Plus

In X-Men: Apocalypse wordt handig gejongleerd met verhaallijnen

De schurk der schurken Apocalypse wordt wakker uit een slaap van duizend jaar, waardoor het evenwicht in superheldenland in gevaar komt. De film speelt zich af in de jaren 80 en hoewel er handig wordt omgegaan met de verschillende personages, stapt regisseur Byran Singer toch in de valkuil van overdaad.

Superschurk ApocalypseBeeld -

"Het derde deel is altijd het slechtste," beweert een tienerpersonage in X-Men: Apocalypse, wanneer ze uit een vertoning van de derde Star Wars komt. Het is ongetwijfeld grappig bedoeld in de richting van regisseur Brett Ratner, die met zijn derde deel The Last Stand in 2006 een notoir dieptepunt in de X-Menreeks afleverde.

Het grapje kaatst echter terug op X-men: Apocalypse zelf. Deze achtste film in dit stripuniversum is namelijk ook het slotstuk van een kleine trilogie binnen de serie, na First Class (2011) en Days of Future Past (2014). Helaas worden de valkuilen waar makers van derde delen zo vaak in trappen, ook hier niet vermeden.

Personages
Net als de twee directe voorgangers speelt Apocalypse zich af in het recente verleden. De helden en vijanden zijn inmiddels in 1983 beland. Professor Charles Xavier (James McAvoy) heeft zijn 'school voor begaafde kinderen' opgezet, waar jonge mutanten kunnen leren hun krachten te beheersen. Raven (Jennifer ­Lawrence) is ondergronds gegaan en helpt vanuit de schaduwen mutanten die door mensen worden uitgebuit.

Voormalig slechterik Erik Lehnsherr, alias Magneto (Michael Fassbender), leeft onder een schuilnaam in Polen. Dat evenwicht wordt ernstig verstoord als oermutant Apocalypse (Oscar Isaac) wakker wordt uit een winterslaap van enkele duizenden jaren en zijn plaats als godheid op aarde weer opeist.

X-Men: Apocalypse

Regie Bryan Singer
Met James McAvoy, Jennifer Lawrence, Oscar Isaac
Te zien in Arena, De Munt

Na de interessante historische settings in First Class (waar de X-men in de jaren zestig ingrepen in de Cubacrisis) en Days of Future Past (die culmineerde in Magneto's verijdelde aanslag op Richard Nixon), zijn de jaren tachtig hier slechts achtergrond. Er wordt geknipoogd naar Pacman, punk en Knight Rider, maar de politiek blijft achterwege.

Overdaad
De geschiedenis in Apocalypse is die van de X-Men zelf. Er worden jonge versies geïntroduceerd van de personages die in de eerste films centraal stonden (inclusief een bijrolletje voor publiekslieveling Wolverine) en er wordt eindeloos geknipoogd naar de mythologie van de stripreeks.

Slecht is het niet: er wordt vakkundig gejongleerd met de (te) grote hoeveelheid personages en verhaal­lijnen. En de wereldvernietigende actie die uit de effectencomputers rolt is indrukwekkend. De overdaad aan personages én spektakel staat echter uiteindelijk de menselijkheid die de beste X-Menfilms hebben, in de weg.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden