een paar jaar woonde hij in Zuid, de laatste maanden op vijf minuten van zijn vriendin Isabelle Smits. "Hij was zo geliefd, bij zo veel mensen," zegt zij. "We gaan hem zo enorm missen."

Joris was de jongste van drie kinderen: hij had een zus Myrthe en een broer, Lucas, die op militaire missie was in Mali. Bittere ironie: heb je één zoon in een oorlogsgebied, verlies je de andere in een Amsterdamse gracht.

Joris Lenselink wordt zaterdag gecremeerd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden