Column

Is het geen konijntje? Nee, het is een paard

Dat ik in mijn leven nog eens ongeveer twee uur naar paardendressuur zou kijken.

Paardendressuur!

De eerlijkheid gebiedt erbij te zeggen dat mijn ouders vrienden hadden die eveneens aan paardendressuur deden, en als ik bij hen logeerde, dan hoorde ik oom Albert vaak zeggen: 'Ik ga straks nog even op de hond zitten.'

Zijn paard - met de door mij nooit vergeten naam Prins Bill - was voor hem een hond.

Tante Franciska, die ook een paard had, dat heel keurig Belle heette, sprak gewoon over peerd in plaats van paard en dat begreep ik wel, want oom en tante hadden voor alles andere woorden dan wij thuis.

Ze nam mij een keer mee naar Belle en zei: 'Is het geen konijntje?' Waarop ik, acht jaar oud, antwoordde: 'Nee, het is een paard.' Deze observatie vond zij zo komisch dat als ik bij oom en tante op visite was, zij altijd vroeg: 'Teddy (zo noemde ze mij), zullen we weer eens naar dat grote konijn van mij gaan kijken?'
'Tante bedoelt peerd,' zei ik dan, waarna zij mij verzadigd van genot met rollende ogen aankeek.

Ze zijn nu dood, maar het waren diepgoede mensen; kinderloos, maar verliefd op hun paarden en honden.

Door hen heb ik geleerd dat er eigenlijk geen verschil bestaat tussen sommige mensen en dieren. Het huishouden werd bestuurd door Prins Bill en Belle, maar het feitelijke werk werd gedaan door de hazenbijters Tinka en Boy, hun honden. Oom Albert en tante Franciska leken figuranten in een oud-Engels kinderboek van Beatrix Potter, waarin dieren mensenkleren dragen. Paardendressuur was hun leven, maar ook toen al werd dat door een jury verpest!

Oom Albert was nooit goed genoeg. Mijn ouders en ik zijn eens wezen kijken. Ik vond het stomvervelend, want ik begreep 'de wedstrijd' niet en vond het onrechtvaardig. Hoe kon dit nou een sport zijn als je ging beoordelen of iets mooi was? En was het niet het paard dat het kunstje moest vertonen?

Deze overwegingen hebben mij nooit verlaten en kwamen gisteren in alle hevigheid terug. Een jury beoordeelt niet hoe snel, hoe hoog of hoeveel, maar hoe mooi. Al eeuwen weten we dat we over mooi niet kunnen twisten, en bij paarden kan dat ook niet.

Kortom: paardenrennen: ja. Dressuur: nee.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden