PlusAchtergrond

Jakobsen en Groenewegen rekenen in de Tour beiden af met hun verleden

Alsof het zo moest zijn. Na hun afgrijselijke crash bijna twee jaar geleden in Polen zijn Fabio Jakobsen én Dylan Groenewegen beiden terug op het allerhoogste niveau. Ze heersen in het openingsweekeinde van de Tour de France en halen allebei een zege.

Daniël Dwarswaard en Daan Hakkenberg
Dylan Groenewegen finisht net voor Wout van Aert in de derde etappe van de Tour de France.  Beeld Jasper Jacobs/BELGA
Dylan Groenewegen finisht net voor Wout van Aert in de derde etappe van de Tour de France.Beeld Jasper Jacobs/BELGA

Als Dylan Groenewegen vlak na de finish zijn vader ziet, vallen de twee elkaar in de armen. De tranen lopen over de wangen van Groenewegen. Vader Gerrie is, overmand door alle emoties, over een hek geklommen om zijn zoon te knuffelen. De beveiligers zetten hem klem tegen het hek, maar zien dan de kersverse winnaar van een Touretappe op hen afkomen. De knuffel is intens. Gerrie geeft zijn zoon een kus. “Kanjer, topper.” Groenewegen veegt de tranen van zijn wangen.

Alles komt eruit. De pijn van de door hem veroorzaakte crash in Polen met Fabio Jakobsen bracht ook Groenewegen naar de afgrond. Hij werd bedreigd, durfde de straat niet meer op en moest leven met een schuldgevoel. Daar kwam het verlies van opa Ko bovenop. En er waren ook nog complicaties na de geboorte van zijn zoontje Mayson. Groenewegen koerste maanden niet vanwege zijn schorsing door de internationale wielerbond UCI. Hij gold als een van beste sprinters van de wereld en moest zich terug knokken.

Dat lukt. In Sønderborg wint hij zijn vijfde Tourrit, met de grootste betekenis van de wereld.

Fotofinish

Groenewegen gooide het vanaf dit jaar over een andere boeg. Een andere ploeg, van het Nederlandse Jumbo-Visma naar het Australische BikeExchange en een ander management. Een andere omgeving. Dat moest. En hij krijgt gelijk. In de finishstraat zit hij eerst een halve minuut alleen op de stoeprand. Als het resultaat van de fotofinish (net voor Wout van Aert) hem bereikt, is Groenewegen het middelpunt van een geïmproviseerd feest. Zijn nieuwe maten schreeuwen en juichen. Het eerste grote doel van dit jaar is gehaald.

Maar het mooiste moment is toch echt met zijn vader, met wie hij in de camper naar Denemarken kwam. Ontelbare uren reed Groenewegen op training achter de scooter van zijn vader. “Na alles wat er is gebeurd, komen er emoties los. Mijn familie heeft mij altijd gesteund. Fysiek was het geen zware opgave om op dit niveau terug te keren, maar mentaal wel.”

Vader Gerrie Groenewegen heeft het allemaal van dichtbij meegemaakt. Hij stuitert door de straten van Sønderborg en biedt nog even zijn excuses aan bij de beveiligers die hem even daarvoor bij de kladden grepen. “Dit is zo bijzonder om mee te maken. Deze zege betekent heel veel voor de familie Groenewegen.”

Vóór de Tour liet Groenewegen al weten dat hij terug is op het niveau dat hij ook voor het ongeluk had. Nadat hij zaterdag zijn sprint had verprutst, is het bij zijn tweede kans wel raak. “Ik ben al heel blij om terug te zijn in de Tour de France. Elke zege heeft iets moois. Mijn overwinning op de Champs-Élysées was ook mooi. Maar dit doet mij ook heel veel.”

Comeback van Jakobsen

Voor Groenewegen heeft het bij zijn rentree ook geholpen dat ook Fabio Jakobsen weer volledig terug is na de crash. Jakobsen is zelfs beter dan ooit. Juist hij wint een dag eerder in Nyborg, bijna twee jaar nadat hij in een Pools ziekenhuis had gevochten voor zijn leven. In de eerste massasprint van deze Tour tekent hij voor wat misschien wel de grootste comeback ooit van de wielersport is. Een dag later komt Jakobsen niet in de buurt van de zege. In de laatste bocht verliest hij het contact met zijn ploeggenoten die tot dan toe alles goed doen. “Dat is frustrerend, maar er zijn ergere dingen in de wereld. Maar ik sta hier nu als wielrenner in de Tour de France, dan mag ik hier wel met gefronste wenkbrauwen staan,” zegt hij.

In de bus heeft hij gedoucht, de sprint teruggekeken en die met zijn ploegmaten besproken. In twee dagen tijd ondervindt debutant Jakobsen wat sprinten in de Tour inhoudt. Winnen is het mooiste wat er is, maar vanzelfsprekend is het nooit. “Dat is het leven. Hoog en laag, maar ik laat me er niet door uit het veld slaan. Ik wil gewoon een sprint winnen, mijn ploeg belonen en ik denk dat ik de benen heb om te winnen. We moeten het de volgende keer net iets anders doen, zodat ik wel hun wiel kan houden. Dan denk ik dat er nog wel een ritwinst in zit voor me.”

Natuurlijk wordt Jakobsen gevraagd naar de winst van Groenewegen. In de Deense ouverture van de Tour rekenen ze zo allebei af met hun verleden. En ook na zijn verlies gaat Jakobsen moeilijke vragen niet uit de weg. “Groenewegen is gewoon een topsprinter, dat weten we allemaal. Voor de valpartij had ik enorm veel respect voor zijn palmares en hoe hij zijn sport aanpakte. Die bewondering is een beetje verdwenen sinds de val, omdat hij daar gewoon een fout begaat. Groenewegen laat hier zien dat hij het kan. Ik denk dat hij er blij mee is, maar mij laat dat eigenlijk koud.”

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden