Plus

Is het terecht dat clubs hun publiek aan de deur selecteren?

Pas je niet in het plaatje van een nachtclub, dan is de kans groot dat je thuiskomt van een koude kermis. Maar een strenge selectie aan de deur is volgens de ondernemers broodnodig.

Veel Amsterdamse clubs zien hun deurbeleid als belangrijk onderdeel van de succesformuleBeeld Linda Stulic

Voor het oude school­gebouw aan de rand van Amsterdam-West staat donderdagavond laat een rij tot de fietsenrekken, met voornamelijk twintigers die met opgetrokken schouders en de handen in de zakken staan te blauwbekken totdat ze naar binnen mogen bij de populaire nachtclub De School.

Áls ze al naar binnen mogen, want de club, opvolger van de vorig jaar gesloten club Trouw, staat bekend om zijn strenge deurbeleid.

Woensdag nam columnist Nico Dijkshoorn in de Volkskrant het deurbeleid van De School op de hak. Hij hoorde van zijn zoon, die ook in de rij had gestaan, dat hij pas naar binnen mocht ­nadat zijn T-shirt was goedgekeurd en een man voor hem zou zijn gevraagd welke dj er in april in de club draaide.

De column zorgde voor een felle discussie tussen grofweg twee kampen.

Het ene ziet geen kwaad in de toelatingseisen ('Het moet toch een beetje exclusief blijven'), het andere vindt het belachelijk dat je kunt worden afgewezen op je kledingkeuze ('Ze willen zeker alleen hipsters binnen').

Voor sommigen lijkt het vooral belangrijk­doenerij, maar veel Amsterdamse clubs zien hun deurbeleid als belangrijk onderdeel van de succesformule.

Tennisoutfit
"Onze ervaring leert dat een dansvloer fijn en veilig voelt als er niet één dominante groep is, zoals grote groepen dronken mannen die je in veel discotheken of dorpskroegen ziet," zegt Luc Mastenbroek, programmeur van De School.

Lea Courtois (22) is barvrouw in ShelterBeeld Linda Stulic

“Het deurbeleid zorgt ervoor dat iedereen zich veilig voelt. Ik heb hier een keer midden op de dansvloer mijn shirt uitgetrokken. Iedereen vond het prima, ik werd niet aangeraakt. Als je niet in een hokje past, kun je hier echt jezelf zijn. Ik ben zelf trouwens ook weleens geweigerd omdat ik niet wist welke dj’s er draaiden en te dronken was. Dat begreep ik.”

"Met het deurbeleid proberen we een veilige, ­gemengde en leuke dynamiek op de dansvloer te creëren, waarin iedereen zich geaccepteerd voelt."

Bezoekers zien ze het liefst in een 'eigenzinnige stijl', is te lezen op de website.

Mastenbroek: "We proberen mensen uit te nodigen om zich precies te presenteren zoals ze willen, zonder grenzen. Voor de een is dit in een tennisoutfit, voor de ander een harnas, een zeemeerminnenpak, een leren onderbroek of een T-shirt van de favoriete rockband."

Met maatpak of overhemd kun je het echter wel vergeten: te kakkineus en blijkbaar niet ­eigenzinnig genoeg.

Ook wordt bezoekers bij twijfels over hun ­intenties bij de deur soms gevraagd welke dj er die avond draait. Het gaat om de muziek, alleen bier drinken doe je maar ergens anders, is de ­gedachte.

Volgens Steven Vermaas, mede-eigenaar van club Claire, is vragen welke dj er draait een van de makkelijkste manieren om te beoordelen welke intenties iemand heeft. "Als ­iemand niet vindt wat hij zoekt, gaat hij sneller klieren. Onze host bij de deur ziet vaak in één oogopslag met welke bedoelingen iemand in de rij staat."

David Kupfer (20) is student Economics en BusinessBeeld Linda Stulic

“We hebben het thuis nog uitgebreid over het deurbeleid gehad en extra aandacht aan onze kleding ­besteed: niet te netjes, zeker geen overhemd en geen gympen. Casual en een beetje hipster. Ik heb voor een zwart Adidasvest gekozen. Dan zit je altijd goed.” Of niet? “We mogen niet naar binnen, we zijn te jong.”

Volgens Vermaas is het heel belangrijk om een streng deurbeleid te hanteren.

"Je kan niet ­zomaar iedereen binnenlaten. Als er één avond een slechte sfeer hangt, levert dat heel veel ­potentiële slechte recensies op. Dat kan killing zijn."

Cyriel Triesscheijn, directeur van Art. 1, het landelijk kenniscentrum op het gebied van ­discriminatie, valt een grote druk op aan de deur. "Horecaondernemers worden hard afgerekend op de veiligheid. Is er een vechtpartij, dan bestaat de kans dat de tent preventief moet sluiten. Dat risico moet aan de deur worden ­ingeschat, waardoor je eerder het nadeel van de twijfel krijgt."

Eenheidsworst
Nachtburgemeester Mirik Milan noemt deur­beleid een van de ingewikkeldste problemen van het nachtleven.

"Het nachtleven gaat enerzijds over diversiteit en inclusiviteit, aan de andere kant mogen clubs best nadenken over welke doelgroep ze willen aantrekken. Als je bijvoorbeeld een 40up-feest geeft, wil je geen twintigers binnen hebben die toevallig van ­jarentachtigmuziek houden."

Toch moeten clubs er volgens Milan niet in doorslaan. "Het moet geen eenheidsworst worden. We leven in een conformistische tijd, rare vogels maken het nachtleven juist een beetje spannender, ook als ze de line-up niet kennen."

Nieuw is de discussie overigens niet. Jimmy Woo bij het Leidseplein was dertien jaar geleden een van de eerste clubs in Amsterdam die het deurbeleid zoals men het kende uit New York, naar de stad haalde.

Alleen met nette kleding kwam je nog binnen. Er werd schande van gesproken, je kon toch geen mensen uitsluiten?

Maar het legde de club geen windeieren, het exclusieve karakter bleek een enorme aantrekkingskracht te hebben.

Sanne Dupain (31) is juristBeeld Linda Stulic

“Dat je moet weten wie er draait, vind ik goed. Je komt hier niet voor de club, maar voor de ­muziek. Ik weet niet of ik het er ­helemaal mee eens ben dat mensen er op een bepaalde manier uit moeten zien, maar ik begrijp wel dat ze iets uit willen dragen. Ik probeer er zelf ook een beetje hip uit te zien.”

Leuk is het niet om te horen dat je niet naar binnen mag, omdat je die avond juist wel of juist niet je gladgestreken overhemd hebt aangetrokken. Maar iemand weigeren op basis van uiterlijk mag wel gewoon, zegt Triesscheijn.

"In ­tegenstelling tot bijvoorbeeld de arbeidsmarkt, heeft de clubeigenaar het recht om bezoekers te selecteren op een bepaald profiel. De grens ligt hier bij discriminatie op grond van bijvoorbeeld etniciteit of sekse."

Al blijft dat een grijs gebied, merkte ook de ­gemeente Amsterdam tijdens een onderzoek met mysteryguests naar discriminatie in het nachtleven.

Eberhard van der Laan zei in 2010 korte metten te maken met discriminerende clubs, maar moest twee jaar later erkennen dat er nog geen enkel proces-verbaal was opgemaakt. Keihard bewijs leveren bleek lastig.

Bij De School komen donderdagavond veel mensen zonder problemen binnen. Op een paar na, die zijn te jong. Naar huis dan maar? "Natuurlijk niet, we gaan het gewoon ergens anders proberen."

Carl Teunissen (21) is student Future Planet StudiesBeeld Linda Stulic

“Gelukkig ben ik nog nooit geweigerd, maar ik heb het wel vaak zien gebeuren. Dat waren vaak corpsballen in een overhemd met das of mensen die niet gekleed waren om uit te gaan. Ik ben eigenlijk wel blij met het deurbeleid, zo blijft het een beetje exclusief. En Nico Dijkshoorn? Ik hoop oprecht dat hij een keer komt in een korte broek. Lijkt me lachen.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden