Jolande Sap kon het tij niet meer keren

De verkiezingscampagne verliep voor Jolande Sap (49) zonder kleerscheuren, maar het kwaad was al lang geschied. De kiezers van GroenLinks waren al weggelopen en het lukte haar niet meer om het tij te keren. Met vier zetels moest de partij het uiteindelijk doen na de verkiezingen van 12 september, een verlies van zes.

Jolande Sap vorig jaar in de Tweede Kamer.Beeld ANP

Toen Femke Halsema eind 2010 besloot de politiek te verlaten, leek Sap de perfecte opvolger. Het jaar ervoor was ze nog door de parlementaire pers tot politiek talent van het jaar gekozen. De fractie koos de in Venlo geboren econome unaniem tot nieuwe fractievoorzitter. Ze zei een 'reële machtsfactor' te willen worden en 'geen eeuwige oppositiepartij'.

Twee jaar eerder maakte Sap haar debuut in de Tweede Kamer. Het vertrouwen in haar was groot. Dat bleek uit de zware portefeuilles die ze kreeg toebedeeld: financiën, zorg en pensioenen. Met fractiegenoot Ineke van Gent diende ze al snel een initiatiefwetsvoorstel in over langdurig zorgverlof en ze kwam in de parlementaire onderzoekscommissie naar de kredietcrisis.

Na haar aantreden als fractieleider kon ze direct haar stempel drukken op de koers toen er een besluit moest worden genomen over de politietrainingsmissie in Kunduz. Ze steunde die ondanks verzet in de achterban. Het leidde tot veel negatieve publiciteit, maar de partij haalde toch nog winst bij de provinciale verkiezingen kort daarna.

Negatieve publiciteit bleef de partij daarna achtervolgen. Bij een belangrijk Europadebat in de Kamer ontbrak de helft van de fractieleden. Fractielid Mariko Peters kwam in opspraak en onhandig optreden van Sap in de Kamer deden de zaak geen goed. De virtuele zetels bleven in de peilingen wegsmelten.

In april beleefde ze haar 'finest hour' met de onderhandelingen over het Lenteakkoord. Eindelijk kon de realist Sap, die zegt een 'allergie te hebben voor onrecht', gaan leveren. Daar werden volgens haar bezuinigingsmaatregelen van het kabinet-Rutte ongedaan gemaakt en de eerste stappen naar een duurzame economie gezet.

Maar de euforie was voorbij toen Tofik Dibi zich meldde voor het lijsttrekkerschap. Wat volgde was een rommelige verkiezingsstrijd waarbij de vuile was buiten kwam te hangen. Zo repte hij van een onveilig gevoel binnen de fractie. Ook Ineke van Gent uitte publiekelijk kritiek. Sap zei later dat haar openheid en directheid confronterend kunnen zijn.

Op 12 september was er dan de dramatische verkiezingsnederlaag, waarbij Sap nog wanhopig enig licht probeerde te zien: de PVV had immers ook fors verloren, zei ze, en dat was volgens Sap toch iets om blij mee te zijn. Vrijdag kondigde ze dan toch haar vertrek uit het parlement aan, na 1495 dagen in de Kamer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden