Column

Job Cohen wilde wraak op Diederik Samson

Eigenlijk wilde ik nooit meer over Job Cohen schrijven. 'Schop nooit een man als hij op de grond ligt,' luidt een bekend gezegde.

Toen Cohen zich noodgedwongen terugtrok en de PvdA bij wijze van spreken achterliet als iemand wiens enige verdienste het was een vuilniszak op de grond te hebben leeggeschud, dacht ik: laat hem in de anonimiteit van het dagelijks bestaan rustig mediteren over zijn pijnlijke falen.

Maar Job wilde z'n gram halen. Op wie? Op Diederik Samsom, zijn opvolger.
Cohen heeft namelijk kritiek op het kabinetsplan om illegaliteit strafbaar te stellen. Dat plan staat in het regeerakkoord van VVD en PvdA. Het is 'een uitruilertje' geweest. Cohen weet dat.

Maar door zich nu voor te doen als een eersteklas Gutmensch met een hardgebakken moraal, probeert hij een wig te drijven tussen Samsom en de PvdA en de VVD.

Het is begrijpelijk, maar zo pijnlijk. Het toont aan dat de PvdA uit twee kampen bestaat: het oude kamp Cohen en het nieuwe kamp Samsom. Cohen, die uit het archeologisch museum wat prehistorische sociaaldemocratische botten had gehaald om daarmee zinloos in de lucht te zwaaien, en Samsom, die eerst als burgerwacht ging kijken wat er in de samenleving aan de hand was, vervolgens een team van slimpiepels om zich heen verzamelde - Asscher, Marcouch, Timmermans - en vervolgens begreep dat hij zodoende met de VVD best zaken kon te doen.

Cohen moet zich tot in het diepst van zijn vezels beledigd, vernederd en verraden hebben gevoeld. En dus moest er een dag der wrake komen.
Dat heeft altijd iets tragisch.

Wiegel van de VVD fakkelt soms ook Rutte af, en oud-CDA-mastodonten hebben ook als hobby hun eigen christendemocratische partij te laten lijden. Ik bedoel: net als het CDA een paar zetels stijgt, kun je er gif op innemen dat Van Agt met een paar antisemitische opmerkingen komt.
('Maar ik hou van de Joden, laat dat gezegd zijn, goede vriend.')

Toen ik Cohen bij Mariëlle Tweebeeke hoorde sputteren, overviel mij oprecht medelijden. 'Heeft u Diederik Samsom ingelicht?' vroeg Mariëlle. Nee, dat had Cohen niet. Wel had hij even met voorzitter Spekman gesproken. De hele vertoning had iets van: jongens, nu allemaal even stil, want opa wil ook iets zeggen.

Echt luisteren deed wederom niemand.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden