Plus Filmrecensie

Je kunt je dansschoenen wel thuislaten bij Studio 54

De fascinerende documentaire Studio 54 van Matt Tymauer blikt terug op de twee krankzinnige jaren van de gelijknamige New Yorkse club.

14 December 1978: eigenaren Steve Rubell (l) en Ian Schrager bij de deur van Studio 54 Beeld -

De zaak ging in 1977 open en in 1979 alweer voorgoed dicht. Voor een discotheek die maar zo kort bestond, heeft Studio 54 een enorme reputatie. De New Yorkse club, bekend om zijn hedonisme en grotendeels uit bekendheden bestaande clientèle, is simpelweg de bekendste discotheek aller tijden.

Een speelfilm over Studio 54 was er al (met in de hoofdrol Mike Myers als clubeigenaar Steve Rubell), nu is er een documentaire.

Je dansschoenen hoef je voor de ­documentaire niet aan te trekken. In het gedeelte waarin de opening van de club wordt behandeld, klinkt op discotheeksterkte even de klassieker You make me feel (mighty real) van Sylvester door de filmzaal.

Voor de rest wordt de toch behoorlijk sensationele geschiedenis op opvallend ­rustige wijze verteld.

Toelatingsbeleid
Ze komen voorbij, al die wilde verhalen over de enorme hoeveelheden drugs die in Studio 54 werden ­gebruikt en over de ongeremde seks die er werd bedreven (in de kelder, waar matrassen klaarlagen, maar net zo makkelijk ook op het balkon).

En we zien welke bekendheden er allemaal kwamen: Andy Warhol natuurlijk, maar ook Calvin Klein, Elizabeth Taylor, Truman Capote, Michael Jackson en Mick Jagger (zijn ex Bianca kwam op een avond gezeten op een wit paard de club binnengereden).

Maar de nadruk in de documentaire ligt vooral op wat er achter de schermen gebeurde. De extravagante eigenaar Steve Rubell en zijn ingetogener partner Ian Schrager lapten werkelijk alle regels aan hun laars.

Ze hielden er een dubbele boekhouding op na en betaalden liever geen belasting. En dan waren er ook nog al die drugs.

Dat ging snel fout en voor jaren verdwenen Rubell en Schrager in de gevangenis. Amerika genoot van de rechtszaak die daaraan voorafging: het extreem strenge toelatingsbeleid had het tweetal bij de gewone man niet erg geliefd gemaakt.

Studio 54

Regie Matt Tymauer
Te zien in City, Filmhallen, Studio K, De Uitkijk

Steve Rubell zou ook de bedenker zijn van bridge-and-tunnel, de denigrerende term waarmee bewoners van Manhattan mensen aanduiden die niet op het ­eiland wonen en het dus per brug dan wel tunnel moeten bereiken.

Nile Rodgers
De documentaire Studio 54 is op sommige momenten, vooral als die boekhoudtrucs aan bod komen, best taaie kost. Maar fascinerend blijven de oude foto's en filmpjes van de club.

Spannend om te zien is ook hoe het personeel zo'n vier decennia later terugkijkt op die twee krankzinnige jaren.

Steve Rubell overleed in 1989 aan aids, maar Ian Schrager vertelt, voor de eerste keer, uitgebreid zijn verhaal. Soms doet hij dat met trots, maar vaker is hij regelrecht gegeneerd over wat hij allemaal heeft uitgevreten: "Wat dachten we wel?"

Opvallend overigens dat Nile Rodgers van Chic zich in de documentaire zo enthousiast uitlaat over Studio 54. Wat hij niet vertelt, is dat hijzelf er ook ooit aan de deur werd geweigerd.

Zijn kwaadheid daarover resulteerde in een song die Fuck off heette. Met zo'n titel kun je het vergeten in de hitparade natuurlijk, maar herschreven als Freak out scoorde Chic er in 1978 een wereldhit mee.

Wekelijks een overzicht van de nieuwste hotspots, uitgaanstips, films en restaurants in je mailbox? Schrijf je dan nu in voor de Stadsgids-nieuwsbrief van Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden