Plus

In Room wordt dat ene kamertje een wonderlijke wereld

Het leven van Jack speelt zich volledig af in een klein kamertje, hij is nog nooit buiten geweest. Met onopvallend camera werk en goed acteerwerk ontpopt zich een mooi verhaal over de band tussen ouder en kind.

Joost Broeren
Jack en zijn moeder Beeld -
Jack en zijn moederBeeld -

'Gaan we in de tv als we dromen," vraagt de vijfjarige Jack aan zijn moeder. "Nee," antwoordt ze, "we zijn nooit ergens anders dan hier." Dat mogen we letterlijk nemen: het leven van Jack en Ma, zoals hij haar consequent noemt, speelt zich geheel af tussen de vier muren van hun kamer. Een piepklein kamertje, waarin een bed, keukentje, tafeltje en bad zijn gepropt.

Regisseur Lenny Abrahamson presenteert die kamer in de openingsminuten van Room als een raadselachtige en wonderlijke wereld. Een wereld vol leven, met warme details in elk hoekje van de kamer, en een eigen sfeer voor elk gebiedje. Pas gaandeweg komen we er in deze verfilming van het gelijknamige boek van Emma Donoghue achter dat de waarheid heel wat minder rooskleurig is. Ma werd als tiener ontvoerd door een man die zij Old Nick noemt. Hij houdt haar als seksslaaf opgesloten in
deze kamer. Jack werd hier geboren, en heeft dus zijn hele leven doorgebracht op deze paar vierkante meter. Voor de jongen ís deze kamer de wereld, hij heeft zelfs geen benul dat er iets buiten bestaat. Ja, er is de tv. Maar wat daarop is te zien, is niet echt.

Beklemmende shots
Abrahamson zuigt ons volledig mee in Jacks liefdevolle en naïeve blik. Met een combinatie van veel close-ups (die het beeld soms zozeer vullen dat de ondertiteling ervoor moet wijken) en breedbeeldshots weet hij de beklemmende ruimte als een harmonica uit te vouwen en lucht te geven. Het maakt de schaarse momenten dat het perspectief verschuift naar de blik van Ma des te benauwender: zij ziet alleen nog maar die muren.

Room

Regie Lenny Abrahamson
Met Brie Larson, Jacob Tremblay
Te zien in Cinecenter, Filmhallen, The Movies, Studio/K, Pathé City

In zijn kern gaat Room niet over de opsluiting, of het gevaar van mannen als Old Nick, al liet Donoghue zich voor haar bestseller inspireren door echte zaken zoals die van de Oostenrijkse familie Fritzl. Het gaat in Room juist over de band tussen ouder en kind. De extreme situatie waarin Ma en Jack zich bevinden, is een groteske uitvergroting van een universele ervaring. Dat wordt des te duidelijker na een dramatische keuze halverwege de film. Uiteindelijk draait Room erom hoe je als kind langzaam maar zeker uit de beschermende armen van je ouders moet stappen, om zelf de wijdere wereld te gaan ontdekken.

Met zijn zorgvuldig uitgedachte, maar onopvallende filmstijl en een verhaal dat grotendeels draait om slechts twee personages, is het slagen van Room volledig afhankelijk van de prestaties van de twee hoofdrolspelers. Die leveren ze gelukkig in overvloed. Brie Larson won afgelopen zondag de Oscar voor Beste actrice voor deze rol en de jonge Jacob Tremblay (hij was slechts zeven jaar oud toen de film werd gedraaid) is als Jack misschien nog wel indrukwekkender. Met zijn intelligente oogopslag en speelse nieuwsgierigheid draagt hij de film met verve. Een verdienste voor de piepjonge acteur, uiteraard, maar zeker ook voor de regisseur en tegenspeelster die dit in hem wisten boven te halen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden