PlusConcertrecensie

Janelle Monáe had al lang een wereldster moeten zijn

Waarom is Janelle Monáe na drie sterke albums nog altijd geen wereldster? Ze heeft er de stem, de liedjes en zeker ook de looks voor. En ze weet zich verzekerd van de steun van de allergrootsten uit de muziekindustrie.

Tijdens het optreden van Janelle Monáe in Paradiso wordt ook met het decor flink uitgepakt.Beeld Bibian Bingen

Stevie Wonder, Pharrell Williams en Brian Wilson van de Beach Boys: ze doen gewoon mee op het dit jaar verschenen Dirty computer. Zelfs Prince verleende kort voor zijn dood hand- en spandiensten.

Alles zit haar mee, zou je denken, maar toch is de in Kansas City geboren, maar al jaren in New York residerende Monáe vooralsnog vooral een cultster. Een voordeel ervan is dat je haar, zolang het duurt, in redelijke intieme zalen kunt zien en horen optreden. Bij de tournee die hoort bij Dirty computer staat de zangeres niet in de Afas of de Ziggo, zoals passend zou zijn voor een artiest als zij, maar 'gewoon' in Paradiso.

Daar pakt ze wel flink uit. Er is een enorm decor (met ouderwetse showtrap), er zijn grote videoschermen en de zangeres weet zich het hele optreden omringd door vijf muzikanten en vier danseressen. De muziek, funky en opzwepend, is waar het om gaat natuurlijk, maar het oog wordt vanavond flink verwend. Er is zó veel te zien dat je als bezoeker het gevoel hebt te zijn beland in een videoclip uit de jaren tachtig, zo een vol verkleedpartijen en strakke balletten.

Monáe is het stralend middelpunt van de wervelende show. Drie turven hoog is de zangeres slechts, maar bovenaan die showtrap valt dat niet echt op natuurlijk en in het nummer Queen neemt ze plaats op een troon. Een geweldige type is het: stoer, grappig en verleidelijk. Een boodschap heeft ze ook. Het gaat in haar met soepele stem gezongen liedjes over seksuele vrijheid (zelf is ze biseksueel), over zwarte trots, over acceptatie van iedereen die op wat voor manier anders is. Prekerig wordt het gelukkig geen moment.

Muzikaal is Janelle Monáe helemaal van nu, maar het verleden kent ze goed, blijkt in de show voortdurend. Ze doet een stukje James Brown, verwijst ook regelmatig naar de muziek van de jaren tachtig. Michael Jackson en vooral Prince zijn duidelijk inspiratiebronnen. Voor haarzelf, maar ook voor haar muzikanten: in een ouderwets lange solo komt gitarist Kellindo Parker als vanzelf uit op Purple rain. Zonder daartoe te hoeven worden aangezet neemt het publiek daarbij de zang voor rekening.

Janelle Monáe

Waar Paradiso, Amsterdam, donderdag
Herhaling Aldaar, vrijdag (uitverkocht

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden