Ten slotte

'Jeroen (41) ging als een rockster: op het hoogtepunt van zijn leven'

Jeroen MieteBeeld Simon Bosch

Op de rouwkaart van Jeroen Miete staat onder zijn gewone naam ook zijn bijnaam: Jeroenski. Hij werd ook Joentje genoemd, en Joenepoen. 'Iedereen had wel een naampje voor hem,' zegt beste vriend Simon Bosch. 'Iedereen was eigenlijk een beetje verliefd op hem. Ik ook.'

Jeroen Miete, opgegroeid in het Brabantse Goirle, deed de docentenopleiding Engels in Tilburg en ging werken als begeleider van asielzoekers en later van voormalig dak- en thuislozen. Hoewel hij officieel pas tien jaar in Amsterdam woonde, ging hij al sinds de jaren negentig veel uit in de hoofdstad. Amsterdam had dat 'rafelrandje' waar hij zo van hield en dat zo bij hem paste. Hij danste tot het ochtendgloren in de Occii, de Roxy, de Kalenderpanden en Ruig-oord. Bosch: 'Dat rafelrandje zat in alles bij hem - van zijn muzieksmaak tot de inrichting van zijn huis en van zijn werk tot zijn kleding.

Toen zijn broer me belde met de vraag wat er tijdens de herdenkingsdienst niet mocht ontbreken, noemde ik zijn onafscheidelijke leren jack. Zijn broer zei: 'Bedoel je dat ding aan de kapstok dat eruitziet alsof het achter een vrachtwagen heeft gehangen?' Ja dus, dat bedoelde ik.' Zijn vrienden betekenden alles voor Jeroen Miete. Lange liefdesrelaties had hij niet vaak, want zoals Bosch het verwoordt: 'Hij raakte altijd een beetje in de war van zijn eigen hart.' Niet voor niets stonden de namen van zijn beste vrienden op de rouwkaart, direct onder de familie.

Prater
Dat hij geliefd was bij velen, kwam ook doordat hij zo goed kon praten. Collega Afke Holthuis: 'Als hij een verhaal vertelde, wilde je echt dat je erbij was geweest. In gesprekken met cliënten kwam dat verbale goed van pas. Jeroen kon bijvoorbeeld heel confronterende dingen zeggen zonder dat hij bot overkwam.'

Bosch: 'Hij was geen pleaser en deed niet aan sociaal wenselijk gedrag. Als je met hem naar de bioscoop ging, kon hij zomaar ineens naar huis gaan omdat de film hem niet aanstond. Maar dat deed hij zo charmant dat het oké was. Dat was Jeroen.'

Van zijn cliënten wilde Miete begrijpen hoe ze in de problemen waren geraakt. Hij ging op zoek naar hun oorspronkelijke interesses en kwaliteiten en deed moeite om werk te vinden dat daarbij paste. Niet zomaar een baantje, iets waar ze mee konden laten zien wat ze waard waren.

Rust
Zo goed als hij anderen kon helpen met het organiseren van hun leven, zo veel moeite had hij daar soms zelf mee. 'Hij wist aan de ene kant precies wat hij wilde,' zegt beste vriendin Suzanne de Goeij. 'Maar hij kon ook ontzettend twijfelen. De beslissing een huis te kopen in de Staatsliedenbuurt vond hij heel moeilijk. Maar toen hij dat eenmaal had gedaan, was hij er dolgelukkig.'

Dat huis was belangrijk voor hem. Hij vond er rust. In de tuin plantte hij sprookjesachtige bloemetjes, hij luisterde er naar muziek. 'Ik heb eindelijk mijn shit together, Suus,' zei hij onlangs tegen De Goeij. Zijn baan, zijn huis, zijn vrienden: alles klopte. Bosch: 'Hij is als een soort rockster, op het hoogtepunt van zijn leven, gegaan. Daar kan ik in berusten.'

Op maandag 4 augustus deed Jeroen Miete een middagdutje, thuis in bed. Door een nooit ontdekte hartkwaal kreeg hij een hartstilstand. Later die dag werd hij door Bosch gevonden. 'Totaal onverwacht heeft zijn liefhebbende hart het in zijn slaap begeven,' hebben familie en vrienden op zijn rouwkaart gezet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden