Plus Filmrecensie

Je kunt het ook overdrijven, en dat gebeurt volop in Journeyman

Je kunt ook overdrijven en dat doet regisseur, scenarist en acteur Paddy Considine volop in zijn tweede speelfilmregie, want Journeyman laat bar weinig over aan de verbeelding.

Matty Burton (Paddy Considine) zal na zijn laatste bokswedstrijd niet meer dezelfde zijn. Beeld Journeyman

Vergeet boksende en bijtende vechtmachines als Mike Tyson, want wereldkampioen middengewicht boksen Matty Burton (Paddy Considine) is in het Britse drama Journeyman 'every inch a gentleman'.

Een liefhebbende echtgenoot en vader van een baby, die op de persconferentie voor zijn laatste wedstrijd, hij gaat ermee stoppen, niet zijn tegenstander de huid vol scheldt, maar opmerkt dat het vaderschap hem extra motiveert. Ook zal hij zijn laatste wedstrijd vechten uit respect voor zijn net overleden vader.

Eerder hadden we Matty al zien knuffelen met zijn vrouw Emma (Jodie Whittaker) en hun kind in hun moderne, strakke designvilla, het bewijs dat de bokser een verfijnde smaak heeft. De keurige gezinsman helpt ongetwijfeld ook oude vrouwtjes op straat met oversteken. Nog één laatste gevecht, waarin hij zijn trouwring aan zijn boksschoenveters knoopt, en dan kan deze beschaafde kerel met bokspensioen.

Je kunt ook overdrijven en dat doet regisseur, scenarist en acteur Paddy Considine volop in zijn tweede speelfilmregie, want Journeyman laat bar weinig over aan de verbeelding.

Life-changer
Nadat Matty's tegenstander (Anthony Welsh) minstens drie keer heeft geroepen dat de wedstrijd voor Matty een 'life-changer' zal worden, komt het niet als een verrassing dat de wedstrijd voor Matty een, eh, life-changer wordt. Hij wint wel de wedstrijd, maar heeft zo veel klappen op zijn hoofd gekregen dat hij thuis in elkaar zakt. Het gevolg van een zware hersenbeschadiging, waardoor hij zijn geheugen kwijt is.

Als hij een paar weken later uit het ziekenhuis thuiskomt, vindt de film zijn eigenlijke onderwerp: hoe ga je als stel met elkaar om als een van beiden plotseling een ander mens is geworden? Daarmee doet Journeyman aan alzheimerfilms denken, met als verschil dat de aftakeling in die films onomkeerbaar is.

Ongeleide projectiel
Dat is bij Matty niet het geval. In een lang en moeizaam proces moet hij weer leren praten en stukje bij beetje zijn geheugen terugveroveren. Dat gaat gepaard met frustraties, die hij afreageert op Emma, die mateloos veel, maar niet oneindig, geduld met hem heeft.

Considine maakte zeven jaar geleden een ijzersterk regiedebuut met het rauwe Tyrannosaur. Daarin verandert een door het leven zwaar beschadigde, gewelddadige kerel in een menselijk wezen als hij bij toeval in contact komt met een charitatieve medewerkster in een tweedehandswinkeltje. Het ongeleide projectiel is overal tegen bestand behalve tegen eenvoudige goedheid.

Vernislaagje
De belofte dat met die film een regisseur was opgestaan die sociale ellende bij de strot grijpt en het niet zoekt in een hoopgevend vernislaagje, maakt Considine met Journeyman niet waar. Het probleem is het script, dat zoals gezegd niets aan de verbeelding overlaat en waarin de ellende die Matty en zijn vrouw overkomen zelden doorleefd voelt. Anders gezegd: Journeyman is meer Hollywood dan Brits sociaal-realisme.

Het drama zit vol scènes die als dramatisch effectbejag voelen, zoals Matty's overweging op een muurtje aan de rand van een kanaal of hij zelfmoord zal plegen. Ook voelt Journeyman te veel als een egoproject. Zoals Rupert Everett als regisseur, scenarist en acteur recent te veel hooi op zijn vork nam met The Happy Prince, het drama over de laatste dagen van Oscar Wilde, zo vertilt Considine zich aan Journeyman.

Hersenbeschadiging
Dat hij in interviews zegt zichzelf te herkennen in Matty, omdat hij als lijder aan het syndroom van Asperger, een vorm van autisme, ook heeft moeten knokken voor de banden met zijn naaste omgeving, is misschien begrijpelijk, maar die autobiografische inspiratie helpt de film niet. Integendeel, ze drukt alle lucht eruit, want Considines zwaar aangezette acteren als bokser met een hersenbeschadiging grenst geregeld aan het pathetische.

Een lichtpunt is Jodie Whittaker, die het als Emma niet zoekt in showing of, maar in fijn ingetogen spel. Dat Considine en zij op verschillende planeten lijken te spelen, kan niet de bedoeling zijn geweest. Journeyman oogt als Considines visitekaartje voor Hollywood.

Journeyman
Regie Paddy Considine
Met Paddy Considine, Jodie Whittaker
Te zien in City, FC Hyena, Het Ketelhuis, Studio K

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden