Plus Klapstoel

Jan de Bie (Jordaanfestival): 'Yuppen? Ga ik gewoon mee om hoor'

Jan de Bie (1941) is organisator van het Jordaanfestival. Volgend weekeinde is 43ste editie van het festival, op de Appeltjesmarkt.

'Je krijgt toch het gevoel dat de gewone Amsterdammer wordt gediscrimineerd' Beeld Harmen De Jong

Hazenstraat
"Het was zoals in dat liedje van Willy Alberti: ik ben geboren in een keldertje. In de Hazenstraat woonden arbeiders, zoals die vroeger in de hele Jordaan woonden. Het was de buurt van de armen. De huizen stonden scheef, de deuren klemden, de trappen waren smal. Als jongen heb ik een paar jaar in een kindertehuis buiten de stad gezeten en ik heb later heel effe in de Staatsliedenbuurt gewoond, maar voor de rest altijd in de Jordaan."

Johnny Jordaan
"De zanger die de Jordaan op de kaart heeft gezet. Hij woonde bij ons in de Laurierstraat. In de Jordaan waren altijd heel veel feessies. Dan was tante Na jarig of ome Piet en kwam Johnny zingen. Mijn vader was filmoperateur en nam uit de bios weleens zo'n grote luidspreker mee zodat iedereen Johnny kon horen. Wat een zanger! En een goed mens. Te goed. Als iemand geld van hem wilde lenen, trok hij meteen z'n portemonnee. Die man is in zijn leven zo vaak bedonderd."

Purmerend
"Ik ben nooit in de verleiding geweest daar naartoe te gaan, en al helemaal niet naar Almere. Ik ben een jongen uit de Jordaan, een echt stadsmens. Zoals jij en ik hier nu zitten op een terrassie: heerlijk.

Kennissen en buren van me zijn indertijd wel de de stad uitgegaan. Ging ik kijken en ja, ze hadden een mooi huis en de kinderen konden buiten voetballen, maar voor mij was het niets allemaal. En wat denk je, toen die kinderen opgroeiden vonden ze het niks, zo'n dorp. Die kwamen weer naar de stad, terwijl die ouders alleen achterbleven in dat grote huis. Daar ken ik er wat van, hoor."

André Hazes
"Komt niet uit de Jordaan, maar is wel een van de grootste volkszangers. Eerst had je Johnny Jordaan en Willy Alberti, daarna kwam hij. Hij heeft zeker vier keer op het Jordaanfestival gestaan. De eerste keer begon hij net zo'n beetje bekend te worden. Adèle Bloemendaal zou optreden, maar die werd ziek.

'Dan moet je die dj van café De Posthoorn vragen, die kan ook zingen,' zeiden ze. Ik erheen, de cafébaas eerst helemaal kwaad: 'Mijn zaak is al leeg door dat festival van jou en dan wil je hem ook nog hebben?' André wilde heel graag en is echt op zijn knieën gegaan en toen mocht hij een half uurtje bij ons zingen. Ik heb er thuis nog een videoband van, in zwart-wit. Geweldig."

Holleeder
"Heb ik helemaal niks mee. Lange Frans wilde een keer op het Jordaanfestival optreden en dan Holleeder meenemen. Ik had er geen behoefte aan. Holleeder is geen Jordanees, Cor van Hout wel. Ik heb altijd op een nette manier mijn brood verdiend als timmerman. Tuurlijk, ik ben weleens ondeugend geweest, maar ik heb nooit gekke dingen gedaan."

De Edison
De bioscoop op de Elandsgracht waar mijn vader werkte. Hij werkte ook wel in de Capitol en het Luxor, die waren van hetzelfde bedrijf: Holland Cinema. Twee ooms van me werken daar ook, dus ik heb vroeger heel veel films gezien. Bambi denk ik wel een keer of honderd.

En later toen ik verkering had, ging ik op zaterdagavond wel twee keer naar de film. Ik herinner met dat ik in de jaren vijftig in de Capitol De Man Met De Wassen Beelden heb gezien, de eerste 3D-film. Zat je net als nu met zo'n brilletje met een blauw en een rood glas op je neus, maar het effect was nog lang zo goed niet."

Rembrandt Duo
"Eddy op accordeon, Huub op drums. Natuurlijk staan ze op het Jordaanfestival, ze zijn er elk jaar bij. Ze hebben echt jaren in de Shorts of London opgetreden, vaak met Manke Nelis, met wie ze Kleine Jodeljongen opnamen.

Eddy Hoorenman is een van de allerbeste accordeonisten van de stad. Toen Johnny Meijer een keer niet kon optreden ergens, vroegen ze ­Eddy als vervanger. Moet ik meer zeggen? Mooi instrument. Jammer dat jonge mensen er niet meer voor kiezen. Mijn vader en mijn opa speelden ook accor­deon. Ik kom uit een muzikale familie, maar kan zelf helaas alleen maar fluiten."

Rooie Nelis
"Ze zeggen dat de Jordaan zo is veranderd, maar moet je eens binnenstappen bij café Rooie Nelis: alles is er nog net zo als vroeger. Net zo mooi, net zo gezellig. Maar er zijn nog meer echte Jordaankroegen, hoor. Café Nol kent iedereen, maar je hebt ook Chris en De Florijn, Lowietje niet te vergeten.

Daar hoor je nog die echte Jordaanmuziek. Ik kwam vroeger nooit in de kroeg. Ik was een sportjongen, een voetballer. In dienst heb ik voor het eerst gedronken. Een paar Limburgers vroegen: moet jij geen biertje? Ik wilde me niet laten kennen natuurlijk. Maar pas gaandeweg ben ik bier lekker gaan vinden."

Eberhard van der Laan
"Een van de betere burgemeesters die we hebben gehad. Die man denkt als een Amsterdammer. Maar nu heeft mij me wel zwaar teleurgesteld. Sinds een paar jaar is het festival op de Appeltjesmarkt. Was er zo'n architect, die vond dat daar grind moest komen. Doe mij maar gewoon asfalt, maar vooruit.

Toen kwam de politie, die vond dat het grind tijdens het festival bedekt moest worden. Hout erover dus. Kosten: meer dan 10.000 euro. De eerste keer betaalde de gemeente, dit jaar moeten we dat zelf doen. Ja hallo, dat grind was ons idee toch niet?"

"Nu komt er kunstgras op. Kost evengoed nog zo'n zesduizend euro. Wij vroegen de gemeente of zij daar dan de helft van konden betalen. Maar nee, hoor. Van de burgemeester hoorden we ook niets, terwijl die me toch een paar keer heeft gezegd dat het Jordaanfestival nooit verloren mag gaan. Ik heb bij hem thuis voor de deur gestaan, maar hij was er niet."

"Ik heb me laten vertellen dat de Gay Pride acht ton krijg. Voor de Uitmarkt en Kwaku is er ook geld genoeg. Waarom doen ze bij ons zo moeilijk dan? Je krijgt toch het gevoel dat de gewone Amsterdammer wordt gediscrimineerd. Ik had er dit jaar bijna het bijltje bij neergegooid."

'Als ik dan weer naar huis ga, moet ik altijd even langs de Westertoren' Beeld Harmen De Jong

Draaiorgel
"Van Perlee hè, op de Westerstraat. Natuurlijk komen ze bij de opening langs met een draaiorgel, dat hoort er gewoon bij. En dan met de hand draaien. Als ik op straat een draaiorgel zie met zo'n motor­tje, geef ik nooit geld. Nee, je ziet ze niet veel meer. Het mag vaak niet eens. Ik kan me voorstellen dat een winkelier die zo'n ding voor zijn zaak heeft staan na verloop van tijd ook denkt: rot nou maar eens op, maar verbieden vind ik nou ook zo wat. Draaiorgels horen bij Amsterdam."

Yuppen
"Ik woon in het zuidelijk deel van de Jordaan, daar valt het nog mee. Maar ook daar wonen ze natuurlijk. Ga ik gewoon mee om, hoor. Marokkanen, Turken, yuppen: als ze zich gewoon gedragen, heb ik met niemand een probleem. En ­laten we wel wezen: in de jaren zestig ­waren op het stadhuis plannen om de halve Jordaan tegen de vlakte te gooien, we hebben het voor een groot deel aan die yuppen te danken dat dat niet is doorgegaan."

"Maar die yuppen moeten geen dingen van ons gaan afpakken, hè. 28 jaar lang heb ik het Jordaanfestival op de Elandsgracht georganiseerd. Toen het daar te druk werd, zijn we de kant van de Westerkerk opgegaan. Daar woont een heel ander slag mensen. We zijn er echt weggejaagd door de yuppen daar. Ze vonden onze muziek te ordinair, echt waar."

"Nou ben ik een tijd kantinebeheerder geweest bij een voetbalclub. Op een keer hebben yuppen het clubgebouw afgehuurd voor een feest. En die lui werden me toch lam, wat een schorem. Ik zweer het je, die ­kerels moesten hun vrouwen over hun schouder mee naar huis nemen. Dát noem ik ordinair. Ik ben al vijftig jaar ­getrouwd, maar ik heb mijn vrouw nooit dronken naar huis hoeven dragen."

Willy Alberti
"Ook een volkszanger, maar dan toch weer anders dan Johnny Jordaan, die z'n neef was. Willy was echt een geschoolde zanger, hè. En dat hoor je. Ik noem hem weleens de engel onder de volkszangers, zo mooi kon hij zingen."

"Toen hij eenmaal succesvol was en in Zuid woonde, kwam hij bijna elke dag nog even op de fiets naar de Jordaan. Zat m'n moeder op straat op de vuilnisbak aardappelen te schillen en riep ze: 'Hé, Willy! Mot je een koppie thee?' Mijn moeder was ook mu­zikaal en samen zongen ze weleens wat. Heel veel later heb ik het er nog eens met hem over gehad. Zei hij: 'Ben jij er een van Dien de Bie? Was jij dan dat jongetje dat altijd op de trap zat?' Mooi, hè?"

Westertoren
"Voor mij het symbool van de Jordaan. Op zaterdagavond of zondag ga ik wel­eens wat drinken. Gewoon gezellig weet je, beetje kletsen, contact houden met de sponsors. Als ik dan weer naar huis ga - paar biertjes op, maar niks aan de hand - moet ik altijd even langs de Westertoren. En dan maak ik op mijn telefoon altijd even een foto van de Westertoren."

"Vraag me ook niet hoe het komt, maar dan word ik heel erg sentimenteel. Ik heb wat met die toren. Ik zie hem ook echt als míjn toren. Vanaf mijn dakterras kan ik hem zien. En altijd als ik ernaar kijk, doet het me wat."

Corina van Eijk
"Ken ik niet. Operaregisseur? Ik houd niet van opera. Andere Jordanezen wel, ja, maar dat is toch meer de oudere garde. Vroeger zetten ze luidsprekers op de vensterbank en draaiden ze in de buurt heel hard operaplaten. Die Pavarotti vond ik altijd wel mooi, maar verder had ik er niets mee. Musical, daar houd ik weer wel van."


Jordaanfestival, 26, 27 en 28 augustus Appeltjesmarkt, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden