Plus Mijn Amsterdam

Johan Nijenhuis: 'Tuschinski blijft dé plek voor een première'

In de rubriek Mijn Amsterdam vertelt elke week een (on)bekende Amsterdammer over zijn of haar favoriete plekken in de stad. Deze week: Johan Nijenhuis.

'Het is onzin dat je hier geboren zou moeten zijn. Dat is geen verdienste' Beeld Carly Wollaert

Eerste keer in Amsterdam

"Het schoolreisje op mijn veertiende. Ik herinner me vooral dat we op de Nieuwendijk buttons van Madness konden kopen en dat de grootste attractie de McDonald's was. Die was er nog niet in Twente, dus een klasgenoot heeft toen zes Big Mac's gegeten."

"In 1987 kwam ik naar Amsterdam waar ik het eerste jaar een zolderkamer huurde bij een echtpaar op de Churchilllaan. Ik mocht een keer in de week beneden douchen en plassen deed ik in mijn wastafel. En anders kon je in een lege literfles cola ook veel kwijt."

Café

"GlouGlou in De Pijp. Vooral omdat ik daar mijn liefde Janneke heb ontmoet. We leerden elkaar online kennen en ik was al verliefd op haar tekstberichten. En toen schreef ze tijdens het overleggen over de eerste date: 'Enig sociaal ongemak is een van de verworvenheden van vrije partnerkeuze.' Mooi om zenuwen voor zo'n eerste afspraak in het positieve te keren."

Restaurant

"DenC, Dik & Cunningham in de Kerkstraat. Pretentieloos en verschrikkelijk lekker. Ik vind altijd: hoe duurder het restaurant, hoe meer liflafjes. Zo kreeg ik ooit op een marmeren plaatje iets geserveerd wat in mijn ogen gewoon friet was."

DenC, Dik & Cunningham Beeld Carly Wollaert

Bioscoop

"Dan toch Tuschinski. De akoestiek is er - vooral voor Nederlandse films zonder ondertiteling - rampzalig, maar het is dé plek voor een première. Ik heb Pathé Arena geprobeerd omdat die in technisch opzicht prachtig is, maar als je daar in je smoking staat en de dames in avondjurk, kan het al geen feestelijke avond worden en staat je film ook met 1-0 achter."

Dieren in Amsterdam

"Honden binnen de Ring moeten verboden worden, riep ik toen ik hier kwam wonen. Gelukkig ruimen bijna alle hondenbezitters de stront op. Zij die dit niet doen, spreek ik daarop aan. Dan is het net als met kinderen opvoeden. Kinderen zullen 'nee' sputteren, als ze maar 'ja' doen."

Uitgaan

"Als ik zeg Café Schiller ben ik natuurlijk zo'n oude zak, maar als 49-jarige vind ik het heel fijn dat het onveranderd is. Ik zat er al toen ik negentien was met mijn filmacademievrienden om na een bioscoopbezoek de film na te bespreken. Daar heeft tussen twaalf en twee 's nachts de helft van mijn filmopleiding plaatsgevonden."

Café Schiller Beeld Carly Wollaert

Mooiste brug

"Ik laat hoofdpersonen in mijn films altijd fietsen. Dat is zo lekker Hollands. Wanneer zie je in een Amerikaanse film nou iemand fietsen? In Gek Van Geluk hebben we op de Berlagebrug gedraaid. De Amstel, trammetje erbij en de geveltjes op de achtergrond. Dan weet je meteen waar je bent en denk je: dat is er een van ons."

Favoriet vervoersmiddel

"De fiets. Toen ik twijfelde om naar Los Angeles te gaan om te filmen, dacht ik: maar hoe kom ik dan thuis na het uitgaan? Waar je ook bent, je kunt hier altijd dronken naar huis fietsen. Alleen die tram­banen moet je zien te overleven. Iedereen is weleens op een natte tramrail onderuit gegaan. Ik ben geen uitzondering."

Berlagebrug Beeld Carly Wollaert

Favoriete winkel

"Hecke elektronica op de Ceintuurbaan. Daar hebben ze alles: stekkertjes, snoertjes, maar ook een discobol. Als jongetje vond ik het heerlijk om oude radio's in en uit elkaar te schroeven. Ik word nog steeds gelukkig als ik daar een zeldzaam schakelaartje vind."

Beste plek om te sporten

"Het enige moment dat ik me in Amsterdam even Rocky Balboa kan voelen die de trappen bij het Philadelphia Museum of Art op rent, is als ik tijdens mijn rondje hardlopen uitkom bij de Amstel."

"Ik luister niet naar muziek, want ik vind het fijn om de stad te horen. Als ik in het buitenland film gaan mijn hardloopschoenen mee, zodat ik het wakker worden van een stad kan horen. Van Buenos Aires tot Casablanca. Elke stad klinkt weer anders."

Hecke elektronica Beeld Carly Wollaert

Met pek en veren de stad uit

"Klagers over Airbnb. Kijk, buurten veranderen en ik moet vreselijk lachen om mensen die twintig jaar geleden in de Jordaan zijn gaan wonen omdat ze de grachtjes zo pittoresk vonden. Dat heeft er namelijk voor gezorgd dat die wijk is geworden zoals hij nu is: vol leuke boetiekjes, restaurantjes en delicatessenwinkels."

"Maar kom dan niet klagen dat Airbnb'ers daar ook van willen genieten. Niemand zit daar gedwongen, verkoop je huis en ga naar Purmerend! Net als de vorige bewoners."

Ik voel me Amsterdammer, omdat

"Het is onzin dat je hier geboren zou moeten zijn. Dat is geen verdienste, het is een feit. Misschien juist door dat soort mensen voel ik me niet echt een Amsterdammer. Tikkie rebels, maar ik kan en wil me niet met hen vereenzelvigen."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden