Plus

Is de Birò meer dan een uit de hand gelopen golfkarretje?

BN'ers hebben hem ontdekt en zodoende duikt de elektrische miniauto Birò vaker op. Overal te parkeren en voor 50 cent zit de accu vol. Dat je overal mag rijden, geeft ook risico's, ontdekte verkeersjournalist Marc Kruyswijk.

Verslaggever Marc Kruyswijk in de miniauto Birò. Beeld Rink Hof

Wennen is het, de eerste keer dat je aan boord gaat van de elektrische miniauto Birò. Want wat ben je nou eigenlijk als je in zo'n ding zit, dat, laten we wel wezen, het meest wegheeft van een uit de hand gelopen golfkarretje? Ben je een auto? Een fiets? Een brommer, maar dan een met een dak en deuren?

De Canta, dat zo vaak onheus bejegende vervoermiddel bedoeld voor mensen die slecht ter been zijn, die komt nog het meest in de buurt. Maar de Birò is vooral iets wat er eigenlijk nog niet is, iets nieuws. En dat biedt voordelen, maar ook nadelen. Want als het voor jou al niet duidelijk is wat je bent, hoe kun je dan van je medeweggebruikers verwachten dat ze dat wél doorhebben?

Gekke karretje
In de drie dagen dat Het Parool afgelopen week in de Birò door Amsterdam zoefde, overheerste vooral dat gevoel. Elke keer als je kiest, als je bijvoorbeeld tegen jezelf zegt 'nu ben ik een autootje' of 'nu ben ik een fiets', snappen je soortgenoten je niet meer. Auto's, fietsers, ze halen je in op plekken waar dat echt nogal onhandig is. Ze ergeren zich, lachen je uit en toe in één moeite door. Maar stóppen voor dat gekke karretje dat voorrang heeft? Nou nee, liever niet.

Rijden in de miniauto Birò heeft in de stad veel praktische voordelen, maar tussen de grote jongens voel je je onprettig. Beeld Rink Hof

En tegelijk biedt die onduidelijkheid ook voordelen. Vrijdagochtend bijvoorbeeld, toen de auto's op de Ceintuurbaan muurvast stonden en de Birò enkele minuten de gedaante aannam van de snorscooter die hij óók kan zijn. Even rustig een stukje over het fietspad en je bent de zich ophopende file achter die lossende vrachtwagen zo voorbij. Het beste van twee werelden. Ideaal.

Scherpe bochten
Zo'n tachtig rijden er nu rond door Amsterdam, driehonderd Birò's schijnt het land in totaal te tellen. Toevallig genoeg veroorzaakte afgelopen week Nicolette van Dam, actrice, presentatrice en uithangbord van Zuid, opschudding onder volgers, fans en een aanzienlijk deel van wakker Nederland. Met echtgenoot Bas en hun twee peuters werd ze gespot in de Cornelis Schuytstraat. In één Birò - nogal opgepropt dus. Volgens roddeljournalist Evert Santegoeds hoefde er nog net geen schoenlepel aan te pas te komen om het gezin in het elektrische wagentje te krijgen.

Het Parool had dit niet aangedurfd. Twee volwassenen van gemiddelde afmeting zijn echt de max. Fotograaf Rink Hof, niet per se klein, moest zichzelf voor vertrek naar een geschikte fotolocatie eerst opvouwen voordat hij kon plaatsnemen in het karretje. Het rijgemak nam omgekeerd evenredig af naarmate klinkers, verkeersdrempels en scherpe bochten toenamen.

Gebrek aan vering
Voor wie de luxe stoelen van een moderne auto gewend is: in de Birò zit je ijzingwekkend rechtop. Je zou het ook lullig kunnen noemen. Het gas- en het rempedaal bevinden zich recht onder je knie, dus je moet best werken om je rechtervoet continu in een extreem gestrekte stand te houden. Je hoeft maar een paar minuten rond te rijden en je voelt een vervelend, uitlopend in zeurend, gevoel in je scheenbeen. Te verhelpen door een blokje vlak voor de pedalen te laten vastschroeven, meldt importeur NewPave.

En dan de vering, of beter: het volslagen gebrek aan een vering. Elke oneffenheid in de weg veroorzaakt een klap, elke verkeersdrempel moet omzichtig worden benaderd. Het passeren van de Dam, die lakmoesproef voor de vering van willekeurig welk vervoermiddel dan ook, loopt uit op een exercitie die lijkt op zo'n trilplaat in de sportschool.

Praktische voordelen
En toch: Het Parool heeft genoten. Met pijn in het hart leverde hij zijn autootje na drie dagen weer in. Want natuurlijk, er zijn praktische voordelen. Je blijft droog als het buiten hoost. Dat suffe stuk van Far East naar Far West schiet onder je wielen door alsof het niets is. Je kunt je verplaatsen door de binnenstad en tegelijkertijd een coffee to go drinken. Rijbewijs? Niet nodig. Parkeren? Op de stoep, waar je maar wilt. Was Het Parool een makelaar, dan leasete hij er een, voor het voltallige personeel.

Beeld Rink Hof

Maar wat stiekem het allerbeste is, is dat rijden erin een heel fijne bezigheid is. Haast geluidloos sjezen terwijl Amsterdam aan je voorbij trekt. Hoe mooi is dat? Weg vol? Je pakt het fietspad. Fietsfile? Stapvoets mag je ook de stoep op. Je hebt een panoramadak van heb ik jou daar en zicht aan alle kanten.

Stopcontact
En dan was dit nog de winterversie. Als het straks lente wordt, lift je in geen moeite de deuren eruit. Dakkie open, Jack Johnson over de speakers en toeren maar. Of, en waarom ook niet: je zet koers naar Zandvoort. Trap hem op zijn staart en binnen een uurtje kun je aan het strand zitten. Vrijheid.

De accu, zo vaak het moeilijke onderdeel in elektrisch vervoer, kan de afstanden aan. Geheel opgeladen heb je, afhankelijk van de gekozen versie, een bereik tot honderd kilometer, schrijft de Italiaanse fabrikant. Vol gas (dan kar je tegen de vijftig kilometer per uur) lijkt het harder te gaan met het verbruik.

Maar dan nog: je praat over afstanden die je binnen de stad nauwelijks zult wegrijden. En de accu is zo in te pluggen in het stopcontact thuis: binnen zes uur is ie volledig opgeladen voor, aldus de importeur, vijftig cent per keer.

Edgar Davids
Zo'n tachtig zijn het er nu dus. De Biròdichtheid is het hoogst in de buurten achter het Concertgebouw: het is een beetje een Zuiddingetje. Nicolette van Dam rijdt er dus een. Personeelsleden van Tommy Hilfiger hebben een stel karretjes laten customizen. En ook oud-voetballer Edgar Davids doet eraan. Stijliconen. Mensen die weten wat hip is, en happening. Het slag mensen dat van zichzelf zo'n merk is dat ze zich echt geen lullig vervoermiddel kunnen permitteren.

Het is precies de doelgroep die importeur NewPave zich wenst: liever geen pizzabezorgers of rotjochies, maar kosmopolitische yuppen met een mobiliteitsuitdaging. Voor wat het waard is natuurlijk: buiten de Randstad positioneerde een Hoevelakense importeur de Birò enkele jaren geleden vooral als een uitkomst voor de wat oudere medemens. De 86-jarige testrijdster destijds: "Je rijdt makkelijk overal tussendoor, zo naar de V&D."

Dat waren nog eens tijden.

Plastieken deurtjes
Want voor de gemiddelde bejaarde is de Birò toch zeker twee slagen te duur. Mét deuren kom je aan een aanschafprijs van achtduizend euro, waar de zes procent btw nog niet eens bijzit. En de, overigens dertig kilo wegende, accu koop je apart: drieduizend euro exclusief. Best veel, voor een vervoermiddel dat weinig rijcomfort biedt.

Een vervoermiddel ook waarin je je ook weleens een beetje onprettig kunt voelen. Gordels zitten erin, maar alleen op aanvraag. En de constructie zal met een stalen profiel best veilig zijn, de plastieken deurtjes zijn nogal erg dun als je je tussen de grote jongens begeeft, op de Stadhouderskade bijvoorbeeld. Want dat hij zo extreem klein is helpt ook niet mee: 1,03 meter breed, 1,74 meter lang. Achter je houdt de Birò simpelweg op. De vuilnisauto die afgelopen week achter Het Parool stond te wachten voor rood, die stond letterlijk in zijn nek te ronken.

Snorfiets van de toekomst
En, ook niet onbelangrijk: stel je een stad voor vol met dit soort autootjes. Zolang je de doorgang niet verspert, mag je parkeren op het trottoir, maar de ervaring leert dat de stoepen hier al aan de krappe kant zijn. NewPave zegt met de gemeente in overleg te zijn over de mogelijkheid de autootjes te parkeren op straat, in parkeervakken. Vier zouden er passen, op de plaats van één reguliere auto.

Het is een beetje het probleem met innovatieve vervoermiddelen: de stad verandert zo snel niet mee, de inrichting van de openbare ruimte laat zich niet gemakkelijk aanpassen. De miniauto is opnieuw zo'n tussenvorm, zoals de snorscooter dat ook ooit was. Het was leuk toen het nog om een handvol ging, maar als de stad ervan vergeven raakt, worden de nadelen meer dan duidelijk.

In die zin zou de miniauto weleens de snorfiets van de toekomst kunnen zijn: een vervoermiddel waarvoor eigenlijk geen plek is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden