Plus Cabaretrecensie

Is de tweede show van Patrick Laureij ook nog léuk? Zeker

In Nederlands Hoop vertelt Patrick Laureij over depressie zónder zijn podiumpersoonlijkheid te vergeten. En zijn show is ook nog léuk.

Patrick Laureij Beeld Jennifer Kunes

Met zijn debuutprogramma Dekking Hoog stond Patrick Laureij direct in middelgrote zalen en dankzij You­Tube is hij net zo populair als Jochem Myjer.

Theaterdirecteuren kunnen hun geluk niet op, want Laureij trekt een heel jong publiek. Publiek dat zich doorgaans vermaakt met Fortnite of Instagram.

De druk op Laureij is dan ook groot. Maar zoals de Rotterdamse straatvechter al in interviews heeft aangegeven: aan zijn eerste programma had hij tien jaar gewerkt en geslepen. Een tweede voorstelling maken is dan heel moeilijk: je moet snel nieuw materiaal schrijven, terwijl je dat altijd op je dooie gemak hebt gedaan.

In dat licht bezien valt Nederlands Hoop zeker niet tegen. Laureij komt op met een ronkende lichtshow, al zit daarvóór nog een kort momentje van stilte. Misschien verwijst hij daarmee naar zijn verhalen over yoga aan het einde van de voorstelling.

Laureij geeft een aardige draai aan dat afgekloven cabaretonderwerp.

Hij maakt er met zijn zware 010-accent en batterij aan stopwoordjes ('ja toch', 'gozer', 'tering­lijer') weliswaar grappen over, maar laat ook duidelijk merken dat hij er veel aan heeft.

Die dualiteit tussen coole gast en kwetsbare jongen kent hier een wat stevigere basis dan in Dekking Hoog.

Laureij bezoekt een agressiecoach vanwege zijn woedeaanvallen. Krijgt hij in de tram een rugzak tegen zich aan, dan zou hij de eigenaar het liefst direct een paar tikken verkopen.

Ooit duurde die woede 1,5 dag. Tegenwoordig, onder meer door een sterk verbeterde buikademhaling, slechts een kwartier. Dat heet vooruitgang.

Er is meer leed, want Laureij was ook nog depressief. Vroeger dacht hij aan het eind van de dag: mooi geweest, bedje in. En dan sliep hij ook.

Dat laatste lukte plots niet meer. Hij kwam in een soort waan terecht. Het voelde alsof hij er niet meer was.

Nederlands Hoop

Door
Patrick Laureij
Gezien 14/1, Stadsschouwburg Utrecht
Te zien 5-14/2, De Kleine Komedie

Laureij houdt de diepste krochten van zijn depressie voor zichzelf, maar het is bewonderenswaardig hoe losjes en onbeschaamd hij over het onderwerp vertelt zónder zijn podiumpersoonlijkheid te vergeten.

Hij zegt: "Je moet de bodem raken om je af te kunnen zetten." Maar ook: "Als je met kanker scheldt, gaat er een beetje van de pijn af." Ja toch.

Is Nederlands Hoop ook nog léuk? Zeker, al kun je Laureij geen grappenkanon noemen. Hij is vooral bedreven in het uitvergroten van op zichzelf al maffe situaties, zoals het 'rukverbod' dat hij als tiener van zijn huisarts kreeg opgelegd ('anders hou je een stompie over').

Laureij mag dan een stoer imago hebben, hij snapt dat je op het podium ook een sukkel moet durven zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden