PlusFilmrecensie

In Tully ontwaakt Charlize Theron uit een mamacoma

Mama! Als je al twee veeleisende kinderen hebt, kan nummer drie leiden tot je ondergang. Maar in Tully is redding nabij.

Mike Peek
Even rusten? Vergeet het maar, merkt Cherlize Theron als Marlo. Beeld Tully
Even rusten? Vergeet het maar, merkt Cherlize Theron als Marlo.Beeld Tully

Tully is de derde vrucht van regisseur Jason Reitman en scenarioschrijver Diablo Cody. Net als in Juno is het ­belangrijkste personage zwanger. Net als in Young Adult wordt de hoofdrol gespeeld door Charlize Theron.

Ook inhoudelijk zijn er duidelijke raakvlakken. Cody's creaties zijn altijd sarcastische buitenbeentjes die deels door hun eigen toedoen in de problemen komen.

Ze ­raken veel te jong in verwachting, vervreemden zich van hun vriendengroep of krijgen, zoals in het geval van ­Marlo (Theron), door slordigheid een dérde kind, terwijl ze daar zowel mentaal, fysiek als financieel nauwelijks ruimte voor hebben.

Als haar vliezen breken, rijden Marlo en echtgenoot Drew (Ron Livingston) dan ook weinig enthousiast naar het ziekenhuis. "We're here to have this baby," zegt Drew laconiek tegen de receptioniste. De bevalling is ronduit saai en van een roze wolk blijkt geen enkele sprake.

Ook niet als ze weer thuis zijn. Zakjes kostbare moedermelk vallen om, het diner bestaat doorgaans uit haastig opgewarmde troep en van enige intimiteit tussen papa en ­mama is al jaren nauwelijks sprake meer. Want oh ja: ­Marlo. Is. Zo. Moe.

Als haar gefortuneerde broer aanbiedt om een nanny te betalen die zich 's nachts over het kind ontfermt, gaat Marlo schoorvoetend akkoord.

Nanny Tully (Mackenzie Davis) blijkt alles wat Marlo vroeger was: jong, vrolijk, zorge­loos en vol energie. Ze houdt niet alleen de baby in de gaten, maar maakt ook het huis grondig schoon en bakt muffins die Marlo's oudere kinderen kunnen uit­delen op school.

Als een walrus
Wat een groot geluk dat Theron, een van de mooiste vrouwen op de planeet, weinig last heeft van ijdelheid. Ze kwam 25 kilo aan om Marlo te spelen. Dat helpt de film enorm.

We zien Theron pizza eten terwijl de vetkwabben onder haar shirt vandaan komen. We zien haar kolven terwijl ze in een veel te wijde trainingsbroek als een walrus over de keukentafel hangt.

Wanneer ze op de bank ploft, breekt de vermoeidheid door haar vettige poriën heen. Dit is een vrouw die het leven driemaal heeft doorgegeven en als gevolg daarvan zelf langzaam uitdooft.

In tijden van Instaglamour is het fijn dat juist iemand als Theron die andere kant van het ouderschap laat zien. De kant met overgewicht, lusteloosheid en cynisme als enige levensboei. De eerste akte van Tully is niet alleen een ­effectief anticonceptiemiddel, maar ook de perfecte tragikomedie.

Tully

Regie Jason Reitman
Met Charlize Theron, Mackenzie Davis, Ron Livingston
Te zien in Cinecenter, City, FC Hyena, Filmhallen, Lab111, The Movies, Studio K, Tuschinski

Omdat er geen enkele lijn in zit. Omdat de plot zo stuurloos is. Marlo heeft werk, maar geen doelen.

Marlo's oudere zoontje heeft problemen op school, maar een echte diagnose kan niet worden gesteld. Drew is een aardige vent, maar niet de man van haar dromen. Hun leven kabbelt, maar gaat nergens heen.

Tully doet het licht weer aan. Ze laat Marlo langzaam uit de mamacoma ontwaken. Eenmaal bijgeslapen voert ze 's nachts lange gesprekken met de bijzondere oppas, voor wie het leven licht is. Tully strooit met wijsheden, vertelt over onschuldige scharrels en haar eigen ambities. Het zijn surrealistische uurtjes die tot een nauwelijks te duiden vriendschap leiden.

De complexe relatie tussen Marlo en Tully is bewijs van Diablo Cody's ambities. Ze wil er iets mee zeggen over het vervagen van de jeugd. Ze wijst op de sociale druk, zeker voor vrouwen, om ondanks grote veranderingen de persoon te blijven die je was toen je van de middelbare school kwam. Als het je niet lukt om lachend 22 ballen in de lucht te houden, ziet de maatschappij je al snel als een loser.

Empathie voor imperfectie
Tully laat zien hoe onzinnig dat is. Zoals gezegd: Cody's peronages komen deels door eigen toedoen in de problemen. Deels, maar zeker niet helemaal.

Ze maken fouten, omdat ze zoekende zijn in een wereld die perfectie verwacht en daardoor onzekerheid oogst. Cody gebruikt Tully om haar empathie voor de imperfecte Marlo te tonen.

Op een nacht rijdt het duo samen naar New York om de bloemetjes eens flink buiten te zetten en locaties uit Marlo's verleden te bezoeken. De metaforen zijn tijdens die roadtrip wat zwaar en de afronding van het verhaal is ­onbevredigend.

Maar één moment blijft lang bij. Marlo heeft pijn in haar borsten en Tully helpt haar op de wc van een nachtclub met blote handen te kolven. Een voor Hollywoodbegrippen ongekend intieme scène die twee ­levensfases liefdevol laat botsen.

Nieuwe rol, ander gewicht

Acteurs jojoën regelmatig met hun ­gewicht als een film dat van hen vraagt, maar voor actrices ligt uitdijen en vermageren iets gevoeliger. Er zijn uitzonderingen.

Charlize Theron kwam eerder stevig aan voor haar Oscarwinnende rol in Monster en Renée Zellweger consumeerde 4000 calorieën per dag om in Bridget Jones te veranderen.

Gewichtsverlies is bij vrouwen al helemaal een precaire zaak. Natalie Portman viel 20 kilo af om een geloofwaardige ballerina te kunnen spelen in Black Swan. Lily Collins kreeg vorig jaar veel kritiek omdat ze voor To the Bone veel gewicht verloor en zo meisjes met anorexia zou aanmoedigen om nog minder te eten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden