Opinie

Ingezonden brief: De gemeente is een fietsendief, maar wel een hele slechte

De grootste tijd- en energieverspilling van Amsterdam is het fietsdepot, stelt Arnout Maat, persvoorlichter van de Jonge Democraten in Amsterdam.

null Beeld Marjolijne Perquin
Beeld Marjolijne Perquin

Vele Amsterdammers hebben het helaas al een keer moeten meemaken: de lange gang naar het fietsendepot van de gemeente Amsterdam, gevestigd in het Westelijk Havengebied. Wat weinig mensen weten: het fietsdepot is onder andere een werkgelegenheidsproject voor Wajongers en mensen met een beperking.

Op zich is dat nobel van de gemeente, ware het niet dat gewone Amsterdammers hier in groten getale de dupe van worden. Het lijkt dan ook tijd voor afschaffing van deze uit de hand gelopen bezigheidstherapie voor gedeeltelijk arbeidsongeschikten.

Vorig jaar werden bijna 74.000 fietsen weggeknipt. Hoewel dit in juridische zin geen diefstal kan worden genoemd, ligt dit op moreel vlak heel anders. Immers: waarom zou de overheid het recht mogen hebben om je onschuldig geparkeerde fiets weg te slepen? Dat maakt niet de junks, maar onze eigen burgemeester Eberhard van der Laan tot de grootste fietsendief van Amsterdam.

Wegslepen
Sinds de zomer van 2013 is stadsdeel Centrum met een nog repressiever beleid bezig en geldt er een fietsstickerbeleid, waardoor fietsen op veel meer plaatsen kunnen worden weggesleept. Nog eens tienduizenden extra fietsen lopen straks het gevaar van hun vertrouwde brug of paal te worden verwijderd.

Meer dan twee derde van de fietsen die aankomen in het depot blijft daar uiteindelijk. Veel mensen denken namelijk dat hun fiets gestolen is door een junk, en niet door hun eigen gemeente. Ook gaat men er vaak van uit dat de gemeente niets meer over laat van het slot, dat veelal duurder is geweest dan de fiets zelf.

Ten slotte vindt een aanzienlijk deel het überhaupt de moeite niet om deze lange reis te maken - en daarvoor te betalen - en de kosten van het wegslepen (tien euro) en een eventueel vernield slot te moeten dokken. Immers: de gemiddelde junk verkoopt je een fiets voor minder, en dat op een bereikbare locatie in het centrum van Amsterdam.

De overgebleven fietsen worden doorverkocht aan stadspashouders, studenten van de Asva en particuliere handelaren. Sommige fietsen worden geschonken aan buitenlandse werkgelegenheidsprojecten.

Het is gek dat deze fietsen uitsluitend naar zo'n kleine groep gaan. Deze fietsen zouden, in plaats van enkel naar minderbedeelden, studenten en bedrijven weer terug moeten naar de Amsterdammers wier fiets hun door de gemeente is ontfutseld.

Kosten
Is de gemeente nu spekkoper? Het tegendeel is waar. De Dienst Infrastructuur Verkeer en Vervoer heeft namelijk berekend dat de diefstal van fietsen de gemeente geen geld oplevert, maar juist geld kost: 'De werkelijke kosten per afgehandelde fiets bedragen ongeveer 75 euro. Dit bedrag is opgebouwd uit werkzaamheden door handhavers, transport, afhandeling en gebruik van het terrein,' aldus een woordvoerder. Conclusie: de gemeente Amsterdam is op dit terrein dus niet alleen een boef, maar ook nog eens een heel domme boef.

Je kunt je dus in alle redelijkheid afvragen of dit bedrijf niet gewoon dicht moet. De werknemers hoeven daarna niet op straat komen te staan - er is immers nog genoeg te doen om het tekort aan fietsenstallingen aan te pakken. Zo zou een nieuwe ondergrondse fietsparkeerplaats onder het Centraal Station versneld kunnen worden aangelegd, evenals extra fietsboten langs de IJ-oevers.

Bouwen is echter niet de enige manier om het tekort aan stallingsplekken op te vangen. Ook zou het meenemen van de fiets in de trein moeten worden gestimuleerd. Daarnaast zou het delen van de fiets populairder kunnen worden door de ov-fiets gratis te maken of door het witte fietsenplan te herintroduceren.

De gemeente moet zich beperken tot het wegslepen van fietswrakken en haar jacht op onschuldig geparkeerde fietsen stoppen, want daar helpt zij helemaal niemand mee.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden