Column

Is zwijgen echt een manier om slachtoffers te beschermen?

Roos Schlikker Beeld Oof Verschuren

Ik lees ze liever niet. Berichten over mannen die kleuters verkrachten. Stukken waarin de psyche van de kinderlokker uiteen wordt gezet. Verslagen waarin staat welke voetbaltrainer of scouthopman zijn pik niet in zijn broek heeft kunnen houden.

Ik snel de koppen en sluit het liefst mijn ogen. Ik ben de enige niet. Vaak hoorde ik jonge ouders gedurende de publiciteitshausse rond de Amsterdamse zedenzaak roepen: "Ik wil het niet weten. Het is te erg."

Dat is een begrijpelijke reflex natuurlijk. Het schrijnt zo. Het ongemak. En de bal die uitzet in je buik en je ingewanden lijkt fijn te persen doet zeer.

Toch denk ik er nu al dagen aan. Want zou de neiging om liever niets over smeerpijperij met kindertjes te willen lezen, dezelfde zijn als die om erover te willen zwijgen? Of speelt er meer?

Hoe kan het dat na onderzoek van het AD en De Gelderlander bleek dat Paul van M. een opvang voor pleegkinderen kon openen terwijl hij al twintig keer was veroordeeld wegens ontucht? Wie hebben er geweten van die eerdere veroordeling? Wie hadden het kunnen weten? Móeten weten? Want het ging opnieuw mis.

En wat te denken van Karst van der M., regisseur van jeugdseries als De Zevensprong, Thomas en Senior en Kunst en Vliegwerk. Hij werd veroordeeld voor kindermisbruik en kreeg zeven maanden voorwaardelijk, waarna de NCRV niet meer met hem wilde werken.

Hij zou toen uit het vak zijn gestapt, zo suggereerde hij vorige week. "De rechter heeft in 1990 zijn oordeel uitgesproken. Daarmee was voor mij die periode afgesloten en ik heb de consequenties eruit getrokken. Ik heb mijn studio ontmanteld, heb geen films meer geproduceerd en ben lange tijd in therapie geweest."

Case closed zou je zeggen. Maar er klopt iets niet. Want na de veroordeling was hij wel degelijk nog actief in de tv-industrie. Hij produceerde weliswaar niet, maar regisseerde wel De Legende van de Bokkerijders die in 1994 uit kwam. Dat is een merkwaardige manier om je consequenties te trekken, aangezien dit ook een kinderserie was.

Deze kwam echter uit bij de KRO. Waar ze verklaren dat ze niets wisten over de veroordeling. De NCRV zou zich stil hebben gehouden om de slachtoffers te beschermen. Is zwijgen echt een manier om slachtoffers te beschermen? Of een poging geen paniek te zaaien bij collega's die geen idee hebben? Wat niet weet wat niet deert? Of is het je ogen sluiten?

Zijn er mensen geweest die welbewust het misbruik van Paul van M. en Karst van der M. niet hebben verteld? En zo ja, hoe praat je dat goed voor jezelf? Al die vragen, ze schuren en schrijnen.

Op een gegeven moment is het rumoer rond deze mannen verstomd. Dan wordt het net zo stil als na hun veroordeling. Nog steeds lees ik de verhalen over hen liever niet. Maar ik vind dat ik dat wel moet doen. Want het is niet het rumoer dat ons moet verontrusten.

Het is het zwijgen dat eraan voorafgaat.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden