István Hitzelberger: Poëzie voor in het theater.

István Hitzelberger (1965) is zanger, acteur en danser. Hij heeft de Dansacademie in Tilburg gedaan en de Kleinkunstacademie in Amsterdam. Hij heeft dan ook in musicals gestaan: De Jantjes en Pietje Bell, en volgend seizoen wordt hij de vader van Jane in Tarzan. Maar hij maakt ook eigen voorstellingen. Zo speelde hij vaak op de Parade, met Marc-Marie Huijbregts, met Paul Groot en met Ellen Pieters.

Binnenkort staat hij in het theater met Liedjes voor gelukkige mensen. Die titel is een variant op die van de bundel Gedichten voor gelukkige mensen van de Vlaming Bart Moeyaert. Hij zingt gedichten van Moeyaert en van Charlotte Mutsaers op eigen muziek.

Die gedichten hebben nauwelijks een liedvorm. "In Moeyaerts eerste bundel, Verzamel de liefde - ook een mooie titel - had hij meer metrum en af en toe rijm, al was het maar binnenrijm. Je moet zorgen voor structuur in de muziek, zo groot mogelijke helderheid, zodat de tekst overeind blijft staan. Je kunt het niet drie keer nalezen, het moet je in één keer pakken. Mutsaers heeft twee teksten met een refrein en dat is wel heerlijk. Ik wil de gedichten totaal ongemoeid laten."

Hitzelberger voelt liefde voor beider werk. "Dit moet de wereld horen. Ik wil kijken of je er met muziek nog meer uit kunt halen. Dit is poëzie om naar het theater te brengen. En om een drempel weg te halen die wat mij betreft niet bestaat."

Moeyaert en Mutsaers verschillen nogal. Twee tekstfragmenten uit de voorstelling. Mutsaers (een refrein): Sterre der zee help de vissers om zeep/ en hun bootjes en vrouwen erbij./ Smijt ze tegen de rotsen kapot/ of drijf een harpoen in hun zij./ Sterre der zee help de vissers om zeep.

Moeyaert (uit Siberië): Geef me je jas/ van bont van teddyberen./ Sla je arm om me heen/ en al je winterkleren./ Zoen me tot ik warm word./ Zoen me tot ik spin (...)

Hitzelberger: "Bart Moeyaert onderzoekt zichzelf om te zien hoe hij in de wereld staat. Charlotte Mutsaers onderzoekt de wereld. Zij is zó nieuwsgierig. Ze staat open voor alles en iedereen, zonder onderscheid - een non-snob. Zo komt ze er misschien achter hoe zij zelf in de wereld staat. Zij is springeriger, Barts werk is meer een weemoedige, sferische stroom."

"Charlotte zit vol originele gedachten. Ze kan, zoals ze in Hazepeper doet, de wereld verklaren uit drie dingen: hazen, Napoleon en komkommers. Bij ieder ander zou dat belachelijk zijn, maar bij haar is er geen speld tussen te krijgen. Ik heb het gevoel dat het speciaal voor mij geschreven is. Ze richt zich tot mij."

"Zij durft ver te gaan, al vindt ze zelf van niet. Zij doet boude uitspraken zoals: Ik vind het in principe niet minder erg een baby in kokend water te gooien dan een levende kreeft. Of: Ik wil ook tegen een lustmoordenaar kunnen zeggen dat hij mooie schoentjes draagt. Ik vind dat zeer te waarderen. Niet altijd alle voors en tegens overwegen, maar stellig durven te zijn. Bart is veel behoedzamer. Ik ben meer Bart en wil misschien meer Charlotte zijn."

Acteren, zingen en dansen in een musical is iets heel anders dan een literair-muzikaal programma maken. "In De Jantjes had ik een hoofdrol met prachtige nummers, zoals De Westertoren. Maar je bent en blijft een onderdeeltje. Heel anders dan dit of voorstellingen die ik voor de Parade heb gemaakt. Dit komt helemaal uit jezelf, het is precies zoals jij het hebt gewild. Aan de andere kant is het heerlijk in andermans productie te staan, omdat je niets hoeft te regelen. Nu doe ik alles zelf en dat slokt enorm veel tijd en energie op."

Hij heeft plannen voor een andere, zo mogelijk nog persoonlijkere voorstelling. Zijn vader, die enige jaren geleden overleed, is een Hongaarse vluchteling, die in 1956 naar Nederland kwam. István Hitzelberger gaat nog bijna elk jaar naar Hongarije. "Mijn vader vertelde bijna niets over die vlucht, maar hij heeft het op mijn verzoek opgeschreven. Ik wil daar een voorstelling van maken, met zigeunermuziek." (JOS BLOEMKOLK)

Liedjes voor gelukkige mensen, István Hitzelberger zingt Bart Moeyaert en Charlotte Mutsaers, Wim Boor op piano, Eva Bauknecht regie. Theater Bellevue, 27 t/m 29 mei.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden