Plus

Jan Rothuizen: 'Dit is het zachtste werk van Keith Haring dat ik ken'

Het 'velum' dat Keith Haring in 1986 maakte voor het Stedelijk is na 28 jaar afwezigheid weer te zien. Tekenaar Jan Rothuizen was er indertijd bij.

Het gerestaureerde velum van Keith Haring hangt weer boven de trap Beeld Keith Haring Foundation
Het gerestaureerde velum van Keith Haring hangt weer boven de trapBeeld Keith Haring Foundation

"Het is het zachtste werk dat ik ken van hem," zegt kunstenaar Jan Rothuizen, omhoog turend vanaf de trap van het Stedelijk Museum. In 1986 bespoot Keith Haring het doek dat na een restauratie weer boven het trappenhuis hangt, net onder de glazen kap. "Zo'n velum is bedoeld om het daglicht te temperen, maar het werk zelf is ook zacht. Normaal gespoken gebruikte Haring veel hardere kleuren."

De voorstelling op het 240 vierkante meter grote doek is ook minder grafisch dan gebruikelijk bij Haring (1958 - 1990). "Bij het graffiti­kunstenaarschap gaat het er juist om alle lijnen even hard en strak neer te zetten, maar hier zie je dat sommige lijnen iets wolligs hebben."

Overwogen keuze?
Een overwogen keuze van de kunstenaar? Nee, zegt Rothuizen. "Spuitbussen moet je rechtop houden. Maar dit doek lag plat op de grond toen Haring het beschilderde. Hij moest de spuitbus dus horizontaal houden. Als je lang doorgaat, krijg je dat wollige."

Haring was ook niet heel bedreven met de spuitbus, volgens Rothuizen. "Hij was toch meer een man van de kwasten. En helemaal in het begin tekende hij met krijt op reclameborden in de New Yorkse metro."

Tegenwoordig is Jan Rothuizen (49) een succesvol tekenaar, bekend van vooral de twee delen van De Zachte Atlas van Amsterdam, met gedetailleerde voorstellingen van de stad. In 1986 was hij, achttien jaar oud, een graffitispuiter. Samen met Niels Meulman, alias Shoe, maakte hij - in opdracht - een piece op de gevel van een psychiatrische inrichting in Zuid. Toen er op een avond een man naar stond te kijken, maakte het tweetal hun gebruikelijke grap: "Wel betalen, hè. Kost een kwartje."

All over town
"Toen hij zich omdraaide herkende ik hem meteen: 'But you're Keith Haring!' Waarop hij zei: 'I know.' Het was twee maanden voor de tentoonstelling in het Stedelijk. Toen die tentoonstelling er eenmaal was, was hij echt all over town, maar tijdens de voorbereidingen kon hij wel wat aanspraak gebruiken.

Hij was 27, bijna tien jaar ouder dan ik, maar niet veel later zat hij bij mij thuis op mijn kamer. Toen hij mijn moeder vertelde dat hij binnenkort in Amsterdam een show zou hebben, dacht ze dat hij bedoelde dat hij ergens ging optreden."

Keith Haring en Jan Rothuizen raakten goed bevriend. Bij latere projecten in andere landen zou de Amsterdammer de New Yorker ook wel assisteren ("Dan mocht ik delen van een muurschildering invullen"), maar bij het beschilderen van het velum in het Stedelijk was dat nog niet het geval. "Maar ik ben wel spuitbussen voor hem gaan kopen, bij een winkel in West, twee dozen vol. En hij vroeg ook of wij iets te
blowen konden regelen voor hem."

La Coupole
Haring beschilderde het reusachtige doek in slechts één dag. "Een schets had hij niet, dat hoorde niet in de graffitiwereld. Hij had een gele cassetterecorder bij zich waaruit de hele dag muziek klonk. Hiphop vooral, van Run DMC en ik geloof ook The Beas­tie Boys. 'Waar luister jij naar?' vroeg hij toen hij mijn walkman zag. Hij zette mijn koptelefoon op en trok een heel vies gezicht. Ik had The Doobie Brothers opstaan, jarenzeventigrock. Volstrekt niet cool natuurlijk."

Toen Haring exposeerde in Parijs maakte hij in het fameuze restaurant La Coupole een portret van de hem vergezellende Rothuizen. "Hij zat echt altijd te tekenen, ook tijdens zo'n speciaal voor hem georganiseerd diner."

Wat vond Haring van het werk van Rothuizen? "Hij was heel enthousiast. Hij wist me te stimuleren mijn eigen weg te gaan. Vooral de rare dingen vond hij goed, dingen die buiten dat echte graffitiwerk vielen. Ik voelde me ook niet heel erg thuis in die toch wel macho-achtige wereld, maar Haring was daar als gay ook wel een buitenstaander."

Keith Haring overleed in 1990 aan aids. "Hij was al lang bang ziek te zijn, maar heeft zich pas laten testen toen hij kaposisarcoom, een vorm van huidkanker, kreeg. Ik weet precies waar ik hoorde dat hij was overleden: vlak bij die plek waar ik hem voor het eerst ontmoetten. Ik liep daar op straat en werd door iemand aangesproken: heb je het gehoord?"

Het portret dat Keith Haring van Jan Rothuizen maakte Beeld Keith Haring
Het portret dat Keith Haring van Jan Rothuizen maakteBeeld Keith Haring
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden