PlusColumn

Jasper Cillessen ondergaat zonder gemaar het lot van iedere keeper

David Endt is schrijver en columnist van Het Parool. Hij was ruim dertig jaar verbonden aan Ajax, eerst als speler, later als perschef en teammanager.

David Endt Beeld Wolff
David EndtBeeld Wolff

Annie M.G. Schmidt vond 'maar' het afschuwelijkste woord van de vaderlandse taalschat.

Maar... Ondermijnend, ontkrachtend, illusie-ontnemend, droomverstorend. 'Best een goed opstel... maar.' 'Leuke vrouw...maar.' En daar komt de negatieve boodschap. Het 'maar' is sterk genoeg om de eerste insteek te ontkrachten. Een gemeen rotwoord dus.

De keeper van Ajax is onderhevig aan de 'maarfactor'. Hij is een voortreffelijke doelman, in voorbije seizoenen regelmatig beslissend met spectaculaire reddingen maar vooral met onopvallende, mathematische ingrepen; door zich zo op te stellen en met situaties mee te bewegen dat het lijkt dat de schutter recht in zijn handen schiet. 'Aardige spits... maar,' wordt het dan in plaats van een lofzang op de vakbekwame keeper. Onzichtbare topmomenten.

Het is niet simpel een betere te vinden, al is daar nu stil en meedogenloos de 'maarfactor'.

Cillessen vraagt zich het hoe, waarom, waardoor af. Het licht afdrijven van de vorm. Tekort of overdosis aan concentratie? Afleiding? Te veel bezig met foutloos willen zijn?

Op de persconferentie stelt de trainer onbarmhartig eerlijk dat Cillessen de rake vrije trap van Rostov had moeten hebben. Dat doet hij volgen door de toevoeging dat onze keeper ook heel veel dingen goed doet. Te laat! Dat helpt niet! Eerst is er een drenkeling geschapen, daarna een slappe reddingsboei geworpen. Dan knalt de voorspelbare journalistenzweep: 'schuld, schuldig, fout, misser, blunder!'

Dat delicate, onbegrepen keepersvak. Niemand die het over de onnodig geschonken vrije trap heeft. Of over gemiste kansen. Of gebrek aan collectieve macht. Het is helder te duiden de keeper die, hoewel hij in het moderne meespeelvoetbal allang niet meer eenling is, nog steeds hartverscheurend eenzaam kan zijn.

Jasper, de even ambitieuze als nobele sportman, draagt geen verzachtende omstandigheden aan. Zonder gemaar ondergaat hij het gemene lot dat iedere keeper vroeg of laat een poosje teistert, dan weer verdwijnt, waarna een nieuw, helder heden verschijnt.

Reageren? d.endt@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden