Column

Is er iets tragischer dan een ouder die zijn kind vermoordt?

Theodor Holman.Beeld Het Parool

Er is in Amsterdam een jongen van tien door zijn vader gedood. Die vader is - per definitie - geestelijk niet helemaal in orde.

Wij zijn kwaad.
Waarom is niet op tijd ingegrepen?
De vraag is: kunnen wij de verantwoordelijke instanties hierop aanspreken? Zijn de verwijten terecht?
Ik twijfel.

De vader was een psychiatrisch patiënt, zegt de buurt, en toen de man werd gearresteerd, zou hij hebben gezegd dat hij had gehandeld 'onder hypnose'. Dat laatste duidt trouwens op een besef van schuld, maar dat terzijde.

Ik had dertig jaren geleden, toen ik nog lesgaf, een meisje in de klas van wie niet alleen ik vermoedde dat één van haar ouders psychisch gestoord was. Het gehele docentenkorps had zo zijn bedenkingen. Je had toen een vertrouwensarts, die je kon inlichten. Maar die kon niets psychiatrisch vinden. En ik was niet medisch geschoold, maar had alleen mijn intuïtie.

Met een paar andere leraren probeerden wij het meisje te helpen. Maar wie we er ook op afstuurden (psychiaters, andere artsen, psychologen), niemand kreeg greep op de zaak. Niets was overduidelijk. Er was zeker iets aan de hand, maar hoe ernstig dat precies was, konden we niet duiden.

Op een gegeven moment sprong het meisje van een balkon en was zij dood. Zij staat in mijn geest geëtst.

Er volgde een periode van grote verwijten over en weer. Hadden wij niet... Hadden zij niet... Wanneer zet je ouders uit de ouderlijke macht? Als moeder wel eens steelt? Als vader te veel drinkt? Als vader - zoals misschien bij de moord op deze jongen zal blijken - psychoses heeft? Ja, dan wel. Maar wie beoordeelt dat? En wanneer?

Soms begaat alleen de dader een fout - en meestal blijkt die dan een zieke schlemiel te zijn.

Ouders hebben recht op hun kinderen. En de overheid moet zich niet al te gulzig als opvoeder willen opstellen. Dat de ene ouder beter is dan de andere, is een gegeven. Sommige kinderen hebben domweg pech. Dan moet je proberen ongelukken te voorkomen.

Maar hoe je de maatschappij ook inricht, zolang je met mensen te maken hebt, krijg je nooit iets waterdicht. Je weet nooit wanneer de worm die gestoordheid heet, zich in de hersens zal vreten. Tragiek zal altijd bestaan.

Is er iets tragischer dan een ouder die zijn kind vermoordt?


t.holman@parool.nl

Wil je reageren op deze column? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden