Plus

Independence Day: Resurgence is een risicoloze blockbuster

Twintig jaar na de komst van de eerste Independence Day is er nu een deel twee. Met de amusementswaarde van de film zit het wel snor, maar de opvolger past ook in de trend van risicoloze en populaire blockbusters.

Independence day: resurgence biedt veel gelikt digitaal spektakel. Beeld -

Eind januari 1996 kocht filmstudio 20th Century Fox voor 1,3 miljoen dollar reclamezendtijd in de pauze van de Super Bowl, het Amerikaanse equivalent van de EK voetbalfinale. Voor de promotie van een film was dat toen nog ongebruikelijk, maar het bleek al snel een zinvolle investering. Dankzij het instant klassieke beeld van het Witte Huis dat door een enorme vliegende schotel aan puin wordt geschoten, werd Independence Day op slag een cultureel fenomeen.

Het sciencefictionspektakel over de strijd tegen een oppermachtige buitenaardse tegenstander koppelde ongebreideld Amerikaans patriottisme aan een ironische ondertoon. Neem onze kermisattractie vooral niet te serieus, leken regisseur Roland Emmerich en producent Dean Devlin steeds te benadrukken .

Desondanks werd de film onderdeel van een serieuze politieke strijd. De Republikeinse presidentskandidaat Bob Dole, die Bill Clinton van een tweede ambtstermijn moest afhouden, had een bloedhekel aan Hollywood, maar Independence Day kon op zijn waardering rekenen. Hij verklaarde: "I liked it. We won. The end. Leadership. America. Good over evil."

Succesformule
Twintig jaar later bedient een nieuwe Republikeinse presidentskandidaat zich van een vergelijkbare retoriek om een Clinton uit het Witte Huis te houden. Dole kon die klus niet klaren. En de Clintons ontboden de makers van de film doodleuk op de ambtswoning, waar ze een privévoorstelling bijwoonden en terloops constateerden dat hun nabootsing van het Witte Huis aardig met het echte werk overeenkwam.

Independence Day: Resurgence

Regie Roland Emmerich
Met Jeff Goldblum, Bill Pullman, Liam Hemsworth
Te zien in Arena, De Munt, Tuschinski, City

Met Independence Day: Resurgence keren Emmerich en Devlin terug naar hun succesformule, die de door Koude-Oorlogspaniek gevoede sciencefiction uit de jaren vijftig aan de structuur en destructie van rampenfilms uit de jaren zeventig verbindt. De film speelt zich twintig jaar na de eerste film af, in een deels herbouwde wereld waarin de Amerikaanse president een vrouw is en op de buitenaardse vijand buitgemaakte techniek een nieuwe aanval moet afwenden.

In tegenstelling tot de voorganger wekt de nieuwe film niet de indruk geschiedenis te schrijven, of een trend te zetten. Emmerich en Devlin, die voor de gelegenheid na vijftien jaar weer samenwerken, hebben als duo altijd een goede neus voor commercie en innovatieve marketing gehad, maar de gewiekste branieschoppers van weleer laten de oren nu volledig naar de eisen van de markt hangen. Independence day: resurgence is meer een remix van de eerste film dan een inhoudelijk verrassend vervolg daarop.

De film sluit daarmee aan op risicoloze en populaire blockbusters als Jurassic World en Star Wars: the Force Awakens, waarin appelleren aan nostalgie veel belangrijker is dan het zoeken naar nieuwe invalshoeken of richtingen. De verschillen met de voorganger zijn vooral cosmetisch van aard: de ambachtelijke trucages met schaalmodellen maken plaats voor gelikt digitaal spektakel en een deel van het acteursensemble is verjongd.

Zelfspot
De nieuwe aanwas bestaat deels uit kinderen van de oorspronkelijke personages, die voor het behoud van de formule allemaal in de voetsporen van hun vaders treden, en bevat met de Chinese Angela Yeung alias Angelababy een ster die in Azië voor bomvolle zalen moet zorgen. Het zal een commerciële zet zijn dat ze in een paar scènes Cantonees spreekt, maar het past prima bij het multiculturele karakter en de boodschap van de film, die net als de voorganger betoogt dat de hele mensheid moet samenwerken om te overleven.

Het vlagvertoon is teruggeschroefd, maar de mix van humor en drama bleef behouden. Terugkerend genie Jeff Goldblum zorgt daarbij voor enige zelfspot, wanneer hij opmerkt dat buitenaardse invasies altijd met schade aan nationale monumenten gepaard gaan. Het is een stokpaardje van Emmerich, maar hij pakt er dit keer niet effectief mee uit. De man die New York in zijn knalrijke oeuvre drie keer sloopte, smijt dit keer wat wolkenkrabbers uit Maleisië en Dubai op de Tower Bridge in Londen.

Het is alle gekheid op een stokje, maar Emmerichs gekegel met wat lukraak bijeengeschraapte torens maakt anno 2016 minder indruk dan een exploderend Witte Huis twintig jaar geleden deed. Met de amusementswaarde van Independence Day: Resurgence zit het wel snor, want de formule werkt nog en de beproefde grapjes (er wordt weer een hond gered) ontlokken op z'n minst een glimlach, al wordt een joker van het kaliber Will Smith node gemist.

Een cultureel fenomeen zal deze herhaling van zetten niet worden. Maar we mogen hopen dat de grootste bedreiging voor het huidige Witte Huis er in de beste Bob Dole-traditie een bondige impressie van geeft: "I liked it. We won bigly."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden