Column

Jesse Klaver heeft geen verhaal

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column.

Theodor HolmanBeeld Wolff

Hoe komt men toch zo verliefd op Jesse Klaver? Elke keer als ik hem zie, klopt mijn hart vol verwachting, maar er gebeurt helemaal niks.

Het is net of Jesse met een stokje in een modderige mesthoop heeft zitten poeren en toen een door een oude koe uitgekakt exemplaar van Das Kapital van K. Marx heeft opgedregd om dat vervolgens aan ons te presenteren als een modern designmeubel.

De lieverd was 'tegen te grote inkomensverschillen', de schat wilde het ook 'anders doen'.

Hoe wilde hij dat dan doen? "Samen." En de knul had er een app voor bedacht en zodoende noemde hij de GroenLinksers 'apptivisten'.

Om dat soort woordspelingen moet ik altijd een beetje huilen, maar het lijkt of dit bij de publieke omroep het sein is om tot gezamenlijke masturbatie over te gaan.

Je zag hem overal, maar, het spijt me om te zeggen, hij heeft geen verhaal. Niks. De praatjes die hij houdt zijn onoprecht, imitaties van imitaties van werkelijk grote leiders. Hij doet denken aan een dief die trots zijn gestolen waar in de etalage zet.

Zijn charisma is een geconstrueerd charisma; het is hem toebedacht door lieden die niets liever willen dan hem zien als een persoonlijkheid, maar die persoonlijkheid is er domweg niet.

En dan zijn publiek. Allemaal meisjes! Ook de jongens die gisteren in de Melkweg ­waren!

Van die keurige kinderen die opgevoed zijn met een gouden lepel die pas in hun mond gestopt werd toen ze de pluche Greenpeacezeehond uit liefde hadden opgegeten.

Men eist dat Jesse slaagt. Men wil het uit nostalgische overwegingen en omdat er verder geen alternatief is. Nostalgie: omdat het vroeger toch zo fijn was, toen we nog links waren, en wij dus goed en zij slecht.
Men was toen nog niet verward. (Zelfs Halbe Zijlstra van de VVD noemt de PVV nu veel te links...)

Die 'men' waarover ik spreek, zijn de GroenLinksers die dachten op het rechte pad te lopen en niet zagen dat de weg een haarspeldbocht naar beneden bevatte zodat ze nu op de weg terug zijn.

Ongetwijfeld zal Jesse in de peilingen stijgen, want er is een grote behoefte aan nostalgie. Liever een charisma van bordkarton dan een ego van snot.

Dat antieke linkse geluid in een nieuw jasje is of je een lijk in een doodskist hoort kreunen.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden