Column

Je gaat je afvragen wat er zo onmenselijk is aan de doodstraf

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column.

Theodor Holman Beeld Wolff

De meeste terroristen hebben de merkwaardige neiging ontwikkeld om zichzelf de doodstraf op te leggen.

Ze lopen met wapens of een bomgordel een danszaal of een stadion binnen. En knal, boem! Alles voor het goede doel, natuurlijk.

Stel dat die terrorist in Orlando was blijven leven. Welke straf had hij dan verdiend?

Ik weet dat het populistisch is om te roepen 'de doodstraf!' en ik wil natuurlijk absoluut niet bekendstaan als populist want dat schijnt iets heel ergs van het volk te zijn, maar welke straf verdien je wanneer je doelbewust vijftig homo's vermoordt?

Levenslang? Dat lijkt me het minste.

Toch maar de doodstraf dan? Het is iets wat je hoort aan de stamtafel - en dat is een merkwaardig neveneffect van het islamitisch terrorisme. Steeds maar niet kunnen straffen, omdat ze zichzelf al hebben gestraft, frustreert namelijk.

Het frustreert tevens omdat wij, in onze menselijkheid, de ergste misdadiger slechts levenslang geven. Die zelfmoord is een dikke middelvinger van de terrorist.

Hij zegt daarmee: mij krijgen jullie nooit! En: jullie goddelozen geloven het niet, maar ik zit nu lekker in het paradijs, haha! En jullie maar huilen om je gestorven kinderen.

Dat is voor ons, stervelingen, niet te verkroppen. Je wilt genoegdoening en aldus ga je menen dat er zwaarder ­gestraft moet worden en denk je aan de doodstraf. Niet suicide by cop, maar suicide by society. Je gaat je afvragen wat er zo onmenselijk is aan de doodstraf.

Klopt de redenering wel dat de ene mens niet over het leven van een ander mag oordelen? Waarom is hij daartoe niet bevoegd? Hij verklaart toch ook de oorlog? Klopt het dat je de dood niet als straf kunt opleggen omdat de dood geen ervaringsfeit is, zoals dat vroeger heette?

Je kunt niet straffen met de dood, zei men, want je kunt daar niets meer van leren en de dader kan zijn daden ook niet meer berouwen. Maar willen wij wel dat hij berouw toont?

Ik had er gisteren de pest in dat we, voor de zoveelste keer, de terrorist niet konden straffen. Een straf geeft namelijk een grens van onze moraal aan.

Een idealistische zelfmoord is een idealistische lange neus naar onze manier van leven. Die lange neus zorgt ervoor dat we andere stellingen gaan betrekken, waarin we ook een begrip als menselijkheid ­anders gaan definiëren.

t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden