Plus

Indivisibili

Indivisibili toont de regio Napels met een even strenge als liefdevolle intimiteit die misschien alleen een inwoner kan bereiken. De groteskerie van regisseur Eduardo De Angelis is alleen nog iets te weinig doelgericht.

Succesvol en onafscheidelijk zijn de zusjes, of toch niet?Beeld Indivisibili

Waarom zou je normaal willen zijn, houdt hun vader de Siamese tweeling Dasy en Viola (Angela en Marianna Fontana) voor. "Normale mensen hebben honger en creperen."

Dat laat regisseur Edoardo De Angelis in zijn derde speelfilm Indivisibili inderdaad met verve zien. Zijn lyrische beelden creëren schoonheid uit de troosteloze omgeving rond het verlopen kustdorpje Castel Volturno, net boven Napels.

Juist het feit dat ze niet normaal zijn, bracht Dasy en Viola hun succes. De twee beeldschone meisjes zijn bij hun heupen met elkaar vergroeid. Ze zingen hun inkomen bij elkaar op feesten en partijen in de wijde omgeving.

Hun gouden keeltjes doen het al goed, maar het feit dat men de twee ziet als geluksbrengers brengt hun nog meer succes. De louche lokale pastoor Don Salvatore (Gianfranco Gallo) wil zelfs een kerk bouwen waar de wonderzussen centraal staan.

Al met al houden de 18-jarige meisjes zo niet alleen zichzelf in stand, maar hun hele familie. Vader Peppe (Massimiliano Rossi) is hun manager en schrijft de liedjes. Moeder Titti (Antonia Truppo) zorgt dat de zussen op tijd wakker zijn en rookt verder vooral wiet.

Welke rol de twee ooms vervullen die permanent rond het gezin hangen, is nog onduidelijker. Maar aan het eind van de dag krijgen ze alle vier hun deel, en gaat de rest op een bankrekening voor de toekomst van de meisjes - zegt pa.

Verhoudingen op scherp
De Angelis richt zijn pijlen dus op de familie en de kerk, de klassieke hechtmiddelen van Italië die hij neerzet als gecorrumpeerde, onbetrouwbare instituten. Tegenover die twee eeuwenoude krachten komen in Indivisibili al snel twee nieuwe krachten te staan, die maar bar weinig verbetering lijken te brengen: het kapitaal en de wetenschap.

De eerste dient zich aan in de vorm van platenbaas Marco Ferreri (Gaetano Bruno), die de tweeling gouden bergen belooft als ze bij hem tekenen. Kort daarna volgt de wetenschap, wanneer een arts Dasy en Viola vertelt dat zij zonder grote problemen te scheiden zijn - in tegenstelling tot wat hun vader hen altijd heeft voorgehouden.

Dat zet de verhoudingen behoorlijk op scherp. Niet alleen binnen hun toch al gespannen gezin, maar vooral tussen de twee zussen zelf. In het meesterlijke openingsshot van de film zet De Angelis al neer hoe sterk hun band is.

In een onafgebroken scène volgen we in de vroege ochtend een paar feestmeisjes, van de branding over het strand richting de huizen. Hier draait de camera schijnbaar willekeurig een slaapkamer binnen, en daar vinden we de meisjes.

Terwijl Dasy zichzelf vingert, zien we hoe de slapende Viola daar het genot van voelt. Later blijkt dat Viola misselijk wordt als Dasy te veel eet van de zoetigheden waar ze zo van geniet.

Veelbelovend debuut
Hoewel de twee op het oog niet van elkaar te onderscheiden zijn, is al snel duidelijk hoezeer ze van elkaar verschillen. De onstuimige Dasy wil een zelfstandig leven, niet alleen los van de betutteling van pa en moe maar ook van haar zus. Viola kan zich juist geen leven voorstellen zonder haar zus.

Indivisibili

Regie Edoardo De Angelis
Met Angela Fontana, Marianna Fontana
Te zien in Filmhallen, De Uitkijk

De debuterende zusjes Angela en Marianna Fontana zetten de tweeling indrukwekkend neer, ongetwijfeld deels omdat feit en fictie niet zo ver van elkaar liggen. De twee groeiden op in de regio waar werd gefilmd, en traden de afgelopen jaren op als zangeressen.

En dat de twee zussen na dit veelbelovende debuut aparte rollen in verschillende films aannamen, is wellicht een teken dat ook de onthechting waar de film om draait een evenknie in hun privéleven had.

Ook regisseur De Angelis komt uit Napels. Hij toont de regio met een even strenge als liefdevolle intimiteit die misschien alleen een inwoner kan bereiken. Zijn lyrische realisme schurkt soms tegen het groteske aan, in de traditie van de Italiaanse grootmeester Federico Fellini of diens hedendaagse nazaat Paolo Sorrentino (La grande bellezza).

Hun grootsheid benadert hij echter niet; daarvoor is zijn groteskerie nog iets te weinig doelgericht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden