Column

Jacques Monasch gelooft in een nostalgisch socialisme

Theodor HolmanBeeld Wolff

Zijn partij heet Nieuwe Wegen. Zou Jacques Monasch zelf die naam hebben bedacht? Ik denk het wel. Zou hij toen misschien de originele gedachte hebben gehad: we moeten nieuwe wegen inslaan... Verrek, dat zou een goede naam voor mijn partij zijn... Nieuwe Wegen."

Ook dat denk ik.

Als ik het goed heb begrepen, is Nieuwe Wegen de PvdA van 1962 zoals die nooit heeft bestaan. Op die Nieuwe Wegen ziet Monasch Joop en Liesbeth den Uyl naar het morgenrood zweven, met Han Lammers op het hemelse harmonium, terwijl André van der Louw een berendansje met Henriette Roland Holst doet.

Monasch is namelijk een romanticus. Hij gelooft in een nostalgisch socialisme. Als het aan hem lag kwam er in elk park een Paasheuvel en vertelt Koos Vorrink, in pofbroek, wat we moeten vinden.

Al tijden moet ik denken aan het gedicht Rumoer uit de bundel Uit Stilte en Strijd uit 1909 van de onderschatte socialistische dichter Carel Steven Adama van Scheltema.

Dat begint zo:

'Het leven is te hard van geluiden,/ De mensen doen te druk:/ Om een ander wat doms te beduiden/ Verpraten ze hun eigen geluk!'

Het zou me niets verbazen als Monasch dit gedicht kent.

Toch is hij ook druk doende zijn eigen geluk te verpraten ten dienste van Nieuwe ­Wegen, de partij van de Boze Sociaaldemocraat die allang een aardig flatje bij de PVV heeft betrokken.

Ik denk daarom dat wanneer Monasch zijn oor te luisteren had gelegd aan het illusoire verleden, hij Joop de Uyl had horen zeggen: "Jacques, je bent te laat."

En dat is ook de eigen schuld van Jacques.

Want als ik mag rijmen, dan zou ik rappen: 'Had de PvdA rond de eeuwwisseling een beetje Nieuwe Wegen gedaan/ dan had de PVV nu waarschijnlijk niet bestaan.'

Waar was Monasch toen? Die zat in het campagneteam van Ad Melkert. Melkert die verslagen werd door Pim Fortuyn. Fortuyn die toen dacht zoals Monasch nu denkt.

De Nieuwe Wegen zijn kortom geplaveid met de stenen die van de puinhopen van Paars zijn overgebleven.

Ook ik heb zo mijn fantasieën. En het zou mij dus niets verbazen als Melkert zich straks aansluit bij Monasch.

Ondertussen brokkelt de echte PvdA steeds verder af. Haar weg leidt naar het ravijn. De verkiezing van de lijsttrekker gaat erover wie het eerst mag springen.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden