PlusColumn

Ineens had ik het door: Dit was Elton Johns antwoord op ons verfoeide gedrag!

Thomas AcdaBeeld Marco Hofste

Stadgenoten, wij hebben geen beste naam als het gaat om ­publieksparticipatie. Waar de gemiddelde Amerikaanse ster in zijn thuisland vaak vanaf de eerste noten hartstochtelijk geadoreerd wordt, vindt hij in onze muziektempels veelal een luidruchtig samenraapsel dat in eerste instantie gekomen lijkt om eens even lekker bij te kletsen. ­

Onderling hebben artiesten het zelfs over The Dutch Disease.

Justin: "Ze nemen gewoon foto's! En ­ouwehoeren alsof ze op een studentenhuisborrel staan!"

Britney: "I know! Ik kon verdorie niet eens horen waar ik was op mijn tape!"

Misschien onaardig, ach wat zeg ik: hoogst onaardig, maar we zijn gewoon het type niet-lullen-maar-poetsenpubliek.

Wij: "Als jij nou eens zorgt dat wij met open mond naar je kijken, artiestje, dan komen we niet eens meer aan kletsen tóé (draaien ons om). Mag ik drie bier? (en ­terug) Hoe is het met jou, Henk?"

Maar van de week was ik naar Elton John. Zijn concert. Ik ken hem niet persoonlijk. Na een halfuur leek zijn optreden nog een concert te worden ook. Daarvoor vielen wij Dutch Diseasers van de ene verbazing in de andere.

Meneer John had een geluidsman meegenomen die het na twee nummers toch nog wat aan de zachte kant vond en met zijn monitorschuiven bracht hij ons versgewassen haar van standje ­tegenwind naar standje 'leg het maar op de schoot van de persoon achter u'.

Verder had de door mij zeer bewonderde artiest om alleen hem bekende redenen besloten de eerste helft van het concert in het Bulgaars te doen.

Onbekendere nummers die ongetwijfeld niet 'Baklava Light Welcome' heten, vielen daardoor lastig mee te zingen. Maakte niet uit, ons eigen stemgeluid werd door de kolereherrie van het podium toch al op Sturmbannführer-achtige wijze terug de keel in gesommeerd.

En ineens had ik het door. Dit was Eltons antwoord op ons verfoeide gedrag! Waar Prince ons nog smeekte de telefoon in de broek te houden, had Elton een veel efficiëntere manier gevonden.

De handen ­bleven verbijsterd in onze schoot. Een meesterzet! Want na een halfuur werd het geluid beter, Elton ook en waren we zo blij dat we hoogstens soms opgelucht opzij keken en knikten: hè hè, daar is de muziek.

Pas toen Elton over het podium ging wandelen met de gratie van tante Cor die even de vaatwasser gaat uitruimen (toch ook weer slím bedacht van die muzikale meesterzetter!), trokken sommigen als in slow motion de camera en namen een foto. Met flits, dus die hebben het achterhoofd van de persoon voor zich vlijmscherp op de plaat. Niet Elton.

Elton John, genezer van The Dutch ­Disease.

Thomas Acda (1967) is zanger en acteur. Voor Het Parool beschrijft hij wekelijks zijn observaties van 'de' Amsterdammer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden