Ten Slotte

Jan Vermij (1947-2016), ongekroonde koning van de Indische Buurt

Een heel leven lang in dezelfde buurt wonen, dat zal niet vaak meer voorkomen. Toch was het voor Jan Vermij niet zo vreemd dat de Indische Buurt in Oost van zijn geboorte tot zijn overlijden op 24 januari zijn thuisbasis was.

'Het was een man met een grote mond, maar met een hart van goud.' Beeld Bouk Kriek
'Het was een man met een grote mond, maar met een hart van goud.'Beeld Bouk Kriek

Als jonge man werkte Vermij (Amsterdam, 5 januari 1947) in de haven als kraandrijver en bootbaas, totdat hij op zijn achtentwintigste al werd afgekeurd. Zijn vrouw Marja: 'Dat vond hij heel moeilijk, maar hij heeft zich daarna volledig op de buurt gestort.'

Dat deed Vermij als vrijwilliger en als stadsdeelpoliticus van de Buurt Actie Partij (BAP), en dan vooral voor de mensen die het moeilijk hadden. 'Hij kwam op voor jongeren die dreigden af te glijden, mensen die op sociale huurwoningen waren aangewezen en ouderen die het krap hadden,' zegt zijn goede vriend Rob Dirkzwager.

'Respectvol'
Oud-stadsdeelbestuurder Fatima Elatik noemt hem onomwonden 'de ongekroonde koning van de Indische Buurt'. 'We wilden allebei het beste voor jongeren. Ik wilde het jongerenwerk vernieuwen, hij zag daar niet veel in. Daar hadden we flinke discussies over, maar hij bleef altijd
respectvol.'

De komst van koopwoningen en het verdwijnen van buurthuizen waren Vermij een doorn in het oog. Een triomf voor Vermij en de BAP was het behoud van de Berlageblokken aan het Javaplein, die tot monument werden verklaard. Maar dat een groot deel van de woningen werd verkocht, was ook een teleurstelling, weet Dirkzwager.

Vermij kon in zijn verzet tegen ongewenste veranderingen in de buurt op z'n Amsterdams flink van leer trekken. Met het vuur in zijn grote ronde ogen die extra tot uiting kwamen in zijn kaalgeschoren hoofd. Zijn vrouw Marja: 'Hij heeft weleens het bureau van een stadsdeel­bestuurder omgedraaid. Maar als hij bijvoorbeeld met Fatima zo'n debat in de deelraad van Zeeburg had gehad, dan bracht hij haar na afloop wel even naar huis.'

Hart van goud
'Het was een man met een grote mond, maar met een hart van goud,' aldus Dirkzwager. 'Hij was altijd bereid anderen te helpen.' Daar kreeg hij ook waardering voor toen Elatik Vermij in 2011 voordroeg voor een lintje.
'Daar was hij zo trots op, hij vroeg in zijn laatste weken nog naar de doos waar het lintje in zit,' zegt Marja - ooit zijn buurmeisje in de Molukkenstraat en na drie jaar verkering de afgelopen 47 jaar zijn vrouw.

Afgelopen augustus konden ze nog een cruise naar Noorwegen maken. Marja: 'Hij vond het prachtig. Hij hield van het water, het was de reis van zijn leven.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden