Concertrecensie

Jack White geeft zinderende show in Afas Live

De Afas Live werd maandagavond onder de voet gelopen door het eenmansleger van Jack White.

Stefan Raatgever
Jack White, gisteren in Afas Live Beeld David James Swanson
Jack White, gisteren in Afas LiveBeeld David James Swanson

Fluorescerend blauw leren jasje, gitzwarte lokken over de bleke wangen en een schijnbaar onuitputtelijk reservoir energie. Jack White was maandagavond in de Afas Live geheel zijn gebruikelijke zelf.

Als dat manische rock-'n-rollpersonage was hij al frontman van drie bands, waarvan The White Stripes de meest memorabele was. Maar sinds zes jaar heeft hij geen groep of concept meer nodig om zijn ideeën te kanaliseren.

Het draait bij Jack White nu meer dan ooit om Jack White en dat is wel zo prettig. Want hoe intrigerend The White Stripes (met Whites zwijgende ex-vrouw Meg achter de drums) en de opvolgers The Raconteurs en The Dead Weather ook waren, White was altijd de hoofdattractie.

In de snel uitverkocht geraakte zaal nam White alle ruimte om te excelleren. Daarvoor benutte de gitarist en zanger gelukkig wel alle uithoeken van zijn oeuvre.

Dat getuigt met veertien albums in nog geen twintig jaar van een vreugdevol arbeidsethos. Die opgestroopte-mouwen-mentaliteit nam White ook mee het podium op.

Geen mobiele telefoons
Een zinderende en gierende rockshow werd het met White als stuiterend middelpunt. De zanger weerde fotocamera's en mobiele telefoons uit zijn zaal, maar had zich zonder dat verbod ook verzekerd geweten van de onverdeelde aandacht van zijn publiek.

Pop

Jack White
Gehoord 2/7, Afas Live

Zijn laatste soloplaat Boarding House Reach is zijn meest eclectische tot nu toe, met een reeks ronkende elektronische (en deels mislukte) geluidsexperimenten. White putte er in het tweede deel van zijn show net een liedje (het uitgesponnen Connected by Love) te veel uit.

Afgezien daarvan maakte hij van zijn show gelukkig een dwarsdoorsnede van zijn loopbaan. Veel White Stripes, maar ook een scheurende versie van Steady as She Goes van The Raconteurs.

Tijdens de concerten rondom het soloalbum Blunderbuss (2012) toerde White met twee verschillende bands die hij per optreden afwisselde. Uit die formaties stelde hij zijn huidige begeleidingsgroep samen. Met liefst twee toetsenisten bleek die verrassend goed in staat de verschillende fases uit Whites loopbaan tot leven te wekken.

Toen de aanvoerder aan zijn finale toegift toe was - uiteraard de song rond hét gitaarriff van deze eeuw, ­Seven Nation Army - was de zaal volledig uitgeput. Onder de voet gelopen door het eenmansleger van Jack White.

Wekelijks een overzicht van de nieuwste hotspots, uitgaanstips, films en restaurants in je mailbox? Schrijf je dan nu in voor de Stadsgids-nieuwsbrief van Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden