Plus

Jammer, geen Amsterdammer: 'Het knaagt wel'

Ziekenhuis Amstelland in Amstelveen wil bevallende Amsterdammers tegemoetkomen door kraamkamers aan te merken als Amsterdams grondgebied. Voor deze 'Amsterdammers' komt die wijziging te laat.

Emilie Franse: 'Jules zal het zijn leven lang moeten uitleggen'Beeld Eva Plevier

Thomas de Boer (20)
Student communicatiewetenschappen. Woont in Centrum.

"Het is bij lange na geen ramp, maar ik had mezelf graag officieel een Amsterdammer genoemd. Mijn ouders woonden in Buitenveldert toen ze in verwachting waren van mij."

"Het VU zat letterlijk om de hoek, maar mijn moeder besloot in het ziekenhuis in Amstelveen te bevallen. Waarom weet ik ook niet precies, want drie jaar later kwam mijn broertje wél op ­Amsterdams grondgebied ter wereld. En juist hem kan het bar weinig schelen, de geluksvogel."

"Met Amstelveen heb ik weinig, ik kom er tegenwoordig nauwelijks. Ik studeer met vooral internationale studenten en als zij vragen waar ik geboren ben, vind ik het jammer dat ik niet 'Amsterdam' kan zeggen."

"Soms zeg ik voor het gemak dat ik in de stad ben geboren, want mijn medestudenten hebben vaak toch nog nooit van Amstelveen gehoord. Maar ook dat voelt niet helemaal chill."

"Mijn familie aan mijn vaders kant bestaat uit volbloed Amsterdammers, het Jordaangehalte ligt hoog. Wanneer ik vroeger bij hen op bezoek ging, voelde dat heel vertrouwd."

"Komt er in de kroeg een lied van André Hazes voorbij, dan blèr ik de tekst foutloos mee, en het ­afgelopen seizoen heb ik maar twee thuiswedstrijden van Ajax gemist."

"In de Arena ga ik soms ook stiekem wat platter praten. Kortom: ik voel me een Amsterdammer in hart en nieren. Die Amsterdamse kraamkamers in Amstelveen hadden voor mij twintig jaar ­geleden al ingevoerd mogen worden."

Thomas de BoerBeeld Eva Plevier

Emilie Franse (40)
Medewerker Athenaeum Boekhandel. Woont in Centrum.
"Ik mocht nog best even op vakantie, zolang ik twee weken voor mijn uitgerekende datum maar terug in Amsterdam was. Dat advies kreeg ik van mijn verloskundige toen ik vroeg of ik nog even weg mocht met mijn ouders."

"Zodoende zat ik in een stacaravan op een camping in Gelderland toen ik zestien dagen voor tijd een beetje vruchtwater verloor. Het begon heel rustig, maar het was al gauw duidelijk dat mijn kind op komst was."

"Mijn zoon lag in stuit, daarom had ik met een gespecialiseerde arts in het Sint Lucas Andreas Ziekenhuis afgesproken dat ik daar zou bevallen. Maar plots zat ik in het Gelre ziekenhuis bij Apeldoorn en had ik vier centimeter ontsluiting. Alles werd op alles gezet om mij op tijd in ­Amsterdam te krijgen."

"De ambulance stond met draaiende motor klaar, toen we het bericht kregen dat er helemaal geen plek in het Sint Lucas Andreas was. Mijn man is toen met onverantwoorde snelheid richting Apeldoorn geracet om net op tijd zijn zoon geboren te zien worden."

"Naar omstandigheden verliep de bevalling voorspoedig. Maar in het paspoort van mijn zoon Jules staat dus Apeldoorn, en dat vind ik jammer. Mijn man en ik wilden een Amsterdams gezin stichten, want we hebben veel affiniteit met de stad. Alleen onze dochter is ­officieel een Amsterdamse, iets waar ze erg trots op is."

"Jules zal het zijn leven lang moeten uitleggen. Toch kan het nog erger: mijn zwager is een fervent Ajaxfan maar geboren in Rotterdam. Hij háát die stad, maar zal er nooit helemaal vanaf komen."

Emilie Franse en zoon JulesBeeld Eva Plevier

Gabriëlle Janssen (45)
Optometrist. Woont (nog) in­ ­IJburg.
"Er staat Haarlem in mijn paspoort. Dat is een prima stadje om in te winkelen, maar verder doet die plek me niets. Mijn ouders woonden destijds in ­Amsterdam, wat nu Slotervaart heet."

"Dat ik me eigenlijk geen Amsterdammer mag noemen, komt doordat mijn moeder per se in een geboorte­kliniek wilde bevallen. Dat was toen heel gebruikelijk. Maar ondertussen ben ik geen erkend Amsterdammer en dat betreur ik zeer."

"Ik voel me door en door Amsterdammer. Als ik 's ochtends door een traag ontwakende stad fiets, kan ik me geen fijnere plek voorstellen. Dan weet ik: dit is mijn stad, hier hoor ik thuis."

"Ik heb in talloze buurten gewoond - De Pijp, West, Rivierenbuurt - maar in 2011 zijn we naar IJburg verhuisd. Dat was een vergissing. Het voelde alsof ik ­emigreerde en ik voelde me erg verloren."

"Gelukkig verhuizen we over twee weken weer naar West. Daar is wel dat dorpsgevoel wat ik zo kenmerkend vind voor Amsterdam en ik in IJburg zo heb gemist."

"Mijn vriend is in Amsterdam geboren maar in Zoetermeer opgegroeid. ­Precies andersom dus. Hij plaagt mij er vaak mee dat hij officieel wél een ­Amsterdammer is en ik niet. Maar ­ondertussen is hij altijd de weg kwijt."

Gabriëlle JanssenBeeld Eva Plevier

Ester van Wijck (40)
Werkt bij de klantenservice van groot sportmerk. Woont in Noord.
"Ik was van plan Amsterdammers op de wereld te zetten en had als hoogzwangere bewust gekozen voor het BovenIJ Ziekenhuis in Noord. Ik ben dan zelf ­officieel geen Amsterdammer, mijn dochters zouden het wel worden. Daar had ik op ingezet."

"Mijn vliezen braken twee maanden te vroeg. In Noord heb ik tien dagen bedlegerig in het ziekenhuis gelegen totdat ook de weeën doorzetten. Maar op de ochtend dat ik ingeleid zou worden, kwam de gynaecoloog met de mededeling dat ik werd verplaatst."

"Het ­BovenIJ had op dat moment maar één couveuse en ik kreeg een tweeling. Daar gingen we dus. In een hobbelige ambulance naar Zaandam. Daar ben ik van mijn dochters bevallen, kreeg ik zwangerschapsvergiftiging, lag ik vierentwintig uur op de intensive care en moest ik mijn kinderen aangeven in het stadhuis van Zaandam."

"Mijn meiden luisteren continu naar André Hazes, niet junior maar senior. Het zijn rasechte Amsterdammertjes. Ze balen wel, ja. Het zijn weliswaar ­pubers en dan lijkt het leven sowieso zwaarder dan het is."

"Maar elke keer dat ze moeten uitleggen dat ze niet in ­Amsterdam zijn geboren, is stom. Ik snap dat wel. Ik ben in Haarlem geboren, maar vanaf het moment dat ik voet aan de grond zette in Amsterdam, wist ik dat ik hier hoorde. Als ik door de ­Jordaan wandel en de Westerkerk ­boven de daken zie uittorenen, dan ben ik dolgelukkig."

"Ik weet dat het maar een formaliteit is, dat het maar een papiertje is, maar het knaagt wel. Het is een stuk van je identiteit, en mijn kinderen hebben niets met Zaandam."

"Ze hadden destijds beter een couveuse kunnen ophalen; dat was vast ook een stuk goedkoper geweest en dan had ik mijn Amsterdammertjes gehad. Mijn dochters zijn getogen in Amsterdam en dat is prachtig, maar wat had ik daar graag 'geboren' aan toegevoegd."

Ester van WijckBeeld Eva Plevier
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden