Column

Johannes drukte een knop in, en voor het eerst in mijn leven zag ik een kookprogramma

Die rare Johannes van Dam zit de hele dag in mijn hoofd. In mijn mistige geest waart een vreemd fragment rond uit, vermoedelijk, 1979. Ik kwam Johannes - laat op de avond, het was herfst - tegen op het Spui. Hij had ergens 'Italiaanse ham' gekocht, en dat had ik nog nooit gegeten. Of ik het wilde proeven. Ja, dat wilde ik uiteraard. Ik mocht toen met Johannes mee naar zijn woning. Terwijl hij in de keuken de ham op een bordje legde, viel mij de grote videorecorder in zijn woonkamer op.

Een videorecorder kostte toen 3000 gulden, dat was in die tijd een vijfde van mijn jaarloon, dus ik had zo'n apparaat niet.

Maar nog imposanter vond ik zijn hoeveelheid videocassettes.

'Wat staat daarop?'

'Kookprogramma's,' zei Johannes.

Je kunt het je nu niet meer voorstellen, maar ik had destijds nog nooit een kookprogramma gezien.

'Mag ik eens zien?' vroeg ik.

Johannes drukte een knop in, en voor het eerst in mijn leven zag ik een kookprogramma van een Amerikaanse vrouw die Julia Child heette. Zij toonde mij voor het eerst hoe je moest koken. Het programma heette The French chef. Ik zag een vorm van geoorloofde pornografie.

Je kunt haar tegenwoordig trouwens op YouTube zien.

Johannes en ik zaten in stilte te kijken. De video van Johannes duurde drie uur. Julia Child, die op mijn moeder leek, met dat haar van haar, onderrichtte mij in de basisprincipes van het koken. Daarna kwam een andere video van drie uur. Buiten was de zon al opgekomen. Maar ik had een verslaving ontdekt. Naar kookvideo's kijken. Johannes erkende dat hij er ook aan verslaafd was. En hij had wel een boekenkast vol met die video's!

Jaren later kocht ik een videorecorder. Ik heb toen één kookvideo gekocht. Two fat ladies heette die. Weer ervoer ik de meditatieve kracht van die kookvideo's.

Tegenwoordig heb je 24kitchen op de tv. 24 uur per dag kookprogramma's.

Ik kijk er vanavond naar, en langzaam komen er zinnen en verhalen van Johannes naar boven borrelen. Over z'n moeder, over een bordeel in de oorlog, over de Pyreneeën, over het melken van koeien...

'Waarom is kijken naar deze video's zo verslavend?' vroeg ik Johannes in 1979.

'Omdat je wilt eten wat je ziet,' zei Johannes, 'en een mens moet eten.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden