Plus

Ina (71) doet niet aan breiwerkjes maar aan powerliften

De Amsterdamse Ina Koolhaas Revers (71) tilt met gemak 133 kilo. Begin juni werd ze in Calgary wereldkampioen powerliften. 'Die Amerikaanse keek me voor de wedstrijd niet eens aan!'

Ina Koolhaas Revers traint met haar personal coach Jinga Gosschalk. 'Nog tien keer, Ientje!' Beeld Dingena Mol

In sportschool Crossfit Flames XL, vorige maand neergestreken in een voormalige garage op het bedrijventerrein bij Overamstel, spoort personal coach Jinga Gosschalk (39) haar kampioen Ina Koolhaas Revers (71) liefdevol doch streng aan. "Vijftien keer schatje," zegt Gosschalk, terwijl Koolhaas Revers een halter van 100 kilo optilt. "En explosief uit de heupen."

Een week eerder waren ze samen in het Canadese Calgary, waar Koolhaas Revers uitkwam in de categorie Masters 4: vrouwen, 70 jaar en ouder, onder de 63 kilo.

Ze won vier medailles, drie gouden en één zilveren; goud haalde ze op de onderdelen back squat (met de halter op de schouders door de knieën buigen) en deadlift (de halter vanaf de grond optillen), zilver bij de bench press (liggend op een bank de halter optillen).

133 kilo
Dat ze op dit onderdeel haar concurrente ­Helen Kathy White voor zich moest dulden zit Koolhaas Revers nog steeds dwars: "Het bankdrukken ging niet goed, normaal druk ik met gemak 60 kilo."

De derde gouden medaille, voor haar totaalprestatie, verzachtte de pijn. Daarnaast verbeterde Koolhaas Revers zette ze het wereldrecord deadlift op 133 kilo. Veel concurrentie is er echter niet in deze leeftijdsklasse: de Amerikaanse was haar enige tegenstrever.

"Maar die is wel drie jaar lang wereldkampioen ­geweest. En zelfs als ik de enige in deze categorie was ­geweest, had ik nog moeten presteren om de limieten te halen."

"Of er nu één of twintig tegenstanders zijn, het is geweldig dat ze er überhaupt staat," zegt Gosschalk, "want de kwalificatie is heel streng."

Concurrentie
De concurrentie was volgens haar intimiderend: "Die Amerikanen kwamen met het hele nationale team, een ­delegatie van vier coaches, fysiotherapeuten erbij."

"En wij stonden daar met zijn tweeën! Die Amerikaanse keek me voor de wedstrijd niet eens aan!" zegt Koolhaas Revers, nog nagenietend.

Haar rood-wit-blauwe nagels zijn, naast de vier medailles, een ander souvenir van haar zegetocht: "We hadden geen vlag bij ons, maar we moesten toch iets Nederlands doen. Dus heb ik mijn nagels rood-wit-blauw laten lakken."

Last van knieën
Hoe belandt een Amsterdamse dame met Surinaamse roots, die maatschappelijk werkers opleidde in het vak multiculturele samenleving en diversiteit bij de Hogeschool Amsterdam, na haar pensioen in een circuit waar vooral macho's de dienst uitmaken? "Ik ben erin geluisd door Jinga", zegt Koolhaas Revers lachend.

Het begin van haar sportcarrière, rond 1990, had minder vrolijke redenen: eerst overleed haar man plotseling aan een hartinfarct, twee jaar later kreeg haar zoontje van acht kanker. "Ik ben begonnen met rennen toen ik weduwe werd, om mijn hoofd leeg te maken.

Ik ben blijven rennen toen mijn zoon Blaise ziek werd, hij heeft drie keer kanker gekregen. Elke keer als ik met hem naar het ziekenhuis moest, ging ik daarvoor een uur rennen. Dat hielp heel goed."

De derde keer kanker werd Koolhaas Revers' zoon fataal. Blaise overleed in 2008. "Ik kreeg in de periode rond zijn overlijden last van mijn linkerknie, vlak na de halve marathon van Egmond, en later ook van mijn rechterknie.

Sportschool
Ik ben uiteindelijk bij een sportarts terechtgekomen die zei dat ik beter niet meer kon gaan hardlopen. Maar al het andere mocht ik wel blijven doen. Dus ben ik naar de sportschool gegaan."

Daar werd ze aangesproken door Gosschalk, een personal trainer die in de VS professioneel basketballer was ­geweest. Koolhaas Revers: "Ik vond dat ik het fantastisch deed op die sportschool, maar qua techniek was het nul komma nul. Dat zag Jinga en dat zei ze ook. Als je niet weet wat techniek is, doe je maar wat en dan krijg je blessures."

En zo kwam het dat Koolhaas Revers sinds 2010 aan crossfit doet, een combinatie van fitness, cardio en krachttraining. Gosschalk: "Eigenlijk doet ze ook vanaf het ­begin aan powerliften, want backsquat, deadlift en benchpress zijn basisoefeningen bij crossfit. Na een paar jaar zagen we dat Ina een bizar talent had, dat ze heel sterk was."

"Ik ben er in geluisd!" zegt Koolhaas Revers met gespeelde verontwaardiging. "Ze vertelde me op een maandagochtend dat ik ging crossfitten en powerliften. Ik had geen idee wat dat was. Toen zei Jinga: 'Dat is wat we al jaren doen!'"

Gosschalk schreef haar vervolgens in voor een crossfit-toernooi. Koolhaas Revers: "Ik had daar eigenlijk geen zin in. 'De hele wereld doet mee,' zei ze nog en daarom dacht ik: mooi, dan hoef ik ook mijn best niet te doen, want ik ga toch onder in de massa. Maar na de eerste rondes stond ik zo hoog op de ranglijst dat ik dacht: dan wil ik ook winnen! En dat heb ik gedaan."

Vriessauna
Zo kreeg Koolhaas Revers de smaak van het powerliften te pakken. Ze traint vijf keer per week en loopt daarnaast vele rondjes door het Oosterpark, in de buurt van haar huis. "Mijn discipline dank ik aan mijn vader die militair was, net als mijn eerste man."

Powerliften vs gewichtheffen

Powerliften is iets anders dan ­gewichtheffen: daarbij til je de halter boven het hoofd. Bij powerliften moet je de halter vanaf de grond optillen totdat je rechtop staat – de zogenaamde deadlift. Daarnaast is er de back squat: met de halter op de schouders door de knieën en weer omhoog. Het derde onderdeel is de bench press: liggend op een bank de halter optillen.

Daarnaast bezoekt ze regelmatig de 'vriessauna' in het Olympisch Stadion voor een korte cryotherapie die het herstel van het lichaam bevordert. "Je gaat eerst 20 seconden in een cabine van min 60 en daarna 3 minuten in een cabine van min 110 graden.

In je badpak, maar wel met handschoenen en sokken aan en iets op je hoofd. Het klinkt ijskoud, maar het is droge kou. Ik heb het kouder als ik mijn hand in het vriesvak steek bij Albert Heijn!"

En waar verdacht brede mannelijke krachtpatsers nog weleens uit potjes spierversterkende middelen snoepen houdt Koolhaas Revers het op bulgur met gebakken ­eieren. "Ik slik wel veel voedingssuplementen, maar de dopingcontrole is streng, dus ik kijk wel uit met wat ik slik.''

Super nanny
''Ik neem nog geen aspirientje!" Niet dat de 'super granny' nooit ziek is: "In januari had ik griep, maar omdat ik toch moe was, ben ik maar gaan trainen. Ook omdat de Nederlandse kampioenschappen eraan kwamen."

Die vonden afgelopen februari in Rotterdam plaats en nadat Koolhaas Revers deze had gewonnen, kreeg ze de uitnodiging voor Calgary, waar ze dus wereldkampioen werd. Is haar doel daarmee bereikt of is er nog een volgende uitdaging?

Koolhaas Revers zet gedreven haar toekomstplannen uiteen: "De Reebok Open in februari 2019, daarvoor een wedstrijdje om nog beter te worden. Daarna het WK powerliften in Zweden, midden volgend jaar. Het bankdrukken moet beter worden en de backsquat en deadlift ook."

En dus gaat ze weer aan de slag met Gosschalk, buikspieroefeningen doen: liggend tilt ze een vier kilo zware bal van boven haar hoofd naar haar knieën en weer terug. "Nog tien keer, Ientje!" spoort Gosschalk aan. De Amerikaanse concurrentie is gewaarschuwd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden